Υδάτινος Κόσμος

Στον "Υδάτινο Κόσμο" (Waterworld) –φουτουριστική ταινία του 1995 με τον Kevin Costner- παρουσιάζεται η αγωνία του ανθρώπινου είδους να επιβιώσει σε μια Γη καλυμμένη με νερό και παράλληλα η αναζήτηση ενός όμορφου κομματιού γης -όπως αναφέρει ο θρύλος- που ονομάζεται Dryland. Οι άνθρωποι ζουν σε προχειροφτιαγμένες πόλεις που επιπλέουν και σε άλλα διάφορα σκάφη ενώ το χώμα ως υλικό είναι δυσεύρετο και πανάκριβο στις συναλλαγές.

Tο σενάριο δεν φαίνεται εξωπραγματικό, αφού η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει και η αύξηση της θερμοκρασίας κατά 1°c, σε συνδυασμό με το λιώσιμο των πάγων και την διαστολή των υδάτων, μπορούν να οδηγήσουν την άνοδο της στάθμης των ωκεανών μέχρι και του ενός μέτρου. Η άνοδος δεν θα είναι ομοιόμορφη και αν δεχθούμε την αναφορά του IPCC (Intergorvernental Panel Of Climate Change) για τις κλιματικές αλλαγές και το νερό, θα δούμε απώλειες εδάφους στην Ουρουγουάη (0,05%), στην Αίγυπτο (1%), στις Κάτω Χώρες (6%), στο Μπαγκλαντές (17,5%) και στην ατόλη Μαγιούρο στην Ωκεανία με τα νησιά Μάρσαλ, Κιριμπάτι και προς Μαλβίδες (μέχρι 80%).

Υπολογίζεται πως 50 εκατομμύρια άνθρωποι θα πληγούν μέχρι το 2100, από τις πλημμύρες και τις συνέπειες από το οικοσύστημα, και αυτό αναγκαία θα οδηγήσει στη δημιουργία "κλιματολογικών μεταναστών". Προκαλεί έκπληξη το γεγονός, πως παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις, ο άνθρωπος εξακολουθεί να ανοικοδομεί σε αυτές τις στις παρόχθιες περιοχές.

Η απάντηση στο πρόβλημα έρχεται με το όραμα του Βέλγου αρχιτέκτονα Vincent Callebaut, ηλικίας μόλις 31 ετών και το project του: Lilypad: a floating ecopolis for climate refugees. Επισκεφτείτε το site, υπάρχουν καταπληκτικές φωτογραφίες από αυτό το project και από πολλά άλλα.

Η Lilypad (=νούφαρο) είναι μια πλωτή αμφίβια πόλη –η μισή κάτω από το νερό- η οποία θα μπορεί να φιλοξενήσει έως και 50.000 άτομα, εξασφαλίζοντας ενεργειακή αυτάρκεια από την αξιοποίηση κάθε πράσινης παραγόμενης ενέργειας (ηλιακής, αιολικής, παλιρροϊκής, υδραυλικής, οσμωτικής, βιομάζας), με μηδενικές εκπομπές άνθρακα και με στόχο την αρμονική συνύπαρξη ανθρώπου και φύσης.

Στο κέντρο κάθε πόλης θα υπάρχει μια δεξαμενή γλυκού νερού, βυθισμένη στη θάλασσα, για τη συλλογή και τον καθαρισμό των βρόχινων υδάτων ενώ παράλληλα θα λειτουργεί και ως σταθεροποιητής της πλωτής πόλης. Η λειτουργικότητα της δομής, είναι βασισμένη σε τρεις μαρίνες και τρία βουνά ενώ το σύνολο καλύπτεται από κατοικίες με κήπους, χώρους εργασίας και διασκέδασης που διασχίζονται από ένα δίκτυο δρόμων πλαισιωμένους με καλλιέργειες. Ένας επιπλέον στόχος είναι η ανεύρεση νέων τρόπων συμβίωσης με τη θάλασσα και η κοινωνικοποίηση των κατοίκων (παλαιών και νέων) με κατάλληλους για συναντήσεις κοινόχρηστους χώρους.

Για μια ακόμα φορά, η φύση ήταν η πηγή έμπνευσης για το εντυπωσιακό δημιούργημα του Vincent Callebaut.

Η πλωτή δομή των τμημάτων της ecopolis, είναι εμπνευσμένη από τα μεγάλα νούφαρα Victoria Regia του Αμαζονίου, έχοντας μεγεθυνθεί κατά 250 φορές. Το υδρόβιο αυτό φυτό, πιο γνωστό και ως Victoria Amazonica, έχει εξαιρετική πλαστικότητα και ανακαλύφθηκε το 1801 από τον Γερμανό βοτανολόγο Thaddeaus Haenke, που το αφιέρωσε στη Βασίλισσα Βικτόρια της Αγγλίας. Παρόμοια, η διπλή επιφάνεια της Lilypad, είναι φτιαγμένη από ίνες πολυεστέρα, επικαλυμένο με ένα στρώμα διοξειδίου του τιτανίου το οποίο αντιδρά στην υπεριώδη ακτινοβολία, επιτρέποντας την απορρόφηση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

Η Victoria Amazonica έχει το μεγαλύτερο από τα λουλούδια του νερού στον κόσμο. Προέρχεται από τα τροπικά δάση της Νότιας Αμερικής και είναι επίσης γνωστή ως "υδάτινο τέρας", λόγω του μεγέθους των φύλλων αφού μπορούν να έχουν διάμετρο έως και επτά πόδια, ενώ τα τεράστια λουλούδια μπορούν να φτάσουν σχεδόν τα δύο πόδια. Περιέργως, τα άνθη της ανοίγουν μόνο το βράδυ. Λίγο πριν την ανθοφορία και σε αναμονή των πρώτων τεράστιων λουλουδιών που θα έχουν λευκό χρώμα, ο τόπος ευωδιάζει με ένα άρωμα ανανά., ενώ το επόμενο βράδυ, το χρώμα των λουλουδιών αλλάζει σε ρόζ ή κόκκινο ρουμπινί ανάλογα το είδος του φυτού. Οι θρύλοι του Αμαζονίου λένε πως, η Victoria Regia θα ανοίξει πλήρως τα γιγάντια λουλούδια της κατά τη διάρκεια της πανσελήνου και όταν ο ουρανός θα είναι καθαρός.

Σας μεταφέρω έναν τοπικό θρύλο -όπως ειπώθηκε από τον Charito Ushiñahua- και που έχει να κάνει για την ονομασία του νούφαρου:

Ήταν κάποτε μια κοπέλα από μια φυλή ιθαγενών που μεγάλωσε ακούγοντας από τον πατέρα της και αρχηγό της φυλής, ιστορίες για το θρύλο του Πολεμιστή του Φεγγαριού. Αυτός ο Πολεμιστής, ήταν ένας δυνατός και τρομερός Θεός, αλλά και πολύ όμορφος που ζούσε στο φεγγάρι. Όταν η κοπέλα ήταν μικρή, κοιτούσε το φεγγάρι και θυμόταν τις ιστορίες του πατέρα της, με αποτέλεσμα να ερωτευθεί τον Θεό Πολεμιστή. Η αφοσίωσή της ήταν τόσο μεγάλη, που μεγαλώνοντας αρνήθηκε να παντρευτεί, παρά την ενθάρρυνση από την οικογένειά της, επιμένοντας πως κάποια μέρα θα γνωρίσει τον αληθινό έρωτα, τον Πολεμιστή του Φεγγαριού. Κάθε πανσέληνο παρέμενε ξύπνια κοιτώντας τον ουρανό, προσπαθώντας να δει το πρόσωπο το φανταστικού εραστή της. Μερικές φορές έτρεχε μέσα στη ζούγκλα με τα χέρια τεντωμένα, προσπαθώντας να πιάσει τις ακτίνες του φεγγαριού για να κρατήσει τον Πολεμιστή Θεό της. Ωστόσο, ποτέ δεν κατάφερε να τις πιάσει και έτσι η μεγάλη αγάπη της ζωής της εξακολουθούσε να παραμένει ένα ανέφικτο όνειρο.

Τα χρόνια περνούσαν και μάταια γονείς και φίλοι, προσπαθούσαν να την πείσουν πως ο Πολεμιστής Θεός ήταν απλώς μια ψευδαίσθηση. Ωστόσο, μια νύχτα με πανσέληνο, που το φεγγάρι έλαμπε τόσο όσο ποτέ άλλοτε, η ινδιάνα παρθένα μπήκε στη ζούγκλα αποφασισμένη να πιάσει τον Πολεμιστή Θεό και να τον κρατήσει μαζί της μέχρι την αιωνιότητα. Έφτασε στη λίμνη και βλέποντας την αντανάκλαση του φεγγαριού στην επιφάνειά της, πίστεψε πως τελικά ο εραστής της είχε κατέβει στη γη και κολυμπούσε στα νερά της. Πεπεισμένη πως ήταν αυτός, έπεσε στο νερό να τον βρει. Δυστυχώς, η αντανάκλαση του φεγγαριού ήταν μόνο μια ψευδαίσθηση και η κοπέλα τελικά πνίγηκε στη λίμνη στην αναζήτηση του φανταστικού εραστή της.

Ο Πολεμιστής του Φεγγαριού -που σύμφωνα με τον μύθο των Ιθαγενών, μπορεί πραγματικά να υπάρχει- λυπήθηκε για το όμορφο κορίτσι που του είχε αφιερώσει τη ζωή της και την την αγάπη της, και που τελικά την έχασε σε μια ύστατη προσπάθεια να είναι μαζί του. Με τη δύναμη να την φέρει πίσω στη ζωή, αποφάσισε να την μετεμψυχώσει σε ένα αστέρι δεμένο με τη γη. Και έτσι την έκανε ένα αστέρι των νερών του Αμαζονίου. Αυτό το αστέρι είναι το γιγάντιο λουλούδι του φυτού που κυριαρχεί σαν βασίλισσα ανάμεσα σε όλα τα άλλα υδρόβια φυτά. Με άλλα λόγια η νεαρά ιθαγενής μεταμορφώθηκε σε ένα τεράστιο πλωτό φυτό, την Victoria Regia, της οποίας τα μεγάλα άνθη ανοίγουν μόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ο θρύλος λέει, πως η Victoria Regia ανοίγει πλήρως τα γιγάντια λουλούδια της κατά τη διάρκεια της πανσέληνου και όταν ο ουρανός είναι καθαρός, επιτρέποντας σε αυτή να δει την πραγματική της αγάπη, τον Πολεμιστή του Φεγγαριού.


Στο PODCAST παίζει το Moonchild από τον Johnny Lytle που η πρώτη ηχογράφηση έγινε τον Ιούλιο του 1962 στη Νέα Υόρκη. Jazz διάθεση για τις τσουχτερές μέρες του φλεβάρη και λίγο πριν τις απόκριες. Καλή σας ακρόαση!!!

Πηγές:
1) Vincent Callebaut, Curriculum Vitae
2) Lilypad, A Floating Ecopolis For Climate Refugees
3) IPCC (Intergorvernental Panel Of Climate Change)
4) IPCC - Climate Change and Water
5) Victoria Amazonica
6) The Native Legend of the Victoria Regia

Τελεία

Έβαλα μια τελεία σε ένα κενό φύλο εγγράφου στον επεξεργαστή κειμένου. Μια ωραιότατη Sans Serif τελεία, πάχους 12pt και έμοιαζε τόσο αθώα που την χάζευα. Δοκίμασα να της αλλάξω το σχήμα εφαρμόζοντας άλλες γραμματοσειρές, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Η ίδια, παρέμενε πάντα μια ολοστρόγγυλη τέλεια τελεία και μάλιστα μαύρη!

Και όσο την κοιτούσα, έκανα κάποιες σκέψεις, διαπιστώνοντας πως δεν είναι τόσο αθώα και περισσότερο μαύρη …απ’ όσο έδειχνε.

Η τελεία είναι το αγαπημένο σημείο στίξης της εκάστοτε κυβέρνησης. Οι κυβερνητικές εξαγγελίες τελειώνουν με μια τελεία, σημάδι πως το θέμα έκλεισε, πως δεν θα δοθεί σε καμία περίπτωση συνέχεια για συζήτηση. Πακέτο στήριξης κάποιων εκατομμυρίων ευρώ είχε ανακοινώσει η παρούσα κυβέρνηση και έβαλε τελεία. Όταν αποβιβάστηκαν οι αγρότες της Κρήτης στον Πειραιά, κάποιος είδε τη τελεία σαν σφήνα, την έβαλε στις ρόδες των τρακτέρ και απέτρεψε την πορεία στο κέντρο της Αθήνας, …ως εδώ και μη παρέκει τους είπε!

Η τελεία είναι και το αγαπημένο σημείο στίξης των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Με νύχια και με δόντια παλεύουν να τη βάλουν στην εκάστοτε κυβέρνηση που αντιστέκεται σθεναρά, βάζοντας η ίδια …άνω τελεία στην ύπαρξή της.

Η τελεία είναι το αγαπημένο παιχνίδι των πολιτικών αντιπάλων. Μπαλάκι την έχουν κάνει, πετώντας την ο ένας στον άλλον. Αλλοίμονο σε αυτόν που δεν θα την αποκρούσει …εξουδετερώνεται πολιτικά!

Η τελεία εμφανίζεται ως η αγαπημένη στίξη των σωμάτων ασφαλείας. Κάθε Κυριακή βάζουν τελεία στη βία και στις ταραχές εντός και εκτός γηπέδων, καθημερινά στους δρόμους της πόλης, στις γειτονιές και γενικά στην εφαρμογή του νόμου ή ...θα ήθελαν να βάλουν.

Η τελεία υψώθηκε στα χέρια των μαθητών που βγήκαν στους δρόμους βροντοφωνάζοντας: τέρμα ως εδώ, ενώ κάποιοι άλλοι που είχαν γεμίσει με τελείες τις τσάντες τους, άρχισαν να τις ρίχνουν σαν πέτρες εναντίων του κράτους και των συμπολιτών τους, καταστρέφοντας περιουσίες.

Μια τελεία, κόκκινη στο χρώμα -η χειρότερη απ’ όλες- έφυγε από όπλο ενός ειδικού φρουρού, τερματίζοντας τη ζωή ενός νεαρού.

Και όχι μόνο αυτά,

Η τελεία είναι μια σωστή πράξη για να σταματήσεις τις προσωπικές αντιπαραθέσεις, βάζει τέλος στη καριέρα, στη σχέση, στις σκέψεις, στην εγκατάλειψη, στα όνειρα, σε κάθε προσπάθεια, στη δικαστική διαμάχη, στο γάμο, …στις αναζητήσεις του ανήσυχου τηλεθεατή!

Το χειρότερο είναι να βάλεις τελεία στη ψυχή σου.

Τελικά ο διάδρομος της ζωής μας είναι διάσπαρτος από τελείες (άλλωστε πάνω σε μια τελεία ζούμε!), χρειάζεται προσοχή γιατί δεν υπάρχουν προειδοποιητικές πινακίδες και τα ατυχήματα πολλές φορές είναι από σοβαρά έως και θανατηφόρα από την ...ολισθηρότητα.


Στο PODCAST ακούμε το 1.666666 της Ιαπωνέζας Takako Minekawa, από την ταινία The Book of Life (1988) με την εξαιρετική PJ Harvey να ενσαρκώνει μία σύγχρονη εκδοχή της Μαρίας Μαγδαληνής. Καλή σας ακρόαση!!!

Υπερίων

Εν αρχή ην ο Λόγος. Ύστερα ήρθε ο γαμημένος ο επεξεργαστής κειμένου. Μετά ήρθε ο επεξεργαστής σκέψης. Και έπειτα ο θάνατος της λογοτεχνίας. Έτσι απλά.

...
Εν αρχή ην ο Λόγος. Και ο λόγος είχε προγραμματιστεί σε κλασικό δυαδικό σύστημα. Και ο Λόγος είπε: «Γεννηθήτω ζωή!» Κι έτσι, κάπου στις αποθήκες του Τεχνοπυρήνα στο αρχοντικό της μητέρας μου, το κατεψυγμένο σπέρμα του προ πολλού πεθαμένου μπαμπά μου αποψύχθηκε, τοποθετήθηκε σε κενό αέρος, κουνήθηκε όπως τα μιλκσέικ βανίλιας των αλλοτινών εποχών, φορτώθηκε σε κάτι μεταξύ νεροπίστολου και δονητή και –με το μαγικό άγγιγμα μιας σκανδάλη- εκτοξεύτηκε στο εσωτερικό της Μητρός μου μια νύχτα που το φεγγάρι ήταν γεμάτο και το ωάριο ώριμο.

Η μητέρα δεν ήταν βέβαια υποχρεωμένη να γονιμοποιηθεί με το βάρβαρο αυτό τρόπο. Θα μπορούσε να είχε επιλέξει ανάμεσα σε πολλές και διάφορες εναλλακτικές λύσεις: εξωμήτρια γονιμοποίηση, κάποιον εραστή με εμφύτευμα από το DNA του Μπαμπά, ένα κλωνοποιημένο υποκατάστατο, παρθενογένεση με αρμολόγηση γονιδίων και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε... όμως, όπως το εξέφρασε η ίδια αργότερα ενώπιόν μου, «θέλησε να ανοίξει τα σκέλια της στην παράδοση». Η προσωπική μου άποψη είναι ότι το προτιμούσε έτσι.
Τέλος πάντων. Γεννήθηκα.


Έτσι ξεκινά την ιστορία του, ένας από τους επτά προσκυνητές -ο ποιητής- που ταξιδεύουν προς τους Χρονοτύμβους του Υπερίωνα, σε έναν τόπο που κινείται πίσω στο χρόνο, της πατρίδας του Αρπακτικού, ενός αλλόκοτου ανθρωπόμορφου και επικίνδυνου πλάσματος, που λατρεύεται σαν θεός και αντιμετωπίζεται σαν δαίμονας και που φαίνεται να αψηφά τα όρια του χώρου και του χρόνου. Η ιστορία εκτυλίσσεται το 2735, όπου η διαστρική Ηγεμονία των Ανθρώπων αντιμετωπίζει μια τρομακτική απειλή, καθώς οι μυστηριώδεις Εκτοπισμένοι συγκεντρώνουν τις δυνάμεις τους πάνω από τον πλανήτη.

Γνώρισα τον Dan Simmons από το το μυθιστόρημά του "Το τραγούδι της θεάς Κάλι" που τιμήθηκε το 1986 με το βραβείο World Fantasy Award και από τότε με μάγεψε. Τελευταία διάβασα το "ΙΛΙΟΝ" και τη συνέχειά του "ΟΛΥΜΠΟΣ", μια μοναδική σε σύλληψη, πλοκή και πάντρεμα της Ιλιάδας με την επιστημονική φαντασία. Στο "ΥΠΕΡΙΩΝ" -που τιμήθηκε με το βραβείο Χιούγκο (1990) και το Locus Award for Best Science Fiction Novel- περιγράφεται το ταξίδι των επτά προσκυνητών και την ιστορία του καθενός που εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο είναι συνδεδεμένος με το δαίμονα. Η ιστορία συνεχίζεται με το "Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΕΡΙΩΝΑ" που ήδη κυκλοφορεί.

Ο Νταν Σίμονς είναι πρώην δάσκαλος και διευθυντής εκπαιδευτικών προγραμμάτων για προικισμένους και ταλαντούχους μαθητές, καθιερώθηκε το 1986 στις ΗΠΑ και την Ευρώπη ως ένας από τους ελάχιστους μεγάλους νέους συγγραφείς της δεκαετίας του 80. Κινείται άνετα στο χώρο της επιστημονικής και της σκοτεινής φαντασίας και κάθε καινούριο βιβλίο του βραβεύεται ανελλιπώς. Σήμερα ο Σίμονς ζει στο Κολοράντο με τη γυναίκα του και την κόρη του και επαγγελματικά ασχολείται αποκλειστικά με το γράψιμο.


Ο λόγος που με έχει κερδίσει η Ε.Φ. είναι πως ο κάθε συγγραφές δημιουργεί κόσμους που λειτουργούν με κανόνες πέρα από κάθε φαντασία. Διαβάστε παρακάτω πώς ο συγγραφέας έχει φανταστεί ένα σπίτι στο μέλλον, μέσα από τα λόγια ενός των ηρώων του:

Το σπίτι μου έχει τριάντα οκτώ δωμάτια σε τριάντα έξι κόσμους. Δεν υπάρχουν πόρτες. Οι αψιδωτές είσοδοι είναι πύλες τηλεμετατόπισης, μερικές αδιαφανείς, καλυμμένες με κουρτίνες ιδιωτικότητας, οι περισσότερες ανοιχτές για να περνά το μάτι και το σώμα. Κάθε δωμάτιο έχει παράθυρα παντού και τουλάχιστον από δύο τοίχους με πύλες τηλεμετατόπισης. Από τη πολυτελή τραπεζαρία στην Αναγέννηση μπορώ να αντικρίσω τον μπρούντζο ουρανό και τους πράσινους από την πατίνα πύργους του Κάστρου Ενέιμπελ στην κοιλάδα κάτω από την ηφαιστειογενή μου κορφή. Αν γυρίσω το κεφάλι μου από την άλλη, μπορώ να κοιτάξω μέσα από την πύλη του τηλεμετατοπιστή και πέρα από το λευκό χαλί του επίσημου σαλονιού να δω τα κύματα της Θάλασσας Έντγκαρ Άλαν να σκάνε πάνω στους πύργους του Πόιντ Πρόσπερο στο Νέβερμορ. Η βιβλιοθήκη μου έχει θέα τους παγετώνες και τον πράσινο ουρανό του Νόρντχολμ, ενώ κατεβαίνοντας -ναι, κατεβαίνοντας- δέκα σκαλιά φτάνω στο γραφείο του πύργου μου, ένα άνετο, ανοιχτό δωμάτιο που περικλείεται από πολωμένο γυαλί, το οποίο μου προσφέρει θέα τριακοσίων εξήντα μοιρών στις ψηλότερες κορφές του Κουσπάτ Καρακοράμ, μιας οροσειράς που απέχει δύο χιλιάδες χιλιόμετρα απ΄τον κοντινό οικισμό στο νοτιότερο άκρο της Δημοκρατίας του Τζάμνου στον Ντενέμπ Ντράι.

Το τεράστιο υπνοδωμάτιο που μοιράζομαι με τη Χελέντα ταλαντεύεται απαλά πάνω στα κλαδιά ενός Δέντρου του Κόσμου ύψους τριακοσίων μέτρων στον πλανήτη των Ναϊτών, που είναι γνωστός με το όνομα Άλσος του Θεού και επικοινωνεί μ’ένα σολάριουμ που ορθώνεται ολομόναχο καταμεσής στην άγονη αλμυρή έρημο της Χεβρώνας. Όμως δεν βλέπουν όλα τα δωμάτιά μας σε ερημιές: η αίθουσα ολογραφικών προβολών επικοινωνεί με μια αιωρούμενη βεράντα στον εκατοστό τριακοστό όγδοο όροφο ενός πληθυσμιακού πύργου στο Κέντρο του Ταυ του Κήτους και το αίθριό μας βρίσκεται σε μια ταράτσα που βλέπει στην αγορά της Παλιάς Πόλης της πολυπληθούς Νέας Ιερουσαλήμ. Ο αρχιτέκτονας, μαθητής του θρυλικού Μίλον Ντεχάβρ, έχει συμπεριλάβει αρκετά μικρά αστεία στο σχεδιασμό του σπιτιού: όπως ανέφερα, οι σκάλες που οδηγούν στο δωμάτιο του πύργου κατεβαίνουν, όμως το ίδιο διασκεδαστική είναι και η έξοδος από την αετοφωλιά που οδηγεί στο γυμναστήριο, το οποίο βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο της πιο βαθιάς Κυψέλης του Λούσους, καθώς και το μπάνιο των ξένων, που αποτελείται από μια τουαλέτα, έναν μπιντέ, ένα νιπτήρα και μια ντουζιέρα πάνω σε μια ανοιχτή σχεδία χωρίς τοίχους, η οποία πλέει στα βιολετιά νερά του θαλάσσιου πλανήτη Μάρε Ινφίνιους.


Προτίμησα να γράψω δυο αποσπάσματα από το διήγημα για να σας δώσω μία γεύση της γραφής και της φαντασίας του συγγραφέα. Για το ταξίδι στον Υπερίωνα, διάλεξα να παίξει στο PODCAST το "End Title" του δικού μας Vangeli Papathanassiou, από μια ταινία σταθμό στο χώρο της Ε.Φ, το Blade Runner. Εξαιρετικά αφιερωμένο στη mrs Smith, που ήθελε να μάθει περισσότερα για αυτό το βιβλίο. Καλή σας ακρόαση!!!

Ζητείται Νεαρά

(http://www.pixeltale.com)

"Ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες, έστριψα δεξιά στο φανάρι και μπήκα σε έναν όμορφο δρόμο πλαισιωμένο με δένδρα, λίγα αυτοκίνητα και μεγάλες αρχοντικές μονοκατοικίες μέσα σε τεράστιους κήπους..."

Είναι μακάβριο, αλλά όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει τη συνέχεια στο Σκοτεινό Δωμάτιο.

Στη μουσική ακούγονται οι αγαπημένοι μου Pulp και η φωνή του Jarvis στο She's Dead. "She's dying, everybody came to see, She's falling and I know I'll never see her face again" μας λέει και πιο κάτω "She's never coming back, Face it, She's gone...".
Και όταν ακούω αυτό το τραγούδι, θυμάμαι τη Κωνσταντίνα, που κάποια μέρα έγινε πεταλούδα, πέταξε μακρυά μας αλλά θα ζει για πάντα μέσα στις καρδιές μας.

Πιστοποιημένα Τρόφιμα

Η ApprovedFood είναι μια εταιρία στο Sheffield της Αγγλίας, που ειδικεύεται στη πώληση τροφίμων που έχουν υπερβεί την αναγραφόμενη ημερομηνία λήξης.

Ο Dan Cluderay ιδρυτής της εταιρείας, είδε τις πωλήσεις του να δεκαπλασιάζονται από τον Σεπτέμβριο, εν μέσω μιας περιόδου έντονης τραπεζικής κρίσης. Ο ίδιος, εκπαιδεύτηκε ως προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών και ξεκίνησε τη καριέρα του στο χώρο της λιανικής πώλησης πριν δημιουργήσει την online επιχείρησή του. Δήλωσε πως «έχουμε δει μια σημαντική αύξηση των εσόδων μας, πιθανών λόγω της πιστωτικής κρίσης και των χαμηλών τιμών μας».

Ο χώρος της λιανικής πώλησης διανύει περίοδο κρίσης τους τελευταίους μήνες, με τους καταναλωτές να αποφεύγουν τις αγορές ή να αναζητούν προσφορές σε αλυσίδες καταστημάτων όπως είναι τα Albi και Lidl. Στην Αγγλία συνηθίζεται από μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων, να βάζουν σε ειδικά ράφια τα προϊόντα που λήγουν την ίδια ημέρα σε αρκετά χαμηλότερες τιμές. «Οι νοοτροπίες έχουν οριστικά αλλάξει» δηλώνει ο Dan Cluderay, «τα μεγάλα super markets δεν θέλουν να μας ανταγωνιστούν, δεδομένου ότι δεν επιθυμούν να έχουν καμία σχέση με ληγμένα προϊόντα».

Η εταιρεία του Dan Cluderay, αγοράζει σε συμφέρουσες τιμές αποθέματα από χονδρέμπορους, προμηθευτές και super markets, που αναζητούν τρόπους να απαλλαγούν από τα τρόφιμα που πλησιάζουν την ημερομηνία λήξης τους.

«Η ημερομηνία λήξης, αποτελεί περισσότερο ένδειξη ποιότητας παρά ασφάλειας. Καταναλώνοντας τέτοιες τροφές, δεν είναι αναγκαίο πως θέτει κάποιος τον εαυτό του σε κίνδυνο από τροφική δηλητηρίαση», δήλωσε εκπρόσωπος της εταιρίας.

Το κατάστημα είναι καθημερινά ανοικτό για τους ντόπιους πελάτες που μπορούν να προμηθεύονται τις παραγγελίες τους, ενώ με courier γίνονται οι παραδώσεις στις απομακρυσμένες περιοχές. Έχει παρατηρηθεί τέτοια ζήτηση, που αναγκάζεται να κλείνει την ιστοσελίδα του για μερικές μέρες το μήνα, ενώ στο site της εταιρείας υπάρχει ανακοίνωση για 12ήμερη καθυστέρηση των παραγγελιών. Ζητά ακόμα την υπομονή των πελατών και ότι θα κάνουν οτιδήποτε χρειάζεται, δουλεύοντας όλο το εικοσιτετράωρο ώστε να παραδώσουν τις παραγγελίες το συντομότερο.

Ενδεικτικά, μια προσφορά συσκευασίας 12 πακέτων λαζανιών έχει £1, όταν τα Tesco χρεώνουν 83p μόνο το ένα πακέτο ή ένα βάζο της Nutella με σοκολάτα φουντούκι πωλείται μετά από μερικές μέρες της λήξης του για £1, έναντι £ 2,55 αντίστοιχα.

Το site έγινε αρκετά δημοφιλές μετά την αναφορά του, στο moneysavingexpert.com όπου δίνονται οδηγίες αντιμετώπισης της πιστωτικής κρίσης με φθηνά γεύματα. Στο ίδιο site υπάρχουν επίσης οδηγίες για εξοικονόμηση χρημάτων από την κατανάλωση ρεύματος, νερού, διαχείριση πιστωτικών καρτών, φθηνών αγορών και άλλα.

Η είδηση αναφέρθηκε στον ξένο τύπο εδώ, εδώ και στον Επενδυτή του Σαββάτου.

Στο PODCAST παίζουν οι Pink Floyd και το Money από το The Dark Side Of The Moon. Καλή σας ακρόαση!

Καρδιές στην Αθήνα #2

Πριν ένα χρόνο -στις 21 Ιανουαρίου του 2008- η Αθήνα γέμισε με καρδιές, στα πλαίσια της υπαίθριας έκθεσης “Hearts in Athens”. Φωτογράφισα τότε και σας παρουσίασα, αυτές που βρίσκονται κοντά στους δρόμους που καθημερινά διανύω. Μετά από μερικές μέρες είχα συναντήσει και μερικές άλλες που σας τις παρουσιάζω τώρα, μετά από ένα χρόνο.

Ελπίζω αυτές οι εικόνες να χρωματίσουν λίγο το μόνιμο πλέον γκρίζο της πόλης και την πολύ άσχημη διάθεσή μας, μετά τα γεγονότα των τελευταίων μηνών.

Αυτές οι καρδιές στους δρόμους της Αθήνας, είναι οι δικές μας καρδιές. Αγνές, άπονες, χαρούμενες, θλιμμένες, πληγωμένες, πονεμένες, αναστατωμένες και ραγισμένες, που αγωνιούν, φοβούνται, λαχταρούν, αγαπούν, μισούν, χαίρονται και πενθούν, που είναι εύθραυστες και έτοιμες να σπάσουν.

Το χειρότερο είναι, πως οι καρδιές αυτές -οι δικές μας καρδιές- είναι στόχος κάθε ανίκανης πολιτικής, κάθε επίδοξου πιστολέρο, κάθε παρανοϊκού τρομοκράτη, κάθε υποψήφιου Ράμπο ή Κάλαχαν, κάθε αδίσταχτου ληστή ή δολοφόνου, κάθε προβοκάτορα ή αγανακτισμένου φασίστα.

Όπως και την προηγούμενη ανάρτηση, δεν μπορώ παρά να την αφιερώσω σε ένα φιλί και μια ζεστή αγκαλιά που χαρίζεται απλόχερα στη blog-o-γειτονιά μας.

Αυτές οι καρδιές βρισκόντουσαν στην Πανεπιστημίου, έξω από τη Βιβλιοθήκη.

Πιο πάνω στην Ακαδημίας, έξω από το Πνευματικό Κέντρο συνάντησα τις επόμενες.

Εκτός από την πρώτη καρδιά -που είναι στη παρέα με τις προηγούμενες- οι υπόλοιπες ήταν τοποθετημένες στη πλατεία του Κολωνακίου.

Κάποιες λεπτομέρειες από τις δημιουργίες, τις χρησιμοποίησα κατά καιρούς σαν wallpaper στο desktop του υπολογιστή μου.

Την πρώτη φορά ήρθαν στην Ελλάδα ως τουρίστες, την επόμενη ως Madrugada -που στα ισπανικά σημαίνει αυγή- και τους αγαπήσαμε. Μετά την πατρίδα τους την Φιλανδία, η Ελλάδα ήταν η δεύτερη χώρα που αναγνώρισε την αξία τους, με αυτόν τον γνήσιο, underground και μελαγχολικό ροκ ήχο. Στο PODCAST ερμηνεύουν το Vocal από το πρώτο τους άλμπουμ του 1999, Industrial silence. Καλή σας ακρόαση!!

Ο μπάρμπα Μιχάλης

Κάθε γουλιά τσιγάρου και μια ανάσα λιγότερη από αυτές που είχε χρεωθεί. Δίκαιη συναλλαγή το θεωρούσε και το απολάμβανε! Το Πάσχα σουβλίζαμε παρέα το αρνί, τσουγκρίζαμε τα ποτήρια συνοδεύοντας ευχές στο μεγάλο στρωμένο τραπέζι και πάντα χάζευα τον μπαρμπα-Μιχάλη, με το τσιγάρο κολλημένο στα δάχτυλα (από εκεί και η φωτογραφία πριν 16 χρόνια), στο πατρικό της μητέρας μου...

...μερικά μέτρα πιο κάτω από το σπίτι του Διαμαντή, του αστυνόμου που έγινε στόχος δολοφονικής επίθεσης από το "φάντασμα της τρομοκρατίας" και της τυφλής βίας.

ΥΓ. Γίνε καλά γειτονάκι, το καλό που σου θέλω!