5/10/07

Πρωινό Ξύπνημα

ΕΙΣΑΓΩΓΗ. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα μάλλον παράλληλο σύμπαν, όπου μερικά πράγματα οδηγήθηκαν λίγο διαφορετικά απ’ όσο εμείς τα γνωρίζουμε...

Συνέχεια από :


Η ΣΥΣΚΕΥΗ γουργούριζε πάνω στο διπλανό μαξιλάρι (εκεί την είχα αφήσει; σκέφτηκε), την πήρε στο χέρι του, έριξε μια κλεφτή ματιά με το ένα του ανοικτό μάτι και αποφάσισε να σηκωθεί. Τεντώθηκε και όσο να προσπάθησε δεν μπόρεσε να θυμηθεί τα όνειρά του. Η μυρωδιά του καφέ εισέβαλε στα ρουθούνια του, ενώ ελέγχοντας τη συσκευή οι ενδείξεις τον ενημέρωσαν ότι εκτός από τον καφέ υπήρχαν ζεστά ψωμάκια, χλιαρό νερό, μια σειρά από θερμοκρασίες εντός και εκτός διαμερίσματος, ενδείξεις με κλιματολογικές συνθήκες και τα επίπεδα των ρύπων καθώς και ένα φακελάκι με μηνύματα που έπρεπε να διαβάσει.

ΧΩΡΙΣ δεύτερη σκέψη αποφάσισε να απολαύσει το μπάνιο του. Ήξερε τον τρόπο… διάλεξε την ειδική έκδοση της Mythodea. Ήταν γραμμένο από τον Vangelis για την ΝΑΣΑ και το διαστημικό πρόγραμμα “Mars Odyssey 2001”. Αργότερα παίχθηκε από τον ίδιο στον Άρη, στα εγκαίνια του πρώτου από τους δεκαπέντε θόλους που εγκαταστάθηκαν στη συνέχεια εκεί. Στο 11ο Movement του έργου που προστέθηκε σε αυτή την ειδική έκδοση, συμμετείχε η ψηφιοποιημένη Μαρία Κάλλας. Το οπτικο-ακουστικό έργο που άφησε πίσω της και η εξέλιξη της τεχνολογίας, έδωσαν τη δυνατότητα στο δικό της avatar (στην εικονική μορφή της), να εξακολουθεί να τραγουδά, όμως όταν στο MySpace εμφανίστηκε η Maria να ερμηνεύει ρεμπέτικα και λαϊκά, υπήρξε μεγάλη αναστάτωση, θεωρήθηκε προσβολή προς το πρόσωπό της και ξεκίνησε σκληρή λογοκρισία. Φευγαλέα, η ματιά του σάρωσε τον καθρέπτη του μπάνιου, όπου διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε κάποιο προειδοποιητικό "κόκκινο" μήνυμα να αναβοσβήνει, ρύθμισε την έναρξη της διαδικασίας στα 5 λεπτά και προχώρησε προς τον μεγάλο θάλαμο υδρο-μυοχαλάρωσης όπου βούτηξε ολόκληρος, έκλεισε τα μάτια και άρχισε να μετρά από μέσα του ανάποδα...

...3...2...1...ΆΝΟΙΞΕ τα μάτια του. Απόλυτο σκοτάδι. Με τις πρώτες νότες της άρπας που ακούστηκαν και ανατάραξαν την επιφάνεια του νερού, το κορμί του αντέδρασε συγκαταβατικά. Άρχισε να παρατηρεί γύρω του μικροσκοπικά φωτεινά σημαδάκια να έρχονται από μακριά και να είναι παντού, πάνω στους τοίχους, στο νερό , στο κορμί του. Δεν υπήρχε δωμάτιο, μόνο τα αστέρια και αυτός, που βρισκόταν εκεί, στο κενό διάστημα, σε ένα ταξίδι με προορισμό τον κόκκινο πλανήτη που μόλις ξεκινούσε!

ΤΑ ΔΑΚΤΥΛΑ του αναζήτησαν ψηλαφιστά τον ρυθμιστή άνωσης και έστρεψε τον περιστροφικό διακόπτη στην υψηλότερη ένδειξη προσπαθώντας να μειώσει την αίσθηση της πίεσης από την επιφάνεια του θαλάμου πάνω του και στη συνέχεια προσπάθησε να αφουγκραστεί τους ήχους του εαυτού του. Εστίασε στην καρδιά του και την φαντάστηκε σαν μια ζωντανή μηχανή να δουλεύει ασταμάτητα εξυπηρετώντας τις ανάγκες του σώματος. Ταυτόχρονα ένοιωθε τον ήχο των κρουστών να τον διαπερνά, γαργαλώντας τις αρτηρίες του και αναστατώνοντας το αίμα, μέχρι που ανακάλυψε το τύμπανο που τελικά συντονίστηκε και χτυπούσε στο τέμπο της καρδιάς του. Άκουγε τον θόρυβο που προκαλούσε το αίμα του ταξιδεύοντας μέσα του και ξαφνικά δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα έγχορδα που εισέβαλαν εύκολα, μετατρέποντας το ταξίδι στο σώμα του σε κονσέρτο ορχήστρας εγχόρδων σε φα μείζονα. Το σώμα του ...έκπεμπε τη μουσική, είχε μεταλλαχθεί σε ένα ζωντανό ενδιάμεσο της πραγματικότητας και της φαντασίας.

ΑΠΛΩΣΕ τα χέρια του σε σχήμα σταυρού και ένοιωσε να αιωρείται, να πετά και να πλησιάζει τα αστέρια που με πείσμα παρέμεναν ακόμη μακριά, εκτός από ένα, τον κόκκινο πλανήτη, τον Άρη που πλησίαζε με ταχύτητα. Σε απόσταση αναπνοής αποφάσισε να κάνει μερικούς ελιγμούς για να δει το χρώμα του πλανήτη που ενέπνευσε τους αρχαίους Έλληνες τόσο ώστε να τον αφιερώσουν στον θεό του πολέμου, τον Άρη. Ο γεμάτος πλατύς ήχος με τα αργά και φθίνοντα ποικίλματα και τα κρεσέντο στις μεγάλες νότες, ξαφνικά σταμάτησε. Ήταν έτοιμος να κάνει το επόμενο βήμα και...

ΒΟΥΤΗΞΕ αποφασιστικά στην ατμόσφαιρα του πλανήτη. Ταυτόχρονα, η αιθέρια και συνταρακτική φωνή της Marias, σε μια ερμηνεία με βάθος και εσωτερικότητα, ακούστηκε σαν νανούρισμα προς τον πλανήτη. Οι φράσεις της εκφέρονταν πολύ ακριβής, αβίαστα, σαν να ανάπνεαν, με ήχο στρογγυλό και ομοιογενή. Πετούσε πάνω από το βόρειο ημισφαίριο, εκεί που πιστεύεται ότι ήταν πριν πυθμένας ωκεανού, με μικρή συχνότητα κρατήρων και μεγαλύτερη λευκαύγεια. Το υπέροχο χρώμα φωνής της σοπράνο, με το εντυπωσιακό λεγκάτο και τη μοναδική μουσικότητα, χάραζε τη μελωδική πορεία της αναζήτησής του, στην κατοικία των θεών, στον Όλυμπο!

ΠΛΑΝΑΡΕ στον αέρα, χάζεψε τα στραγγισμένα κανάλια, τα φαράγγια, τους κρατήρες, τους σχηματισμούς των κοιλάδων και των λόφων που ήταν διάσπαρτοι από πέτρες, και τις κοίτες των αρχαίων ποταμών. Τα μάλλον αργά tempi δημιουργούσαν μια ζωντανή και γεμάτη δέος ατμόσφαιρα, με την αιθέρια φωνή της σοπράνο να βουτά στον συναισθηματικό του κόσμο και να τον αναστατώνει. Ήρεμα και ευγενικά, με τραγουδιστά και τρυφερά ηχοχρώματα, με κομψά και χάρη ποικίλματα και αποτζιατούρες στους παρεστιγμένους φθόγγους, οι λέξεις έπαψαν να υπάρχουν μόνο στις παρτιτούρες και απέκτησαν δυναμική, νόημα στο τραγούδι, στην ωδή, στην επίκληση στον αρχαίο Έλληνα θεό Δία. (ΜΥΘος-ΩΔη-ΔΙΑς)

Ο ΖΩΗΡΟΣ ήχος εξελισσόταν σταδιακά με γρήγορα περάσματα και τονισμένες νότες για να καταλήξει σοβαρός, απόλυτα ελεγχόμενος και ισορροπημένος με την εντυπωσιακή ερμηνεία των πνευστών και των εγχόρδων. Αγκαλιά με τον επιβλητικό, παχύ και βαρύ ήχο, όρμισε να εξερευνήσει την επιφάνεια του κόκκινου πλανήτη. Με ταχύτητα χαμήλωσε σχεδόν μέχρι το έδαφος, άπλωσε το χέρι του και άγγιξε το αρχαίο κόκκινο χώμα. Ο ήχος που προοδευτικά εξελισσόταν σε εμβατηριακός, με ορμή τον οδήγησε μπροστά καταπάνω στους μικρούς κρατήρες, που τους προσπέρασε στη συνέχεια, για να οδηγηθεί σε μεγαλύτερο υψόμετρο, στο νότιο ημισφαίριο, εμφανώς καταπονημένο από τις προσκρούσεις εκατομμυρίων μετεωριτών. Έβλεπε από μακριά τον μεγαλύτερο κρατήρα, τον Hellas basin που τον πλησίαζε με μεγάλη ταχύτητα και έκανε μια εκτίναξη προς το διάστημα για να θαυμάσει από ψηλά την 2.300 χιλιόμετρα διάμετρό του, βούτηξε στη συνέχεια στο βυθό του, άγγιξε τη σκόνη των 4 δις. χρόνων που τον περίμενε και εκτινάχθηκε πάλι προς τα πάνω για να περιπλανηθεί στους σχηματισμούς των Tharsis, Vallees Marineris και Hellas Planitia.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ο Όλυμπος! ΜΟΛΙΣ που πρόλαβε να τον εντοπίσει λόγω της έκτασής του! Το ψηλότερο ηφαίστειο του ηλιακού μας συστήματος, με τα 550 χιλιόμετρα πλάτος και με την κορυφή του να βγαίνει έξω από την ατμόσφαιρα του Άρη! Αναδύθηκε αμέσως προς την κορυφή, έξω στο διάστημα, έριξε ένα γρήγορο βλέμμα στον Φόβο και τον Δείμο, στους δορυφόρους του, πέρασε μέσα από τη σκόνη και τα σύννεφα παγωμένου διοξειδίου του άνθρακα που στεφάνωναν την κορυφή του και στάθηκε στο μόνο σημείο που μπορεί κανείς για να δει το σύνολο και να απολαύσει το μοναδικό θέαμα, με τους έξη κρατήρες να καταλαμβάνουν μια έκταση πλάτους 85 χιλιομέτρων και μήκους 60. Το ταξίδι έφτανε στο τέλος του. Άπλωσε τα χέρια του και γλιστρώντας πάνω στη χορδή ενός κόντρα μπάσου, έκανε την τελευταία του βουτιά, χαρίζοντας ένα πλατύ χαμόγελο στους θεούς του Ολύμπου που κατοικούσαν εκεί.

ΓΛΥΣΤΡΟΥΣΕ-ΓΛΥΣΤΡΟΥΣΕ και έφτασε μέχρι το τέλος, έξη χιλιόμετρα βάθος για να ξεκινήσει με τα χέρια δεμένα μπροστά και το σεμνό χαμηλωμένο βλέμμα του την άνοδο, την Ανάστασή του. Η αγνότητα της ερμηνείας στις άριες της σοπράνο, η μεγαλειώδες και ιδιοφυές εκτέλεση από την ορχήστρα και τη χορωδία, συγκρούστηκε με το σώμα του, με την ίδια του την ύπαρξη και δημιούργησε μια αρμονία. Στο μυαλό του ξεκάθαρα σχηματίσθηκε η αναπαράσταση της ανθρώπινης βιολογικής πορείας, από τη γέννηση έως τον θάνατο. Γέννηση (έκθεση), πορεία προς την ωριμότητα (πορεία προς την δεσπόζουσα), γηρατειά και θάνατος (επιστροφή, λύση) και το τέλος της αναζήτησης... το ΦΩΣ…το φως που τώρα εξεσφενδονιζόταν από την καρδιά του Ολύμπου στο διάστημα, το δώρο του Δια στους ανθρώπους. Το φως που σιγά-σιγά γέμιζε το δωμάτιο εξαφανίζοντας το σκοτάδι και...

...ΑΣΦΑΛΙΣΕ γρήγορα τα μάτια για να κρατήσει μέσα του τις τελευταίες εικόνες. Τα κύτταρα του εγκεφάλου του πέταξαν ολοκληρωτικά την πρωινή τους κατσούφικη διάθεση, αγαλλίασαν, αγκαλιάστηκαν μεταξύ τους, αισθάνθηκαν εφορία και μέσα από τους δεσμούς συνάφειας μετέδωσαν την διάθεσή τους σε όλο του το σώμα.

"Αν δεν είναι αυτό πρωινό ξύπνημα τι θα μπορούσε να είναι", σκέφτηκε.

ΘΥΜΗΘΗΚΕ τα μηνύματα στον καθρέφτη και σκέφτηκε ότι ήταν καλή στιγμή να τα διαβάσει...

---------------------------------
Για να θυμηθούμε λίγο τον Άρη:
Ο Άρης με τον Φόβο και τον Δείμο και πιο δίπλα ο Όλύμπος.


Καλλιτεχνικές προσεγγίσεις και ...το δώρο του Δία στους ανθρώπους, το ΦΩΣ.

27 σχόλια:

ka8e fora 3exnaw ti eixa grapsei th prohgoumenh είπε...

ti ahdies einai aytes pou grafeis, re geleie? antixriste!!! oust

Kollas είπε...

Τόσο πολύ σου άρεσε? Δεν ξαναπίνω καφέ μαζί σου!!!

ka8e fora 3exnaw ti eixa grapsei th prohgoumenh είπε...

8a exw panta to superman...

Kollas είπε...

Άλλοι λιμπίζονται τον ...Superman και άλλοι παραμυθιάζονται με κάτι τέτοια! (και μην με ρωτήσεις τι σημαίνει "λιμπίζονται")...

Kollas είπε...

Για να μην υπάρξει καμία ...παρεξήγηση, οποιαδήποτε ομοιότητα σε πρόσωπα και πράγματα είναι συμπωματική και κινούνται στο χώρο του φανταστικού και της μυθολογίας. Είναι λίγο μεγάλο για να ξεπεταχτεί, και κάποια πράγματα επαναλαμβάνονται για να δοθεί μια ένταση στο κείμενο! Αφιερώνεται εξαιρετικά από εμένα και τα παιδιά του studio στην Betty με πολύ αγάπη και σε όσους αγαπάνε το διάστημα και τους αρέσει να ταξιδεύουν με την φαντασία τους

betty είπε...

Θύμιο σε ευχαριστώ τόσο πολύ για την αφιέρωση! Πότε πρόλαβες παιδί μου και τα έμαθες όλα αυτά; Άντε και σε αστροπαρατήρηση, η Κυπαρισσία προσφέρεται καλύτερα από την Αθήνα. Η Αθήνα πάλι σε εξασκεί στα βασικά γιατί βλέπεις τους σημαντικότερους ουράνιους στόχους, οι υπόλοιποι ούτως ή άλλως παραμένουν αθέατοι λογω φωτορύπανσης. Από τη βεράντα μας βρίσκουμε εύκολα το Δία και τους δορυφόρους του όλο το καλοκαίρι.

Kollas είπε...

Παρακαλώ πολύ, ελπίζω να το απόλαυσες, αλλά πρέπει να το διαβάζεις αργά ίσως και 3η φορά. Που χρόνος ε??? Άσχετος εντελώς δεν είμαι αλλά αν θέλει κάποιος μαθαίνει. Είπαμε θα είναι το επόμενο project!

cook the book είπε...

Καλά..πριν διαβασω την αφιερωση ειπα...α..αυτο ειναι για τη Μπετυ :))
ειχε πολλες αγνωστες λεξεις το κειμενο βεβαια...αυτά τα πλανητικά μού ειναι πολυ...θολα(μονο την Αφροδιτη κατορθωσα εχατως να μαθω απο τη Μπετυ και οτι ο ηλιος...στασου..ειναι ή δεν ειναι αστερι;;;...παντα μπερδευομαι!!)
τελος παντων προσπερνώ τα πλατικά...θαυμαζω τα της τεχνολογίας,τρελλαινομαι με το ταξιδι του τυπου...και ερωτώ;;;
πώς μπορώ κι εγώ να εχω ενα τετοιο πρωινό ξύπνημα????...
-εσύ Θύμιο μου πολύ science fiction θα διαβαζες,σαν τη Μπετυ,εγω παλι διαβαζα Αρλεκιν!!
:))

Kollas είπε...

Είναι γεγονός ότι αγόρασα την έκδοση του Time Life για το διάτημα και μάλιστα στα αγγλικά, πριν 10 χρόνια!!! Από τότε να έχω στρέψει το βλέμμα 10 φορές στον ουρανό!, τόχω όμως... Απ΄οτι κατάλαβες δεν διαβάζω ...ποίηση αν και ρίχνω καμιά ματιά σε μια πολύ καλή έκδοση που έχουμε. Διαβάζω ότι science fiction κυκλοφορεί. Την Κασσάνδρα λοιπάμαι που δεν μπορώ να τελειώσω αν και είναι πολύ καλή. Δυστυχώς δεν εχω συμβουλή να σου δώσω για το πρωινό, πάντως εγώ δεν έχω δυσκολίες να ξυπνήσω, γενικά όμως όταν οποιαδήποτε ώρα σκέφτομαι τέτοια ... απογειώνομαι!

betty είπε...

Πάντως, γράφεις καταπληκτικά, σαν ταινία να έβλεπα, τι να εννοούσε η Αναστασία "άγνωστες" λέξεις;...

Kollas είπε...

Μήπως ...φθίνοντα ποικίλματα, αποτζιατούρες, λεγκάτο ή το φοβερό "παρεστιγμένους φθόγγους"? χα,χα,χα. Αν διαβάσεις περιοδικό με κριτικές, κάτι τέτοια περίεργα λένε!!! Και εγώ λεξικό άνοιξα...

betty είπε...

A, εντάξει. Σε αυτά δεν έδωσα σημασία γιατί με αφορούσαν τα άλλα,τα διαστημικά! Αλλά σκέφτηκα στιγμιαία ότι μάλλον θα ξέρεις από μουσική, ίσως μάλιστα να παίζεις και πιάνο. Ήμουν σίγουρη ότι κάτι περισσότερο καταλαβαίνεις από Κάλλας!

Kollas είπε...

Καλό! Σε απογοήτευσα? Ακούω πολύ μουσική από Τζαζ έως electro pop και lyrics, παρακολουθώ τις τάσεις, την κουλτούρα που διαμορώνουν και συναυλίες. Έχω κριτήριο αλλά δεν παίζω πιάνο και δεν μου αρέσει ο Demis...

betty είπε...

Χαχα. Ώστε έτσι, με απογοήτευσες γιατί δεν σου αρέσει ο Ντέμης, αλλά τι περιμένεις από άνθρωπο που ακούει τζαζ...
Προσωπικό αστείο ήταν το παραπάνω :) Πας και σε συναυλίες...μπράβο...παίρνετε και τα παιδιά μαζί;!

Kollas είπε...

Πάω ...μόνος μου (δεν το λέω δυνατά), με τους φίλους μου!!! Τα παιδιά είναι μικρά ακόμη για τέτοια ταλαιπωρία. Βέβαια και η σύζυγος βγαίνει με τις φίλες της! Καλό? Ο Ντέμης θυμίζει στη σύζυγο, ταξίδι στην Κέρκυρα πιτσιρίκια με το αυτοκίνητο, με Κατσαρό και Νανά Μούσχουρη! (υπάρχει και σοι με τους δυο τελευταίους), καθ'ότι και ο μπαμπάς της δάσκαλος.

betty είπε...

Πολύ καλό, εύγε! Το αμοιβαίο είναι ωραίο!
Εννοείς δάσκαλος της μουσικής;

Kollas είπε...

..όχι, δημοτικού, και η σύζυγος. Απαντάμε σε απορίες ιδιαίτερα της ...πρακτικής αριθμητικής! (Είσαι σίγουρη ότι η φωτο της Αφροδίτης δεν έχει ...τρύπα? αστείο ήταν!)

betty είπε...

Πάλι με προσγείωσες!
Α, για κάτσε καλά, είπαμε διαβάζεις s.fiction, αλλά και το πολύ αστυνομικό βλάπτει...
Πρόσεξε γιατί θα σου στείλω φωτό μου από το φεγγάρι!
Δεν έχουμε δουλίτσα και σαχλαμαρίζουμε στον υπολογιστή μας να φάμε το χρόνο,ε;

Kollas είπε...

Έχω πολύ δουλειά! Αναγκαστικά υπάρουν μικρά κενά, τυχαίνει να είμαι On-line, να είμαι γραφείο και τελικά αν δεν το κάνω δεν θα τη βγάλω...

betty είπε...

A,μάλιστα. Με μένα πάντως συμβαίνει αυτό ακριβώς που προείπα, προς το παρόν! Τώρα θα σε αποχαιρετίσω για σήμερα γιατί σε λίγο χτυπάω κάρτα και φεύγω.Ωραία τα είπαμε. Καλό απόγευμα!

cook the book είπε...

καλε καλε....ωραια περνατε εσεις τα πρωινά σας...κι εγω σημερα μονη μου στην ταξη..οι 2 ολοι κι ολοι μαθητες μου δεν ηρθαν...

Kollas είπε...

Δυστυχώς δεν είναι έτσι τα περισσότερα πρωϊνά,΄σε λίγο και εδώ προβλέπεται πανικός! Δύο μαθητές? Μπορέις να μου πεις τι διδάσκεις?

betty είπε...

θύμιο καλημέρα! Αν δε σου απάντησε, μη νομίζεις ότι οφείλεται στο...μάθημα...καφέ θα πίνει ενώ τα μικρά "απασχολούνται"! Είναι νηπιαγωγός η Αναστασία σ'ένα χωριό με 5-6 παιδάκια...παράδεισος δηλαδή!

Kollas είπε...

χα,χα,...κουράζεται ε? μα να ...ζηλεύει!!! Καλημέρα, Η Αφρο σου μου έβγαλε μελαγχολία ..φορτίστηκα και με την Ελένη και ήθελα να σου γράψω κάτι εξαιρετικό! Τρέχω τώρα για να προλάβω να βγάλω κάτι νέο στον αέρα...

betty είπε...

Δεν το αντιλήφθηκα πάντως όταν το έγραφα...ίσως ήταν η αίσθηση απομόνωσης της στιγμής, ξέρεις ,μερικές φορές νοιώθουμε μακρυά από αυτά που θα θέλαμε να κάνουμε, οπότε εκτονώνουμε με την έκφραση την ανεκπλήρωτη διάθεση!

Kollas είπε...

Έγραψα και εγώ κάτι ...πιασάρικο αλλά οι επόμενοι ...του δώσαν και κατάλαβε!

betty είπε...

Πιασάρικο...εννοείς το Λυκαβητό φυσικά...οι επόμενοι...τι εννοείς;