Αντίπαρος 2009

Ο Σάββας αιματοκύλισε και αυτή την εβδομάδα, κλείνοντας έναν ακόμα αέναο κύκλο με επιτυχία. Το Σαββατοκύριακο επιτέλους είναι εδώ, περιμένοντας τους περισσότερους να το απολαύσουν. Οι μέρες αυτής της εβδομάδας ήταν λίγο περισσότερο ντυμένες από της προηγούμενης. Ένα επιπλέον ζακετάκι ή μπουφάν συνόδευαν την εμφάνισή τους, συνήθως με κλειστό παπούτσι και ομπρέλα.

(Κλασική αιγαιοπελαγίτικη εικόνα)

Ναι, το Φθινόπωρο μας δήλωσε πως είναι εδώ ...αλλά έλα που εγώ ετοιμάζω αυτή την ανάρτηση από τον προηγούμενο μήνα! Διότι δεν είναι και τόσο εύκολο να διαλέξεις μερικές φωτογραφίες ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλες. Φωτογραφίες από το νησί της Αντιπάρου, το νησί των φετινών επίσημων διακοπών μας.

Για δύο εβδομάδες γυρίζαμε στο νησί, είδαμε γνωστούς και άγνωστους, φάγαμε, ήπιαμε, κολυμπήσαμε σε διάφορα μέρη και μάθαμε πολλά κουτσομπολιά. Μετά βέβαια από τόσο καιρό τα έχω ξεχάσει αλλά αυτό είναι μάλλον καλό, διότι δεν θα γλίτωνα τον τίτλο του "μέγα κουτσομπόλη!"

(Η πίσω αυλή του Papagallos)

Από τα μέσα Ιουλίου μέχρι και τέλος Αυγούστου, ο βοριάς λυσσομανούσε σε όλο το Αιγαίο. Η επιλογή να μείνουμε στον Άι Γιώργη, στο νότιο μέρος του νησιού, αποδείχθηκε σωτήρια.

Φωτογραφίες λοιπόν και ότι θυμάμαι θα σας πω :-)

(Ηλιοβασίλεμα από το μπαλκόνι μας)

Τις πρώτες μέρες μετά την πανσέληνο, η τροχιά της σελήνης είναι τέτοια, που όταν ο ήλιος δύει, η Σελήνη τον ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής, χαρίζοντάς μας όμορφες εικόνες από το μπαλκόνι μας.

Από τη μια μικρή παραλία στην δεξιά άκρη του Άι Γιώργη, φαίνεται αριστερά το Δεσποτικό, δεξιά η μικρή νήσος Κοιμητήρι και στο βάθος η Σίφνος.

Από ψηλά, τη στροφή που σε φέρνει πάνω από τον οικισμό του Άι Γιώργη, φαίνεται αριστερά η άκρη του Δεσποτικού, ολόκληρη η μικρή νήσος Κοιμητήρι και στο βάθος η Σίφνος.

Η παρουσία του Tom Hanks ανέβασε τις μετοχές του νησιού. Η κατοικία του είναι απλή και όμορφη, γιατί πραγματικά είδαμε και υπερβολές. Συνήθως όταν είναι στο νησί, κυκλοφορεί μόνος με ένα παπάκι και ένα καπέλο χωρίς να τον ενοχλούν οι κάτοικοι –πράγμα που του αρέσει- και μόνο όταν τρώει εκτός σπιτιού με την οικογένειά του, τον ακολουθεί διακριτικά η προσωπική του ασφάλεια.

Ο Ακατονόμαστος μαζί με τη Ράντου, κατασκευάζει σπίτι κοντά στην ίδια περιοχή με τον Πανούση -αυτό στην αρχή νόμισα πως ήταν ανέκδοτο- και μάλιστα ο εργολάβος τους κορόιδεψε και την έκανε λένε οι φήμες. Ζήλεψε και η Μαντόνα και αγόρασε και αυτή καμιά 30ριά στρέμματα...

Πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσεις:

Στον Αϊ Γιώργη στην ψαροταβέρνα του Πιπίνου, χταπόδι στα κάρβουνα και γούνα (λιαστός κολιός στα κάρβουνα με μυρωδικά) -τα ψαρεύουν όλα οι ίδιοι- μαζί με κλασικούς θαλασσινούς μεζέδες. Πολλοί γνωστοί την επισκέπτονται, αφού υπάρχει πρόσβαση και από τη θάλασσα. Μέχρι και η Monica Bellucci έχει απολαύσει την υπέροχη κουζίνα του.

Στη χώρα παραδοσιακή πίτσα και πιάτα αλλαντικών στο μπαλκονάκι του Lollo'ς. Για γευστικότατο γύρο και σουβλάκι, υπάρχει το Οικογενειακό, ενώ για σπιτικό παγωτό η Vicky. Δοκιμάστε και θα με θυμηθείτε.

Στον Papagallo μπορείτε να φάτε ιδιαίτερες γεύσεις, ενώ ο ιδιοκτήτης θα σου πιάσει τη κουβέντα και μπορεί να σε κρατήσει μέχρι το πρωί κερνώντας κρασί ή λικεράκια. Η εσωτερική αυλή του μαγαζιού προσφέρεται ιδιαίτερα για τις πρωινές ώρες.

Ένας ανταγωνιστής του Οικογενειακού, για να προκαλέσει το ενδιαφέρον του Tom –έτσι λένε τα κουτσομπολιά- έβαλε σε φωτογραφία τον Clint Eastwood να κρατά μια πίτα με γύρο, φαντάζομαι αν το μάθει ο καουμπόη ...θα έρθει να "του φτιάξει τη μέρα".

Ωραία εκδρομή είναι η επίσκεψη στο διεθνώς γνωστό σπήλαιο στο λόφο του Άγιου Ιωάννη. Ο μεγάλος σταλαγμίτης στην είσοδο της σπηλιάς λέγεται πως είναι 45 εκ. χρόνων και ο αρχαιότερος στην Ευρώπη. Χρειάζεται να κατέβει κάποιος πάνω από 400 σκαλοπάτια για να φτάσει μέχρι τέλος και να δει πάνω σε σταλακτίτες και σταλαγμίτες υπογραφές διαφόρων προσωπικοτήτων όπως του βασιλιά Όθωνα και του ποιητή Αρχίλοχου. Δεν μπορώ να πω πως το είδα με καλό μάτι αυτό, το σπήλαιο φαινόταν πραγματικά ρημαγμένο. Φέτος μέσα στο καλοκαίρι εγκαινιάστηκαν οι καινούργιες ανοξείδωτες σκάλες που κάνουν την διαδρομή εύκολη και ασφαλή.

Αυτή είναι η είσοδος του σπηλαίου από τη μέσα μεριά, ενώ στην πρώτη της αποκάτω σειράς η είσοδος με τον αρχαιότατο σταλαγμίτη στα δεξιά (υποθέτω).

Επίσης ωραία βόλτα είναι ο γύρος του νησιού -εάν δεν έχει αέρα- ή του Δεσποτικού με τον καπετάν Σαργό ... τό άτομο! Σε πάει σε μια απίθανη παραλία με λευκή άμμο, στις φωκοσπηλιές και τέλος σε ...κερνάει σουβλάκι με ούζο, αλλά 20 ευρώ ο καθένας μου φάνηκαν πάρα πολλά!

Στο podcast ακούμε Piano Magic και το You Never Loved This City. Κάτι αυτός ο καιρός, κάτι αυτή η γκρίζα πόλη ...δεν θέλει και πολύ. Καλή σας ακρόαση!!!

Εκτός προγράμματος, η παρακάτω φωτογραφία αφιερωμένη στη Faraona και στην Artanis που θέλει να την επισκεφτεί!

Τέλος Αυγούστου, το νησί έχει αδειάσει, ο κεντρικός δρόμος δεν έχει πολύ κόσμο, αλλά υπάρχει μια όμορφη και ζεστή ατμόσφαιρα.

Η Παρασκευή

[ ή Κάθε Παρασκευή και ένας γλυκός θάνατος ]

Κάθισα μαζί με τους άλλους να παρακολουθήσω το τέλος της εβδομάδας. Η ένταση των προηγούμενων ημερών ήταν έντονα αποτυπωμένη στα πρόσωπά μας όπως και η ανακούφιση του επερχόμενου Σαββάτου.

Εκείνη γύρισε προς τα πίσω το κεφάλι της αλλά δεν είδε τις αδερφές της...
[Η συνέχεια στο Σκοτεινό Δωμάτιο]

[Συνέχεια από το Σκοτεινό Δωμάτιο]
...Κάθε μέρα και ένας μικρός θάνατος, κάθε Παρασκευή και ένας γλυκός θάνατος σκέφτηκα και πήρα το δρόμο μου.



Το θέμα ήταν το ζόρι που τραβάμε όλη την εβδομάδα, το ζόρι που τραβάμε να βγάλουμε πέρα τη κάθε μέρα και την ανακούφιση που νοιώθουμε όταν πλησιάζει η Παρασκευή. Η Παρασκευή -για όσους δεν εργάζονται το Σαββατοκύριακο- είναι ημέρα ορόσημο. Σηματοδοτεί το τέλος της εβδομάδας και το ξεκίνημα της χαλάρωσης. Είναι η μέρα των meetings και των στόχων για την επόμενη εβδομάδα, της δημοσίευσης των πανελληνίων εξετάσεων, της προβολής των τελευταίων σήριαλ, των dead lines, των πάρτυ, της Σταύρωσης, ...το τέλος της προεκλογικής περιόδου.

Στο podcast ακούμε τους Massive Attact και το Splitting The Atom. Κυκλοφόρησε στις 5 Οκτώβρη ενώ ο δίσκος που θα περιέχει το κομμάτι θα κυκλοφορήσει μέσα στον Φεβρουάριο. Καλή σας ακρόαση!!!

Ο Dirk Polak και Εγώ

Η ιστορία είναι αληθινή.

1982 μόνος στην Αθήνα, τέτοια εποχή, η αναζήτηση καλύτερης τύχης...
η μουσική μόνιμη συντροφιά, τα ακούσματα όμορφα σκοτεινά...

mecano ήταν η μαγική λέξη.

συχνά ταξίδια με την φαντασία, το Άμστερνταμ και η Αθήνα, 2 διαφορετικοί κόσμοι...
και εκεί που τους λατρέψαμε χάθηκαν ο Dirk Polak έγινε ζωγράφος, ποιητής κάποιοι είπαν πως πέθανε...

2006 Μαλακάσα, το χαρτί γράφει mecano ...λες? ...είπα ...η θα είναι τίποτα πιτσιρικάδες...
μαγεία, 500 άτομα είδαν το όνειρο και εγώ ακόμη ανατριχιάζω (φανατικός βλέπεις).
δεν μπορούσα να το πιστέψω αυτό που συνέβαινε μπροστά μου....
που να ήξερα τι θα ακολουθούσε...

άλλο ένα live ακόμη καλύτερο στο Gagarin, μάρτυρες κάπου 800 άτομα... θεϊκό..!

όμως η μοίρα....

2008 μόνος το βράδυ κατηφορίζω στο booze για δουλειά (μέχρι πότε φίλε θα ξενυχτάς, η δουλειά βλέπεις ....σκεφτόμουν)
μιλάω με τον ιδιοκτήτη για ένα project πελάτη μου και στο τέλος με τα πολλά μιλάμε για μουσική, τα ποτά είναι στα 6.

mecano λέω... ξέρω απαντά...

εγώ τον έφερα εδώ ...δεν σε πιστεύω λέω σαστισμένος, περίμενε λίγο και θα δεις...

η πόρτα ανοίγει, η φυσιογνωμία γνωστή, θεέ μου είναι δυνατόν ?
τετάρτη 2 η ώρα στην βροχερή Αθήνα, όταν όλοι κοιμούνται για την πρωινή δουλειά ο DIRK POLAK μπροστά μου στο ίδιο τραπέζι!
η ιστορία είναι παλιά, η κουβέντα άνοιξε (θυμήθηκα όλα τα αγγλικά μου από την αρχή)

ήθελα να το μοιραστώ με κάποιον αλλά μάταια έμεινε σε κύκλο 3 ανθρώπων ... σαν όνειρο
ευχαριστώ dirk για την όμορφη κουβέντα, τις αναμνήσεις και την μουσική!
τα ξαναλέμε, χαιρετηθήκαμε και φύγαμε, από τότε περιμένω νέα ...σαν όνειρο

το mail θα πάει στην λίστα μου των 50 ατόμων, η ώρα να μοιραστούμε αυτή την ιστορία

είδες η ζωή?

το τελευταίο ποίημα του φίλου μας ...και καλή ακρόαση

thk
----

Ευχαριστώ πολύ thk για την ιστορία και τη μουσική που μοιράστηκες μαζί μας.

Οι Mecano μας έρχονται από την Ολλανδία και πραγματικά ζουν τον μύθο τους στην Ελλάδα (διαβάστε ένα όμορφο άρθρο στο MIC). Όσοι τους γνώριζαν πίστευαν πως ο Dirk Polak είχε πεθάνει, αφού είχε να δηλώσει τη παρουσία του σχεδόν 20 χρόνια. Όμως το 2006 εμφανίστηκαν στο Rockwave Festival. Ανέβηκαν στη σκηνή, κούρδισαν με το αυτί τα όργανα τους και άρχισαν να παίζουν. Οι πιτσιρικάδες που ήταν τριγύρω μαζεύτηκαν μπροστά τους, άρχισαν να παρακολουθούν τη μουσική και να αναρωτιούνται ποιος είναι αυτός ο παππούς! Δεν μπορούσες να πιστέψεις ότι αυτή η επιβλητική μορφή με το σκαμμένο πρόσωπο μπορούσε να παίζει αυτή τη φρέσκια και ζωντανή μουσική.

Και λίγο κουτσομπολιό: ο Polak φιλοξενήθηκε από τον φίλο του στην Ελλάδα περίπου για ένα χρόνο και ο λόγος ήταν ο μεγάλος έρωτας (καψούρα το λέμε εμείς) για μια κοπέλα, Ελληνίδα. Όσο ήταν εδώ ζωγράφισε αρκετούς πίνακες και συμμετείχε σε μια θεατρική ομάδα ως κομπάρσος. Τώρα είναι στο Άμστερνταμ.

Στο podcast ακούμε το Essential years από την τελευταία τους δουλειά με τίτλο Those Revolutionary Days. Αξίζει να επισκεφθείτε το επίσημο site τους για να ακούσετε το καταπληκτικό ομώνυμο κομμάτι και να δείτε φωτογραφίες (ακόμα και από το Gagarin). Καλή σας ακρόαση!!!

Πηγές:
1) Το επίσημο site τους [Link]
2) Mecano + Nigth on Earth, άρθρο στο ελληνικό mic [Link]

Χαμένες Ευκαιρίες

Κάθονταν αμίλητοι ο ένας απέναντι από τον άλλον και κοιτάζονταν στα μάτια σαν μαγνητισμένοι. Η μια ματιά ανίχνευε τις προθέσεις της άλλης, λαμβάνοντας, στέλνοντας και αποκωδικοποιώντας διαρκώς μηνύματα.

Και ένοιωσε να τον κυριεύει φόβος. Αυτός ο φόβος που γεννά τη σκέψη πως δεν είσαι πια επιθυμητός και πως είσαι έτοιμος να πάρεις τη λάθος απόφαση.

Η βραδιά είχε κυλήσει όμορφα, δίπλα στη θάλασσα, με χαλαρή κουβέντα, ποτό και μουσική του γούστου τους. Και να που τώρα αυτή ήταν απέναντί του, μακριά και οι δυο από αδιάκριτα βλέμματα και …με το στομάχι του δεμένο κόμπο. Αυτή η βραδιά, δεν θα μπορούσε να είχε πιο ευτυχή κατάληξη!

Προσπάθησε να βάλει μπροστά μηχανισμούς που από καιρό είχαν να λειτουργήσουν. Πάτησε διακόπτες, έλεγξε λαμπάκια, ξεσκόνισε τεχνικά εγχειρίδια. Δυσκολευόταν, άλλωστε -όπως συνειδητοποίησε- είχε περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που είχε να αντιμετωπίσει παρόμοια κατάσταση.

Άπλωσε διστακτικά το χέρι του και άγγιξε τον καλοσχηματισμένο της λαιμό. Εκείνη άφησε μια ανάσα, έγειρε το κεφάλι και απόλαυσε χωρίς βιασύνη το χάδι τού προσώπου της πάνω στο μπράτσο του. Εκείνος, μόλις που πρόλαβε να διακρίνει την ευτυχία ζωγραφισμένη στα μάτια της πριν τα κλείσει, παραδομένη στην επιθυμία της.

Σκέφτηκε πως η ζωή είναι μια σειρά από συμβιβασμούς ανάμεσα σε χαμένες ευκαιρίες. Δεν είχε όμως παράπονο, είχε εκμεταλλευτεί τόσες πολλές στη ζωή του που θα ήταν άδικο να παραπονιέται.

Πλησίασε περισσότερο προς το μέρος της, τόσο που ένοιωσε τη καυτή ανάσα της στο πρόσωπό του. Τα χείλη τους σχεδόν αγγίχτηκαν, μόνο μια λεπτή καυτή γραμμή ανάσας τα χώριζε.

Έπιασε τον εαυτό του να κάνει σκέψεις που δεν περίμενε ποτέ πως θα έκανε. Ένοιωσε για λίγο την επιθυμία να ξεπερνά τους φόβους και τις άμυνες που έχτιζε τόσα χρόνια γύρω του να τσακίζονται. Ένοιωσε έτοιμος για τη σύγκρουση που όπως φαινόταν ήταν αναπόφευκτη.

Το κορμί του αδυνατούσε να ακολουθήσει αυτό που το μυαλό του είχε ήδη αποδεχτεί.

ΦΙΛΗΣΕΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ, άκουσε μια φωνή να ουρλιάζει μέσα στο κεφάλι του, ΓΙΝΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΑΡΑΦΟΡΟΣ.

Ο κόσμος όπως τον ήξερε μέχρι εκείνη την στιγμή, αναποδογύρισε. Δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος.


Στο PODCAST ακούμε το Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me από τους Smiths. Ένα τραγούδι που αν και δεν έγινε ιδιαίτερα γνωστό το αγάπησα από την πρώτη φορά που το άκουσα. Αυτό το τραγούδι, η φωτογραφία και κάποιες αναμνήσεις ήταν η αφορμή να γράψω αυτή την ιστορία δίχως το τέλος της. Καλή σας ακρόαση!!!

PS. Αναπόφευκτα χρησιμοποιώ ατάκες από βιβλία που κατά καιρούς έχω διαβάσει, όπως το "η ζωή είναι μια σειρά από συμβιβασμούς ανάμεσα σε χαμένες ευκαιρίες"

Ruby, Ruby, Ruby, Ruby

Αύριο πρωί-πρωί, παίρνουμε το καράβι με προορισμό την Αντίπαρο. Μέχρι το τέλος του μήνα θα έχουμε αρκετές μέρες να ξεκουραστούμε και να ανακαλύψουμε τις ομορφιές του νησιού.

(Η φωτογραφία είναι από το περσινό ταξίδι στη Σαντορίνη)

Όσοι μείνουν στην Αθήνα, δεν νομίζω πως θα το μετανοιώσουν. Η δικαιολογία πως "άργησα αγάπη μου διότι είχε κίνηση" ...να σας βάλει σε υποψίες!

(Η παραλία είναι στο Σιδάρι της Κέρκυρας)

Στο podcast ακούγονται οι Kaiser Chiefs και το Ruby. Εύχομαι έτσι να συνεχιστεί το καλοκαίρι όλων μας, χοροπηδώντας και φωνάζοντας Ruby, Ruby, Ruby, Ruby ...και ας βρισκόμαστε στον χώρο της εργασίας μας.

Βασανισμένο Σιροπιαστό

Ένοιωσε αποφασισμένος. Τράβηξε μια νοητή γραμμή με το βλέμμα και βύθισε το μαχαίρι. Η ατσαλένια λεπίδα αναστέναξε από ικανοποίηση επιτελώντας με επιτυχία το σκοπό της.

Η τομή έγινε στο πάγκο της κουζίνας, ένα δροσερό βράδυ του Ιούλη, που η γειτόνισσα έπαιζε σπαρακτικά στο πιάνο της (Radiohead;), τα σκυλιά αλυχτούσαν και το φεγγάρι ήταν γεμάτο… (λέμε τώρα!)

Οι μύκητες των πολυακόρεστων λιπαρών οξέων των γλυκεριδίων ταράχτηκαν. Οι διπλοί δεσμοί υδρογόνου μεταξύ των ατόμων του άνθρακα κινδύνευσαν να σπάσουν ενώ ταυτόχρονα οι αλδεϋδες και οι κετόνες ούρλιαζαν. Η ισομέρεια των καρβονύλιων ομάδων προς στιγμή κλονίστηκε …πριν το βούτυρο χωριστεί στα δύο.

Επόμενος στόχος ήταν η εκτέλεση του σιροπιού. Απέκοψε βίαια τα ¾ του κιλού σουκρόζης (ζάχαρης), τα έχωσε με μια σε ένα βαθύ δοχείο και με 5 ποτήρια νερό αποπειράθηκε να πνίξει τους υδατάνθρακες. Για να επιμηκύνει την αγωνία τους, πέταξε από πάνω δύο ολόκληρες κουταλιές της σούπας σκόνη κιννάμωμου (κανέλας). Αμέσως οι φαινόλες της κανέλας απελευθερώθηκαν και επιδόθηκαν σε ένα ξέφρενο κυνηγητό της γλυκόζης και των υδατανθράκων, με στόχο την εφαρμογή της αντιοξειδωτικής τους δράσης. Οι τελευταίοι νόμισαν πάνω στη σύγχυση πως συνάντησαν κάτι αφροδισιακό και πριν προλάβουν όλοι να καταλάβουν ότι η ζέστη που ένοιωθαν δεν ήταν από την έξαψη αλλά από τη φωτιά που τους έβαλε ο εκτελεστής, τους χτύπησε κατακέφαλα και με δύναμη με μια κουτάλα που προσπαθούσε βίαια να τους δέσει (άμα δε δέσει το σιρόπι έχουμε πρόβλημα!)

Για να ικανοποιήσει το πάθος του, έβρασε με μίσος αρκετές φορές το μίγμα, τόσο που δεν μπορούσε άλλο να ελέγξει τις τραυματικές καφέ φυσαλίδες -μάλλον υπολείμματα κανέλας- που διαρκώς φούσκωναν και έσκαζαν σαν εκρηκτικά, καίγοντάς του τα χέρια και βρομίζοντας τα πλακάκια.

Τα τεμαχισμένα 250 γρ. βουτύρου γάλακτος -τα γεμάτα όχι και τόσο με κορεσμένα λίπη- τα πέταξε σε ένα άλλο δοχείο, παρέα με 1/4 του κιλού ζάχαρη. Μετά τσάκισε 8 ολόκληρα αυγά χτυπώντας τα με μανία μεταξύ τους, για να ξεχυθούν ελεύθερα 1.720 ml χοληστερίνης πιασμένες χέρι-χέρι με μερικές πρωτεΐνες και αμινοξέα. Τότε ασβέστιο, φώσφορος, σίδηρος, νιασίνη, βιοτίνη, νάτριο, σελήνιο, ιώδιο, κάποια οξέα -χαμογέλασε σαδιστικά αναγνωρίζοντας το παντοθενικό και το φολικό- και η η παρέα των βιταμινών της οικογένειας Β άρχισαν να χορεύουν τρελά ...αλλά ο χορός τους έμελλε αργότερα να γίνει ξέφρενος, όταν βύθισε μέσα τους τις λεπίδες του μίξερ.

Για να φουσκώσει ασφυκτικά την δημιουργία του, έριξε 2 κουταλάκια διογκωτικού υλικού baking powder. Το διττανθρακικό νάτριο έψαξε απελπισμένα να βρει όξινο περιβάλλον και όταν το ανακάλυψε άρχισε να απελευθερώνει με μανία όσο διοξείδιο του άνθρακα είχε στις ενώσεις του κάνοντας το μίγμα να φουσκώνει...

Έσκυψε από πάνω με τέτοιο ύφος που το ίδιο το μίγμα ανατρίχιασε, έκλεισε τα μάτια και σαν τον διαβολικό Ζαν-Μπατίστ Γκρενούιγ (από "Το Άρωμα" ντε!) κατέγραψε όλες τις μυρωδιές του. Έχουν δίκαιο όταν λένε πως η μυρωδιά είναι κάτι που κανένας άνθρωπος -όσο σκοτεινός και να είναι- δεν μπορεί να της αντισταθεί. Κάτι έλλειπε... και τότε ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που χαμογέλασε. Άνοιξε 5 βανίλιες, μια-μια, προσεκτικά. Έβγαζε το καπάκι, το έφερνε στη μύτη του και με μια τελετουργική κίνηση -που θύμιζε τη τελευταία χούφτα χώμα στο νεκρό- τη σκόρπιζε πάνω στο δημιούργημά του.

Το σκοτεινό βλέμμα επέστρεψε πολύ γρήγορα στο πρόσωπό του μαζί με την εκδίκηση να σιγοβράζει. Με 1/2 κιλό σιμιγδάλι ψιλό, έθαψε κυριολεκτικά το αριστούργημά του. Η γλουτένη έψαξε απεγνωσμένα να βρει τους χαλαρούς δεσμούς της ζύμης για να τους δέσει, να τους κάνει πιο γευστικούς και πιο ελαστικούς, συνεπώς και πιο ανθεκτικούς στα βασανιστήρια που ήθελε να τους υποβάλει.

Κράτησε σαν τελευταία πινελιά της μανιακής δημιουργίας του, την ιδέα να μεθύσει τη ζύμη με 2 ποτηράκια του κρασιού κονιάκ. Σχεδόν 40% αλκοολικούς βαθμούς σκέφτηκε και από το λαρύγγι του ξεχύθηκαν μουγκρητά ικανοποίησης!

Το μίξερ ήταν ήδη στην πρίζα και οι λεπίδες του πετσόκοβαν κάθε πρωτεΐνη, κάθε υδατάνθρακα, κάθε μόριο της ζύμης, δημιουργώντας διαρκώς νέες ενώσεις. Το τι έγινε δεν περιγράφεται με λόγια, μόνο με πολύπλοκους χημικούς τύπους:

NaHCO3 + H+ → Na++CO2+H2O
ή
8NaHCO3 + 3Ca(H2PO4)2 → Ca3(PO4)2 + 4Na2HPO4 + 8H2O + 8CO2

Η αποκορύφωση ήρθε όταν άδειασε το μίγμα σε ένα πυρέξ και το έβαλε στον ξαναμμένο με 165 βαθμούς φούρνο για να το κάψει.

Η συνταγή με τα μυστικά της βρίσκεται εδώ. Εγώ το συνόδευσα με παγωτό καϊμάκι και ...πολλά λάθη!


Στο podcast ακούμε τον Michael Jackson, τον βασιλιά της ποπ, τον Peter Pan που βρίσκεται εκεί που ήθελε πάντα, στη Χώρα του Ποτέ. Αγούγεται το Liberian Girl, ένα όμορφο τραγούδι για την φίλη του Elizabeth Taylor. Πριν όμως σε μια μίξη, ακούγονται τα γλυκά και υπέροχα λόγια του από την αρχή του I Just Can't Stop Loving You -λόγια που θα ήθελε να πει ο καθένας μας- και στη συνέχεια η ανάσα και η καρδιά του -που πλέον δεν χτυπά- από το Smooth Criminal. Και κάνοντας αυτή τη μικρή μίξη, δάκρυσα για τον άνθρωπο που πέθανε, για τους φίλους που έχασα, που έχω, που ακόμα δεν γνώρισα, για τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου και μου χαρίζουν τα συναισθήματά τους και για αυτό το απίστευτο καλοκαίρι του 2009.

Ο Πολεμιστής

Ανταλλάσσοντας κώδικες με τις κεραίες τους σε έναν έλεγχο ρουτίνας, ο φρουρός υπηρεσίας διαπίστωσε πως ο επισκέπτης του ήταν από άλλη φωλιά. Παρά τις προειδοποιήσεις, ο επισκέπτης δεν αποχώρησε, για να χαρακτηρισθεί ως εισβολέας και να προτιμήσει με αυτήν την επιλογή του, να πολεμήσει μέχρι θανάτου. Η μάχη που ακολούθησε ήταν σκληρή και ο φρουρός κατάφερε να αποσοβήσει τον κίνδυνο για τη φωλιά, αφαιρώντας τη ζωή του αντιπάλου του. Όμως και ο ίδιος δεν έμεινε αλώβητος. Απώλεσε το ένα του πόδι και τις κεραίες του. Αδυνατεί πλέον να επικοινωνεί με τη φυλή όπως και να αναζητά τροφή. Ο εγκαταλειμμένος και ταλαιπωρημένος πολεμιστής, υπερασπίζοντας πλέον ανύπαρκτες Θερμοπύλες παραμένει στη θέση του, ...

…περιμένοντας να δώσει την τελευταία του μάχη με τον θάνατο, διατηρώντας αμείωτη την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνειά του.

(*) Του ανταποκριτή μας κ.Μυρμηγκοφωλιά

Ομηρικές μάχες εκτυλίσσονται διαρκώς δίπλα στα παπούτσια μας ή πάνω σε κλαδιά δίπλα στους ώμους μας. Στη πρώτη φωτογραφία βλέπετε δύο μυρμήγκια πιασμένα ...στις κεραίες τους, ενώ στις επόμενες πώς δυο μυρμήγκια έχουν στριμώξει και εξουδετερώνουν αποτελεσματικά τον εισβολέα πάνω σε ένα φύλο. Οι μάχες δεν είναι αναίμακτες, υπάρχουν απώλειες σε πόδια, κεραίες ακόμα και στις ίδιες τις ζωές τους.

Στο PODCAST ακούμε τους Tinderstics και το αγαπημένο μου Jism (1993). Αλησμόνητη θα μου μείνει η πρώτη τους συγκλονιστική και sold out εμφάνιση στο ΡΟΔΟΝ το 1995. Για ένα άγνωστο την εποχή εκείνη group και ενώ περιμέναμε να είμασταν "όσοι πιστοί προσέλθετε", ...δεν έπεφτε καρφίτσα! Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους και όλες εσάς με πολύ αγάπη! Καλή σας ακρόαση!!!