Ο Τάσης

Άφησα το αυτοκίνητο στην άκρη του χωματόδρομου, ανάμεσα σε μαργαρίτες και φρέσκες παπαρούνες της Άνοιξης. Βρίσκομαι στην πάνω δεξιά γωνία της κλειστής μαντρόχτιστης έκτασης, ακριβώς εκεί όπου ο χρόνος και η φύση την άγγιξαν -πεσμένες πέτρες, χώματα και ένα υποτυπώδες πέρασμα. Πέρασα προσεχτικά από μέσα και βρέθηκα στο εσωτερικό της. 

Σκοτάδι. 

Κατευθύνθηκα στα τυφλά προς τον προορισμό μου. Τα χαλίκια έτριξαν κάτω απ’ το βάρος μου... <Η συνέχεια στο σκοτεινό δωμάτιο>

Στη μουσικούλα ακούμε το Lullaby από τους Cure, παλιό και αγαπημένο. Καλή σας ακρόαση!!!

PS. Η εικόνα είναι από εδώ.

Απολλύων

"Τον επισκέπτεται κάθε βράδυ στο κρεβάτι του, προσποιούμενος τον άγγελο. Έρχεται πάντα απρόσκλητος, ακριβώς την ώρα που κλείνει τα μάτια. Του φέρνει αναμνήσεις, όμορφες εικόνες και λόγια, που τα σπέρνει μέσα του. Οι σπόροι βρίσκουν πρόσφορο έδαφος..."

Το κείμενο είναι λίγο 'προκλητικό' για αυτό όποιος επιθυμεί, ανοίγει την πόρτα στο Σκοτεινό Δωμάτιο με τους εφιάλτες μου.


(*) Ο Απολλύων είναι ο άγγελος της αβύσσου, που στα Εβραϊκά ονομάζεται Αβαδδών.

(*) Το κείμενο είναι ένα μείγμα Hellraiser (Clive Barker) και Το Όνομα Του Ρόδου. Στο Hellraiser, ο Κύβος των Λυγμών λέει ο μύθος, είναι ένας ασήμαντος κύβος που όταν ανοιχθεί έρχονται τα πνεύματα Cenobites με αρχηγό τον Pinhead για να προσφέρουν στον κάτοχό του μια εμπειρία πέρα από τον πόνο και την ηδονή. Τα πνεύματα βέβαια αποδεικνύονται ...δαίμονες.

No tears please. It’s a waste of good suffering...



Στη μουσικούλα ακούμε την διασκευή του Βασιλικού, δημιουργό και ερμηνευτή των Raining Pleasure, στη διασκευή του You Are My Destiny. Αφιερωμένο εξαιρετικά στην Talisker που της αρέσει στα σκοτεινά!!! Καλή σας ακρόαση!!!

Αναμνήσεις

"Άφησε το μυαλό του ελεύθερο και ανέσυρε μια ανάμνηση απ’ τις μνήμες του. Την τράβηξε λίγο-λίγο με τα δάκτυλα, την έστριψε προσεχτικά και όταν απέκτησε κάποιο μήκος την θήλιασε στο αδράχτι. Μετά τράβηξε την επόμενη, την έστριψε απαλά στην άκρη της προηγούμενης και..."

Είναι μια αισιόδοξη ιστοριούλα, παρ΄όλα αυτά θα ήθελα να την αφήσω -σαν την τελευταία ενός άτυπου κύκλου- στο Σκοτεινό Δωμάτιο, παρέα με τις άλλες. Η συνέχεια λοιπόν εδώ...


Διάβασα στον negentropist το άτιτλο ποίημα μιας φίλης του, που ήταν τόσο απλό αλλά ταυτόχρονα τόσο δυνατό και όμορφο που ζήτησα την άδειά του για αναδημοσίευση:

Άτιτλο
--------
Όταν θα φύγεις, θα φτιάξω ένα βαζάκι με αναμνήσεις
κι εκεί θα φυλακίσω για πάντα
τις όμορφες στιγμές
αυτές που μου χάρισες να σε θυμάμαι...
Θα βάλω μέσα άρωμα
το άρωμα του γιασεμιού,
κι έτσι δεν θα ξεχάσω την αίσθηση ευωδίας που μου άφησε η ψυχή σου
Θα βάλω κόκκους άμμου
και λίγα από τα άστρα του ουρανού
και θα ναι το «ευχαριστώ» για τις αμέτρητες γνώσεις που μου χάρισε ο νους σου
θα βάλω τραγούδια, μουσικές, στίχους και ποιήματα
απάντηση σε όλες τις σιωπές ,
αυτές που άκουγα
να φωνάζουν δυνατά
τα "γιατί" σου...
θα βάλω εξηγήσεις
γι’ αυτά που ήθελα να ξέρεις
αλλά δεν τόλμησα να στα πω ποτέ...
θα βάλω για ελπίδα μια χούφτα βότσαλα,
μήπως έτσι, κάποια μέρα
βρεις το δρόμο να γυρίσεις πίσω σε μένα...
και πριν κρύψω το βαζάκι στο σεντούκι της μνήμης μου
θα σου δώσω έναν όρκο,
«να το σφραγίσω με την υπόσχεση
πως δεν θα σε ξεχάσω ποτέ!»


Στη μουσικούλα, τις μικρές ώρες που γράφονται αυτές οι γραμμές, ακούγονται οι Portishead και το Glory Box.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον negentropist για το ποίημα και στην ANASA που μου έδωσε το ερέθισμα για το κείμενο (μην ψάχνεις το πως...)! Καλή σας ακρόαση!!!

Υποσχέσεις

- Δεν μου μιλάς...
- Θυμάμαι...
- Λόγια ειπωμένα?
- Υποσχέσεις...

- Χμμ, οι υποσχέσεις είναι σαν το ντελικάτο κρασί, χρειάζεται σωστές συνθήκες φύλαξης και συντήρησης για να μην ξινίσει. Και ειδικά αυτές του έρωτα...
- ...λες και είναι γραμμένες στην άμμο…

<Η συνέχεια στο Σκοτεινό Δωμάτιο...>

Στη μουσικούλα -που ήταν και η αφορμή της ανάρτησης- ακούμε το Little Lies από τους Fleetwood Mac. Αν και κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1987 ακούγεται τόσο μα τόσο δροσερό αυτές τις καυτές νύχτες. Αφιερωμένο σε όλους και όλες εσάς με πολύ αγάπη. Καλή σας ακρόαση!!!

----------------------------------
1. Η φωτογραφία είναι από εδώ

Enjoy The Silence

- Δεν θα πρέπει να το καταλάβουν, μην το ξεχάσεις αυτό

Έτσι μου είπε και ακολούθησα τη συμβουλή της. Έκανα στην αρχή κάποιες δήθεν αδιάφορες βόλτες κατά μήκος του διαδρόμου -σε ανυποψίαστες ώρες. Βάδιζα αργά μέχρι την άλλη άκρη του -την σκοτεινή- κοντοστεκόμουν για λίγο, αναμετρούσα με το βλέμμα λοξά την πόρτα και επέστρεφα πάλι πίσω.

Ένα βράδυ, έβαλα λίγο λάδι σε ένα μικρό κομμάτι από βαμβάκι, παραφύλαξα να μην με δουν, πλησίασα αποφασιστικά τη πόρτα και λάδωσα τους μεντεσέδες της. Δεν θα έπρεπε να με καταλάβουν, έτσι με είχε συμβουλέψει...

- Είσαι έτοιμος ?
- Έτοιμος
- Πάει καιρός ε?
- Ναι πάει…
- Θέλεις να βάλουμε μουσικούλα?
- Ναι, αλλά δεν ξέρω τί
- Να βάλουμε κάτι μελαγχολικό?
- Όχι θα προτιμούσα κάτι δυνατό και έντονο
- Χμμ, εντάξει θα βάλουμε από ένα pop συγκρότημα κάτι δυνατό με τη συνοδεία πιάνου, κάτι που να μας θυμίζει τη σημερινή μέρα. Βάλε τη μουσικούλα
- Εντάξει!



- Πάμε?
- Πάμε

Έπιασα το πόμολο, το γύρισα αργά και η πόρτα άρχισε να ανοίγει σιωπηλά -δεν ακούστηκε κανένα τρίξιμο. Κανείς δεν το κατάλαβε. Μπήκαμε στο σκοτεινό δωμάτιο.

Χαμένος Παράδεισος

Ούρλιαξε.

Με τα δάκτυλα άγγιξε τις μήνιγγες του μυαλού του, τις πίεσε μέχρι που τις τρύπησε, βύθισε τα δάκτυλα βαθιά στα νεύρα του εγκεφάλου και άρχισε να τα στριφογυρίζει....

Η συνέχεια στο Σκοτεινό Δωμάτιο.



Καμιά φορά, μια φωτογραφία μπορεί να σε στείλει στη κόλαση.


Στο podcast παίζει ένα από αυτά που ονομάζονται closing tracks και βρίσκονται κρυμμένα στο τέλος των cd. Αυτό υπάρχει στη δουλειά του αυστριακού και ταλαντούχου παραγωγού Parov Stelar, αξίζει την προσοχή σας. Απολαύστε το, βάλτε το στην επανάληψη και αφήστε το να παίζει ατελείωτες ώρες.

Η Παρασκευή

[ ή Κάθε Παρασκευή και ένας γλυκός θάνατος ]

Κάθισα μαζί με τους άλλους να παρακολουθήσω το τέλος της εβδομάδας. Η ένταση των προηγούμενων ημερών ήταν έντονα αποτυπωμένη στα πρόσωπά μας όπως και η ανακούφιση του επερχόμενου Σαββάτου.

Εκείνη γύρισε προς τα πίσω το κεφάλι της αλλά δεν είδε τις αδερφές της...
[Η συνέχεια στο Σκοτεινό Δωμάτιο]

[Συνέχεια από το Σκοτεινό Δωμάτιο]
...Κάθε μέρα και ένας μικρός θάνατος, κάθε Παρασκευή και ένας γλυκός θάνατος σκέφτηκα και πήρα το δρόμο μου.



Το θέμα ήταν το ζόρι που τραβάμε όλη την εβδομάδα, το ζόρι που τραβάμε να βγάλουμε πέρα τη κάθε μέρα και την ανακούφιση που νοιώθουμε όταν πλησιάζει η Παρασκευή. Η Παρασκευή -για όσους δεν εργάζονται το Σαββατοκύριακο- είναι ημέρα ορόσημο. Σηματοδοτεί το τέλος της εβδομάδας και το ξεκίνημα της χαλάρωσης. Είναι η μέρα των meetings και των στόχων για την επόμενη εβδομάδα, της δημοσίευσης των πανελληνίων εξετάσεων, της προβολής των τελευταίων σήριαλ, των dead lines, των πάρτυ, της Σταύρωσης, ...το τέλος της προεκλογικής περιόδου.

Στο podcast ακούμε τους Massive Attact και το Splitting The Atom. Κυκλοφόρησε στις 5 Οκτώβρη ενώ ο δίσκος που θα περιέχει το κομμάτι θα κυκλοφορήσει μέσα στον Φεβρουάριο. Καλή σας ακρόαση!!!

Στίγματα

ΤΟ ΣΦΥΡΙ χτύπησε το μεταλλικό καρφί, εκείνο με τη σειρά του εύκολα διαπέρασε τη παλάμη μου και με ένα τρίξιμο που ακούστηκε σαν κραυγή, σφηνώθηκε στο ξύλο. Και μετά σιωπή. Κοιτούσα σοκαρισμένος το καρφωμένο χέρι μου, ακούγοντας μόνο τον απόηχο της σύντομης μα βίαιης επαφής του μετάλλου με το μέταλλο.

Η συνέχεια στο Σκοτεινό Δωμάτιο...


Θα μπορούσε να είναι μια εξομολόγηση (και προβλέπω πως δεν θα αργήσει να εμφανιστεί η "Εκκλησία του Διαδικτύου")! Θα πω μόνο πως το θέμα είναι η αγάπη και πως χρειάζεται να διαθέτουμε λίγα λεπτά την ημέρα συνομιλώντας με τον εαυτό μας, κάνοντας την αυτοκριτική μας, μπας και γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Διάβαζα πριν λίγες ώρες σε βιβλίο Ε.Φ, το κυβρίδιο (εξελιγμένο γενετικά ανδροειδές) με τις αναμνήσεις του ποιητή Κιτς να κάνει φιλοσοφικούς στοχασμούς: "Υπάρχει άραγε κάποια άλλη ζωή; Θα ξυπνήσω μήπως και θα ανακαλύψω ότι όλα αυτά δεν ήταν παρά ένα όνειρο; Πρέπει να υπάρχει, δεν μπορεί να δημιουργηθήκαμε μόνο για να υποφέρουμε έτσι" και να απαντά μόνο του "Γι' αυτό ακριβώς δημιουργούμαστε, για να υποφέρουμε έτσι. Στο τέλος, αυτό είναι όλο και όλο το είναι μας, οι καθάριες αυτές λιμνούλες αυτογνωσίας ανάμεσα στα συντριπτικά κύματα της οδύνης. Είμαστε καταδικασμένοι και σχεδιασμένοι να κουβαλάμε την οδύνη μας παντού, να την κρατάμε σφιγμένη πάνω στις κοιλιές μας, σαν τον νεαρό Σπαρτιάτη κλέφτη που έκρυβε το μικρό λύκο στον κόρφο του, έτσι που να μπορεί να φάει τα σωθηκά μας."

Στο podcast παίζει το θέμα Song for the Unification of Europe που συνέθεσε ο Zbigniew Preisner (και παίζει σημαντικό ρόλο στη πλοκή) για την ταινία του Krzysztof Kieslowski, "Τα τρία χρώματα: Μπλε". Όταν άκουσα τα λόγια που ήταν στα Ελληνικά το αναζήτησα και έμαθα πως είναι απόσπασμα από την Προς Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου. Ακούστε τη μουσική και αν θέλετε διαβάστε ταυτόχρονα τα λόγια που βρήκα εδώ και μιλάνε για την αγάπη.

Ζητείται Νεαρά

(http://www.pixeltale.com)

"Ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες, έστριψα δεξιά στο φανάρι και μπήκα σε έναν όμορφο δρόμο πλαισιωμένο με δένδρα, λίγα αυτοκίνητα και μεγάλες αρχοντικές μονοκατοικίες μέσα σε τεράστιους κήπους..."

Είναι μακάβριο, αλλά όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει τη συνέχεια στο Σκοτεινό Δωμάτιο.

Στη μουσική ακούγονται οι αγαπημένοι μου Pulp και η φωνή του Jarvis στο She's Dead. "She's dying, everybody came to see, She's falling and I know I'll never see her face again" μας λέει και πιο κάτω "She's never coming back, Face it, She's gone...".
Και όταν ακούω αυτό το τραγούδι, θυμάμαι τη Κωνσταντίνα, που κάποια μέρα έγινε πεταλούδα, πέταξε μακρυά μας αλλά θα ζει για πάντα μέσα στις καρδιές μας.

Απέναντι

Αποφάσισα να σας γράψω τι ανακάλυψα στο ξέφωτο, όταν πέρασα το πέτρινο γεφυράκι. Η ιστορία ξεκινά με τις δυο γραμμές λεζάντα που συνόδευαν την φωτογραφία.

Βρήκα τις απαντήσεις που έψαχνα? Ήταν το τέλος της αναζήτησης ή η αρχή μιας νέας? Για να το μάθετε ελάτε στο Σκοτεινό Δωμάτιο.


Στο PODCAST, παίζει ο Nick Cave με τους The Bad Seeds το Song Of Joy, από το Murder Ballads. Αυτή η παρανοική πανκ περσόνα, σε ένα ματωμένο αλμπουμ που μας γοητεύει με τις παράδοξες και τραγικές ιστορίες του. Καλή σας ακρόαση!!!

ΠΡΟΣΟΧΗ:
1) Η φωτογραφία είναι δική μου (όχι το δάσος από πάνω!)
2) Ο πίνακας είναι του Salvador Dali
3) Το κείμενο το έγραψα για να δω αν μπορώ να γράψω κάτι που να φέρνει σε τρόμο, αν και δεν μπήκα σε λεπτομέρειες
4) Να μην διαβαστεί από άτομα που αηδιάζουν ή τρομάζουν, ...για σένα το λέω zouzouna!!!

Εγκλωβισμένος

Με επισκέφτηκαν οι Ονειροφύλακες της Natalias και με πήραν μαζί τους σε εφιαλτικά ταξίδια με ευχάριστο τέλος.

Πιάσε με από το χέρι και άσε με να σε οδηγήσω στο Σκοτεινό Δωμάτιο. Εκεί ξεκινά η ιστορία μας, που τελειώνει εδώ λίγο πιο κάτω.


Έλα μαζί μου...

<συνέχεια από το Σκοτεινό Δωμάτιο>
... Μια σκέψη υλοποιήθηκε από τους νευρώνες του εγκεφάλου μου προσπαθώντας να βάλει τις υπόλοιπες σε μια τάξη. Πρώτα έδωσε εντολή στο χέρι να κινηθεί και να σταματήσει το δαιμονισμένο κουδούνισμα από το ξυπνητήρι. Μετά να ανοίξουν τα μάτια.

Μπορεί να ήταν μόνο ένα όνειρο αλλά το μεγάλο χαμόγελο και την αίσθηση της ευτυχίας δεν κατάφερε να την εξαφανίσει από το πρόσωπό μου ούτε το πρωινό ξύρισμα!

-------------------------------------------------------------------------------------
PS. 1) Το video μόνο χωρίς τη μουσική και το δέντρο ήταν από τους Tuxedomoon.
PS. 2) Ακούστηκαν από τους Tuxedomoon και το άλμπουμ The Ghost Sonata αποσπάσματα από τα A Mystic Death, Music Number Two και το Basso Pomade (Dogs Licking My Heart).
PS. 3) Ακούστηκαν από τους Pink Floyd και το άλμπουμ The Dark Side of the Moon αποσπάσματα από τα Money και Time .