Υπερίων

Εν αρχή ην ο Λόγος. Ύστερα ήρθε ο γαμημένος ο επεξεργαστής κειμένου. Μετά ήρθε ο επεξεργαστής σκέψης. Και έπειτα ο θάνατος της λογοτεχνίας. Έτσι απλά.

...
Εν αρχή ην ο Λόγος. Και ο λόγος είχε προγραμματιστεί σε κλασικό δυαδικό σύστημα. Και ο Λόγος είπε: «Γεννηθήτω ζωή!» Κι έτσι, κάπου στις αποθήκες του Τεχνοπυρήνα στο αρχοντικό της μητέρας μου, το κατεψυγμένο σπέρμα του προ πολλού πεθαμένου μπαμπά μου αποψύχθηκε, τοποθετήθηκε σε κενό αέρος, κουνήθηκε όπως τα μιλκσέικ βανίλιας των αλλοτινών εποχών, φορτώθηκε σε κάτι μεταξύ νεροπίστολου και δονητή και –με το μαγικό άγγιγμα μιας σκανδάλη- εκτοξεύτηκε στο εσωτερικό της Μητρός μου μια νύχτα που το φεγγάρι ήταν γεμάτο και το ωάριο ώριμο.

Η μητέρα δεν ήταν βέβαια υποχρεωμένη να γονιμοποιηθεί με το βάρβαρο αυτό τρόπο. Θα μπορούσε να είχε επιλέξει ανάμεσα σε πολλές και διάφορες εναλλακτικές λύσεις: εξωμήτρια γονιμοποίηση, κάποιον εραστή με εμφύτευμα από το DNA του Μπαμπά, ένα κλωνοποιημένο υποκατάστατο, παρθενογένεση με αρμολόγηση γονιδίων και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε... όμως, όπως το εξέφρασε η ίδια αργότερα ενώπιόν μου, «θέλησε να ανοίξει τα σκέλια της στην παράδοση». Η προσωπική μου άποψη είναι ότι το προτιμούσε έτσι.
Τέλος πάντων. Γεννήθηκα.


Έτσι ξεκινά την ιστορία του, ένας από τους επτά προσκυνητές -ο ποιητής- που ταξιδεύουν προς τους Χρονοτύμβους του Υπερίωνα, σε έναν τόπο που κινείται πίσω στο χρόνο, της πατρίδας του Αρπακτικού, ενός αλλόκοτου ανθρωπόμορφου και επικίνδυνου πλάσματος, που λατρεύεται σαν θεός και αντιμετωπίζεται σαν δαίμονας και που φαίνεται να αψηφά τα όρια του χώρου και του χρόνου. Η ιστορία εκτυλίσσεται το 2735, όπου η διαστρική Ηγεμονία των Ανθρώπων αντιμετωπίζει μια τρομακτική απειλή, καθώς οι μυστηριώδεις Εκτοπισμένοι συγκεντρώνουν τις δυνάμεις τους πάνω από τον πλανήτη.

Γνώρισα τον Dan Simmons από το το μυθιστόρημά του "Το τραγούδι της θεάς Κάλι" που τιμήθηκε το 1986 με το βραβείο World Fantasy Award και από τότε με μάγεψε. Τελευταία διάβασα το "ΙΛΙΟΝ" και τη συνέχειά του "ΟΛΥΜΠΟΣ", μια μοναδική σε σύλληψη, πλοκή και πάντρεμα της Ιλιάδας με την επιστημονική φαντασία. Στο "ΥΠΕΡΙΩΝ" -που τιμήθηκε με το βραβείο Χιούγκο (1990) και το Locus Award for Best Science Fiction Novel- περιγράφεται το ταξίδι των επτά προσκυνητών και την ιστορία του καθενός που εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο είναι συνδεδεμένος με το δαίμονα. Η ιστορία συνεχίζεται με το "Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΕΡΙΩΝΑ" που ήδη κυκλοφορεί.

Ο Νταν Σίμονς είναι πρώην δάσκαλος και διευθυντής εκπαιδευτικών προγραμμάτων για προικισμένους και ταλαντούχους μαθητές, καθιερώθηκε το 1986 στις ΗΠΑ και την Ευρώπη ως ένας από τους ελάχιστους μεγάλους νέους συγγραφείς της δεκαετίας του 80. Κινείται άνετα στο χώρο της επιστημονικής και της σκοτεινής φαντασίας και κάθε καινούριο βιβλίο του βραβεύεται ανελλιπώς. Σήμερα ο Σίμονς ζει στο Κολοράντο με τη γυναίκα του και την κόρη του και επαγγελματικά ασχολείται αποκλειστικά με το γράψιμο.


Ο λόγος που με έχει κερδίσει η Ε.Φ. είναι πως ο κάθε συγγραφές δημιουργεί κόσμους που λειτουργούν με κανόνες πέρα από κάθε φαντασία. Διαβάστε παρακάτω πώς ο συγγραφέας έχει φανταστεί ένα σπίτι στο μέλλον, μέσα από τα λόγια ενός των ηρώων του:

Το σπίτι μου έχει τριάντα οκτώ δωμάτια σε τριάντα έξι κόσμους. Δεν υπάρχουν πόρτες. Οι αψιδωτές είσοδοι είναι πύλες τηλεμετατόπισης, μερικές αδιαφανείς, καλυμμένες με κουρτίνες ιδιωτικότητας, οι περισσότερες ανοιχτές για να περνά το μάτι και το σώμα. Κάθε δωμάτιο έχει παράθυρα παντού και τουλάχιστον από δύο τοίχους με πύλες τηλεμετατόπισης. Από τη πολυτελή τραπεζαρία στην Αναγέννηση μπορώ να αντικρίσω τον μπρούντζο ουρανό και τους πράσινους από την πατίνα πύργους του Κάστρου Ενέιμπελ στην κοιλάδα κάτω από την ηφαιστειογενή μου κορφή. Αν γυρίσω το κεφάλι μου από την άλλη, μπορώ να κοιτάξω μέσα από την πύλη του τηλεμετατοπιστή και πέρα από το λευκό χαλί του επίσημου σαλονιού να δω τα κύματα της Θάλασσας Έντγκαρ Άλαν να σκάνε πάνω στους πύργους του Πόιντ Πρόσπερο στο Νέβερμορ. Η βιβλιοθήκη μου έχει θέα τους παγετώνες και τον πράσινο ουρανό του Νόρντχολμ, ενώ κατεβαίνοντας -ναι, κατεβαίνοντας- δέκα σκαλιά φτάνω στο γραφείο του πύργου μου, ένα άνετο, ανοιχτό δωμάτιο που περικλείεται από πολωμένο γυαλί, το οποίο μου προσφέρει θέα τριακοσίων εξήντα μοιρών στις ψηλότερες κορφές του Κουσπάτ Καρακοράμ, μιας οροσειράς που απέχει δύο χιλιάδες χιλιόμετρα απ΄τον κοντινό οικισμό στο νοτιότερο άκρο της Δημοκρατίας του Τζάμνου στον Ντενέμπ Ντράι.

Το τεράστιο υπνοδωμάτιο που μοιράζομαι με τη Χελέντα ταλαντεύεται απαλά πάνω στα κλαδιά ενός Δέντρου του Κόσμου ύψους τριακοσίων μέτρων στον πλανήτη των Ναϊτών, που είναι γνωστός με το όνομα Άλσος του Θεού και επικοινωνεί μ’ένα σολάριουμ που ορθώνεται ολομόναχο καταμεσής στην άγονη αλμυρή έρημο της Χεβρώνας. Όμως δεν βλέπουν όλα τα δωμάτιά μας σε ερημιές: η αίθουσα ολογραφικών προβολών επικοινωνεί με μια αιωρούμενη βεράντα στον εκατοστό τριακοστό όγδοο όροφο ενός πληθυσμιακού πύργου στο Κέντρο του Ταυ του Κήτους και το αίθριό μας βρίσκεται σε μια ταράτσα που βλέπει στην αγορά της Παλιάς Πόλης της πολυπληθούς Νέας Ιερουσαλήμ. Ο αρχιτέκτονας, μαθητής του θρυλικού Μίλον Ντεχάβρ, έχει συμπεριλάβει αρκετά μικρά αστεία στο σχεδιασμό του σπιτιού: όπως ανέφερα, οι σκάλες που οδηγούν στο δωμάτιο του πύργου κατεβαίνουν, όμως το ίδιο διασκεδαστική είναι και η έξοδος από την αετοφωλιά που οδηγεί στο γυμναστήριο, το οποίο βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο της πιο βαθιάς Κυψέλης του Λούσους, καθώς και το μπάνιο των ξένων, που αποτελείται από μια τουαλέτα, έναν μπιντέ, ένα νιπτήρα και μια ντουζιέρα πάνω σε μια ανοιχτή σχεδία χωρίς τοίχους, η οποία πλέει στα βιολετιά νερά του θαλάσσιου πλανήτη Μάρε Ινφίνιους.


Προτίμησα να γράψω δυο αποσπάσματα από το διήγημα για να σας δώσω μία γεύση της γραφής και της φαντασίας του συγγραφέα. Για το ταξίδι στον Υπερίωνα, διάλεξα να παίξει στο PODCAST το "End Title" του δικού μας Vangeli Papathanassiou, από μια ταινία σταθμό στο χώρο της Ε.Φ, το Blade Runner. Εξαιρετικά αφιερωμένο στη mrs Smith, που ήθελε να μάθει περισσότερα για αυτό το βιβλίο. Καλή σας ακρόαση!!!

Sex με άλλες 9

Ζω στο Ρερ, στην αρχαιότερη πόλη του κόσμου. Ο χρόνος εκεί κυλά διαφορετικά απ΄οτι εδώ στη Γη. Εκεί έχουμε πάντα Έτος Ένα. Κατά την Γκέθενι Θερν, τη μέρα της Πρωτοχρονιάς, η Χρονιά Ένα γίνεται η προηγούμενη χρονιά, η χρονιά που έρχεται γίνεται Χρονιά Ένα και αυτό συνεχίζεται. Για σας είμαι ένας Ξένος, ένας Ταξιδευτής, ένας Παρατηρητής.

Θα προσπαθήσω να απαντήσω στις ερωτήσεις σας, χωρίς να είμαι βέβαιος αν θα μπορέσω να γίνω κατανοητός. Θα προσπαθήσω όμως.

1. ΣΕΞ... α) είμαι γυναίκα με προτίμηση στους άντρες, β) είμαι άντρας με προτίμηση στις γυναίκες, γ) είμαι γυναίκα με προτίμηση στις γυναίκες, δ)είμαι άντρας με προτίμηση στους άντρες, ε) είμαι απ΄ όλα με προτίμηση σε όλα.

Μέχρι να ενηλικιωθούμε, δεν έχουμε ούτε φύλλο ούτε σεξουαλικότητα και οι ορμόνες μας δεν μας ενοχλούν καθόλου. Όταν έρθει ο μήνας που θα μπούμε σε κεμέρ, χάνουμε τον έλεγχο του κορμιού μας και γινόμαστε απλά μια μηχανή του σεξ. Όλοι μετατρέπονται σε κάτι με το οποίο μπορείς να ζευγαρώσεις, ουσιαστικά όμως παραμένει ένας πρωτόγονος τρόπος διαιώνισης του είδους μας. Κάποιοι από εμάς επιλέγουν να περάσουν μισό μήνα στον Οίκο Αποχής όπου οι Μύστες της Χαντάρα σε μαθαίνουν να ελέγχεις το κεμέρ κάνοντας εξάσκηση στην Απέκσταση. Μπαίνεις σε κεμέρ αποκτώντας εκείνη τη στιγμή το φύλο του άντρα ή της γυναίκας, όταν όμως βγαίνεις από το κεμέρ, δεν έχεις φύλο, είσαι απλά ένας εξουθενωμένος ενήλικας.

2. HOBBY. α) μαγειρική - γυμναστήριο, β) μασάζ - ποδηλασία, γ) ταξίδια - τοξοβολία, δ) συναυλίες - κολύμπι, ε) μοντελισμός - βόλτες με το σκάφος

[Ουππς, αυτή τη ξέχασα! Ετυτυχώς με καλύπτει η 7, ουφ!]

3. ΤΕΧΝΗ. α) μουσική, β) χορός, γ) κινηματογράφος - θέατρο, δ) λογοτεχνία, ε) ζωγραφική - γλυπτική - αρχιτεκτονική

Στο τόπο μου η τέχνη είναι συνυφασμένη με τους Κελαηδιστές. Οι ανιχνευτές ταλέντων βρίσκουν παιδιά που τα υιοθετεί το Ωδείο, τα ανατρέφει και τα φροντίζει για όλη τους τη ζωή. Κάποιοι γίνονται Βόγγοι και αυτοί που ξεχωρίζουν Κελαηδιστές. Η φωνή είναι δώρο που μπορεί να ηρεμεί ή να οξύνει τα πάθη. Θυμάμαι τη φωνή του Άνσσετ, ήταν ευλογία και κατάρα γιατί έχει την ιδιότητα να αντικαθρεφτίζει τις ελπίδες και τους φόβους του ακροατηρίου, να μεγεθύνει τα συναισθήματα. Μπορούσε η φωνή του να καταπραΰνει την ταραγμένη συνείδηση κάποιου έως και να τον οδηγήσει στη τρέλα και στο χάος.

4. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ. α) αριστερά, β) κεντροαριστερά, γ) κεντροδεξιά, δ) δεξιά, ε) πάρτο αλλιώς

Δεν υπάρχουν στη πατρίδα μου τάσεις ή κόμματα, όλοι είναι επαναστάτες. Υπάρχει το δίκτυο διοίκησης και διαχείρισης που ονομάζεται Συντονιστική Επιτροπή Παραγωγής και Διανομής. Πρόκειται για ένα σύστημα συντονισμού όλων των συνδικάτων, των ομοσπονδιών και των ατόμων που ασκούν παραγωγική εργασία. Δεν κυβερνάει, μόνο συντονίζει τη παραγωγή. Δεν ασκεί μαμμία εξουσία. Δεν έχει κανένα δικαίωμα ούτε να με υποστηρίζει ούτε να με εμποδίζει. Το μόνο που κάνει είναι να με ενημερώνει για τη στάση της κοινής γνώμης απέναντί μου.

5. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ. α) μαθηματικά - γεωμετρία, β) χημεία - φυσική, γ) έκθεση και γλώσσα, δ) ιστορία - γεωγραφία, ε) θρησκευτικά και γυμναστική

Κάθε ώρα γεννιούνται και πεθαίνουν μυριάδες τρισεκατομμύρια μικροσκοπικά πλάσματα, μικρόβια, βακτήρια -οι παρίες της φύσης- που μόνο χάρη στον αριθμό τους θεωρούνται υπολογίσιμα. Δεν αντιλαμβάνονται πολλά πράγματα, δεν υποφέρουν. Για μας, ο θάνατος ενός τρισεκατομμυρίου απ΄ αυτά δεν θα είχε ποτέ την ίδια βαρύτητα με το θάνατο ενός ανθρώπου. Αλλά στην κλίμακα μεγεθών κάθε πλάσματος, από τα απειροελάχιστα μικρόβια ως τον πιο μεγαλόσωμο άνθρωπο, η ζωτική ορμή πάντα σε ίση ένταση υπάρχει, όπως τα κλαδιά ενός ψηλού δέντρου, που αν αθροιστεί ο όγκος τους, ισούται με αυτό των ριζών του και οι ρίζες με τη σειρά τους έχουν τον ίδιο όγκο με τον κορμό. Για αυτό λατρεύω τη βιο-λογική.

6. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ PET. α) γατάκι, β) σκυλάκι, γ) ψαράκι, δ) πουλάκι, ε) κροκοδειλάκι

Έχουμε στο σπίτι μας ένα από αυτά τα παχυά καφετιά χαρχάλια. Τον δικό μας τον λέμε Ρούγκο, ένας στρογγυλός, άγαρμπος μπόγος εγωκεντρικής στοργής. Συνηθίζει να τρίβεται πάνω στα πόδια μας, να μας κοιτάζει με τα μεγάλα και εκφραστικά μενεξεδιά μάτια του, με τα λεπτά σαν γούνα φτερά του, να σκαλίζει τον πισινό του με το μαλακό κίτρινο ράμφος του και να φωνάζει «Γουόνκ!».

7. ΔΙΑΚΟΠΕΣ. α) στη θάλασσα, β) στο βουνό, γ) στη Μύκονο, δ) στη Γαύδο, ε) στην Αθήνα

Μου αρέσει να είμαι στη θάλασσα με το σκάφος μου. Να χαζεύω τα κίτρινα καγκουροπούλια με τα μεγάλα ακίνητα φτερά τους, να κράζουν τη καλοσυνάτη τους περιφρόνηση στα στοιχεία της φύσης σαν μια συγχορδία από τούμπες και να ακολουθούν τον ίδιο άνεμο, ψηλά πάνω από το μοναδικό μου κατάρτι. Να κυβερνώ το ιστιοπλοϊκό με τη λαγουδέρα, τη σκότα και τον πισινό του πράσινου βελουτέ παντελονιού μου. Να διορθώνω τη γωνία της μπούμας για να σβήσουν οι ρυτίδες στη μαΐστρα και να αντισταθμίζω την αλλαγή με τη λαγουδέρα για να κρατώ σταθερή τη πορεία.

8. ΧΡΩΜΑ. α) λευκό, β) κόκκινο, γ) μωβ, δ) μπλε, ε) μαύρο

Όλα τα χρώματα της σκουριάς και της δύσης, καφεκόκκινα και ανοιχτοπράσινα, αλλάζουν ασταμάτητα στα μεγάλα φύλλα καθώς φυσά ο άνεμος.Οι ρίζες των χαλκόχρωμων ιτιών,χοντρές και μπλεγμένες φάνταζαν πράσινες δίπλα στο τρεχούμενο νερό, όπως ο άνεμος, κινείτο αργά με πολλούς στρόβιλους και φαινομενικές παύσεις, σκοντάφτοντας σε βράχους, σε ρίζες, φύλλα που κρέμονταν ή ήταν πεσμένα κάτω. Αυτό το χρώμα μου αρέσει, του δάσους.

9. ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. α) κρεβατοκάμαρα, β) κουζίνα, γ) τουαλέτα, δ) σαλόνι, ε) πατάρι

Αφήνομαι στη μεγάλη βεράντα μας που σαν μισοφέγγαρο αγκαλλιάζει την εσωτερική ακτή της μικρής λιμνοθάλασσα της νήσου Λόριεν, στηριγμένη πάνω σε πασσάλους και πάνω από το αγκυροβόλιο των πλοίων. Ένα γαλήνιο και αμετάβλητο φόντο που το διακόπτει το πέταγμα των μεγάλων ναυτόδειλων, που σε μια έκρηξη αφρών σκίζουν την επιφάνεια της θάλασσας με τα μπροστινά τους πόδια, βγαίνουν στον αέρα, απλώνουν τις διάφανες δερμάτινες μεμβράνες τους, μαζεύουν τον άνεμο και με μια ακρίβεια και χάρη ξαναβουτούν με ένα κοροϊδευτικό τίναγμα της ουράς τους.

10. Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ. α) 7 ώρες, β) 7 ημέρες, γ) 7 μήνες, δ) πάνω από 7 χρόνια, ε) ε, όχι και 7 χρόνια.

Είτε 7 ώρες, είτε 7 ημέρες, είτε 7 μήνες, είτε πάνω από 7 χρόνια, η αγάπη είναι πάντα αγάπη.


Με το παιγνίδι αυτό άνοιξα βιβλία κλειστά, 10 έως και 18 χρόνια. Τα κειμενάκια (ή περίπου) ήταν από τα βιβλία: "Ο Αναρχικός των Δυο Κόσμων", "Η Λέξη για τον Κόσμο είναι Δάσος" και "Τα γενέθλια του Κόσμου" της Ursula Le Guin (την είχα αναφέρει εδώ και εδώ), "Ο Αρχιτραγουδιστής" του Orson Scott Card, η "Πασίφικα" του Norman Spinrad και "Η Μουσική του Αίματος" του Greg Bear.

Ενδιαφέρουσα είναι η άποψη του Spinrad για το το πολίτευμα στη Πασίφικα: ηλεκτρονική δημοκρατία, η απόλυτη ελευθερία της έκφρασης και το δικαίωμα άμεσης επέμβασης στα πολιτικά δρώμενα για κάθε πολίτη. Ουσιαστικά το βιβλίο είναι μια μελέτη πάνω στο ρόλο των φύλων, το φεμινισμό, τα ΜΜΕ, την ηλεκτρονική δημοκρατία. Και έχουν να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα: την προσπάθεια ανατροπής του δημοκρατικού πολιτεύματος από δύο αντιμαχόμενες, ακραίες παρατάξεις χωρίς να πρoδώσουν οι ίδιοι τις αρχές που δεν σέβονται οι εξωπλανητικοί υπονομευτές.

Να είσαι καλά melissoula και So_Far!

Στο PODCAST διάλεξα να ακούσουμε τους Material και το Ruins (Sybmutation Dub) από το Hallucination Engine. Θυμίζει λίγο Ανατολή και είναι κάτι μεταξύ ethnic και jazz. Αφιερωμένο σε αυτούς που μετρούν τις μέρες μέχρι τις διακοπές τους και ονειρεύονται ένα ταξίδι στη μαγευτική Ανατολή! (Δεσποινάριον για σένα λέω!!!). Καλή σας ακρόαση!!!

Σελίδα 123

«Ο οδηγός του κάρου ήταν νεκρός πάνω στο δρόμο. Η Αστερία ήταν επίσης νεκρή, μισολιωμένη από το βάρος του ψόφιου αλόγου της που την είχε πλακώσει. Το ζώο είχε χτυπηθεί από μισή ντουζίνα βέλη.»

Η Πενθεσίλεια η βασίλισσα των Αμαζόνων, καταφεύγει με τις πολεμίστριές της στην Κολχίδα, όπου ζητά τροφή και στέγη από την βασίλισσα Ιμάνδρα. Η Ιμάνδρα που είναι κόρη της αδελφής της μητέρας της, της ζητά να συνοδεύσουν τα καραβάνια της, που μεταφέρουν κασσίτερο προς ο Νότο.

Στην αποστολή συμμετέχει και η Κασσάνδρα, η κόρη του βασιλιά της Τροίας Πρίαμου και της Εκάβης που είναι αδελφή της Πενθεσίλειας. Η Κασσάνδρα με τη συναίνεση των γονιών της, ζει και ταξιδεύει αυτό τον καιρό με τις Αμαζόνες. Το παραπάνω απόσπασμα είναι από ένα επεισόδιο που συνέβη κατά τη πορεία των καραβανιών και ήταν η πρώτη αληθινή μάχη της Κασσάνδρας που την έκανε πραγματική πολεμίστρια.

Το βιβλίο είναι «Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ - Κασσάνδρα, η μάντισσα τη Τροίας», της Μάριον Ελεάνορ Ζίμερ Μπράντλεϊ που γεννήθηκε το 1930 στο Όλμπανι της Νέας Υόρκης και πέθανε το 1999. Εκδόθηκε το 1987 και κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 2007 από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ.

Το βιβλίο αυτό είναι τους τελευταίους 3 μήνες δίπλα μου, αφού καταγράφω (ομολογώ με πολύ αργό ρυθμό!) τα πολλά ονόματα και τις συγγένειες που είναι γεμάτο και μου αρέσουν τόσο πολύ που σκέφτηκα να κάνω μια σχετική ανάρτηση.

Η πρόσκληση ήρθε από την una mama και ενώ το δούλευα ήρθε και από τη So_Far.

Το παιγνίδι έχει κάποιους κανόνες:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Αλλά επειδή οι κανόνες είναι για να τους καταπατάμε (λέμε τώρα!), δεν θα γίνω Αρτέμης Μάτσας, οπότε μπορεί όποιος θέλει να το συνεχίσει.

Όλα του γάμου δύσκολα

Αν δεν σας έγραφα την εισαγωγή από το "Ορεινές Συνήθειες" και την συλλογή "Τα γενέθλια του Κόσμου" της Ursula K. Le Guin, θα έσκαγα!

"Σημείωση για αναγνώστες που δεν γνωρίζουν τα έθιμα του πλανήτη Ο:

Η κοινωνία των Κι'Ο είναι χωρισμένη σε δυο μισά ή ημισείες, που ονομάζονται (για πανάρχαιους θρησκευτικούς λόγους) Πρωϊ και Εσπέρα. Ανήκεις στην ημισεία της μητέρας σου, και δεν μπορείς να έχεις σεξουαλικές σχέσεις με οποιονδήποτε από την ημισεία σου.

Ο γάμος στον Ο είναι τετραπλός και ονομάζεται σεντορέτου – ένας άνδρας και μια γυναίκα από την ημισεία του πρωινού και ένας άνδρας και μια γυναίκα από την ημισεία της Εσπέρας. Είναι αναμενόμενο να έχετε σεξουαλικές σχέσεις και με τους δυο συζύγους της άλλης ημισείας, αλλά όχι με τον ή τη σύζυγο σας από την δική σας ημισεία. Έτσι κάθε σεντορέτου έχει δυο αναμενόμενες ετεροφυλικές σχέσεις, δυο αναμενόμενες ομοφυλοφιλικές σχέσεις, και δυο απαγορευμένες ετεροφυλικές σχέσεις.

Οι αναμενόμενες σχέσεις μέσα σε κάθε σεντορέτου είναι:

Η Πρωινή γυναίκα και ο Εσπερινός άνδρας («γάμος του Πρωινού»).
Η Εσπερινή γυναίκα και ο Πρωινός άνδρας («γάμος της Εσπέρας»).
Η Πρωινή γυναίκα και η Εσπερινή γυναίκα («γάμος της Ημέρας»).
Ο Πρωινός άνδρας και ο Εσπερινός άνδρας («γάμος της Νύχτας»).

Οι απαγορευμένες σχέσεις είναι ανάμεσα στην Πρωινή γυναίκα και τον Πρωινό άνδρα, και δεν ονομάζονται τίποτε άλλο εκτός από ιεροσυλία.

Είναι περίπλοκο όσο ακούγεται, όμως μήπως δεν είναι το ίδιο και οι περισσότεροι γάμοι;"

Η Σάχες που διαχειρίζεται μια αγροικία και η Έννο ή Ακάλ μια περιπλανώμενη ερευνήτρια, αποφασίζουν να παντρευτούν με γάμο του Πρωινού. Πρέπει να βρουν το ζευγάρι της Εσπέρας, να παραβούν το ιερό μυστήριο του γάμου και να ξεγελάσουν τους προσκεκλημένους που θα τους ευλογήσουν μπροστά στον οικογενειακό βωμό.

Αυτά είναι τα θρησκευτικά έθιμα του πλανήτη Ο, και θα σταθώ στην τελευταία πρόταση της συγγραφέως.

Μήπως δεν είναι το ίδιο περίπλοκοι και οι περισσότεροι γάμοι;

Χαμένοι Παράδεισοι

Με αφορμή το post "Ο καιρός" γραμμένο από την betty, σκέφτηκα ότι τα ταξίδια στο διάστημα με σκοπό την ανακάλυψη ενός νέου πλανήτη όπου το ανθρώπινο είδος θα μπορούσε να συνεχίσει την ύπαρξή του, είναι από τα αγαπημένα θέματα των συγγραφέων Επιστημονικής Φαντασίας. Από την Ursula K. Le Guin και την ανθολογία των οκτώ διηγημάτων της "Τα Γενέθλια του Κόσμου" σας μεταφέρω την αίσθηση από την πιο οικία νουβέλα της συλλογής, "Χαμένοι Παράδεισοι".

Η ιστορία διαδραματίζεται στο διαστημόπλοιο Ανακάλυψη, που επανδρωμένο με επιστήμονες από διάφορες φυλές, ταξιδεύει για έναν νέο πλανήτη, την ΝΕΑ ΓΗ. Κανένας από όσους ξεκίνησαν δεν πρόκειται να δει το τέρμα του ταξιδιού, ούτε τα παιδιά τους ούτε τα εγγόνια τους, αφού απαιτούνται έξη γενιές και οι ενδιάμεσες είναι καταδικασμένες να ζουν σε ένα κλειστό, στείρο οικοσύστημα, χωρίς να έχουν δει ποτέ τη Γη, γνωρίζοντας ακόμη ότι δεν θα ζουν όταν το διαστημόπλοιο φτάσει στον προορισμό του.

Τα γεγονότα της ιστορίας διαδραματίζονται κατά την πέμπτη γενιά, όπου στην πορεία διαπιστώνεται ότι από λάθος υπολογισμούς στην ταχύτητα του σκάφους, αυτή θα είναι που θα φτάσει στον προορισμό.

Οι κάτοικοι της Ανακάλυψης μένουν σε δωμάτια που τα χωρίσματα μετακινούνται και αλλάζει το εμβαδόν τους, τα μικρά παιδιά την ημέρα της Τελετής στα επτά τους χρόνια αποκτούν τα πρώτα τους ρούχα αφού μέχρι τότε κυκλοφορούν γυμνά, υπάρχει προσπάθεια φυλετικής ομαδοποίησης ατόμων Κινεζικής Καταγωγής, υπάρχουν θέματα ρατσισμού, υπάρχουν ανθρωπογενετιστές για τον απόλυτο έλεγχο του πλυθυσμού, τα μαθήματα γίνονται μέσω βιντεοβιβλιοθηκών και πολλά άλλα που περιγράφονται γλαφυρότατα από την συγγραφέα σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον που ονομάζεται Ευδαιμονία...

Θα ήθελα να αναφερθώ στα υπαρξιακά θέματα που θίγονται και έχουν αρκετό ενδιαφέρον.

Οι δημιουργοί του κόσμου της γενιάς Μηδέν, πίστευαν ότι υποχρεώνουν τους απογόνους τους να κάνουν μια τρομερή θυσία. Αυτό που είχαν απαρνηθεί οι Μηδενικοί όταν απαρνήθηκαν την Γη, το εξισορροπούσαν με την ιδέα της αποστολής τους, της ελπίδας τους ως «Είμαστε οι θεοί της Ανακάλυψης». Τελικά οι απόγονοι σαν θύματα εμφανίζονται παρά σαν παιδιά των θεών, διότι τους στέρισαν τον κόσμο πριν γεννηθούν, τις θάλασσες, τα βουνά, τα λιβάδια, τις πόλεις, το ηλιοβασίλεμα, το κληρονομικό δικαίωμα.

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα ήταν να κρατά την κάθε γενιά ικανοποιημένη με τον δικό της κόσμο. Οι ενδιάμεσες γενιές δεν υπήρχε λόγος να ανησυχούν για το πως θα αντιμετωπίσουν τον προορισμό αφού ο μόνος λόγος ύπαρξής τους ήταν να είναι ζωντανοί, υγιείς, να κρατούν το σκάφος σε καλή κατάσταση και να το εφοδιάσουν με μια ακόμη γενιά για να ολοκληρωθεί η αποστολή.

Τα μέλη του πληρώματος είχαν επιλεχθεί για την επιστημονική αμεροληψία και αντικειμενικότητα, όμως στην πορεία οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται και ανακαλύπτουν πως οι θρησκευτικές προσεγγίσεις και πρακτικές τους προσφέρουν την απαραίτητη στήριξη και παρηγοριά μέσα στην ξαφνική, απόλυτη και αμετάκλητη εξουσία από οτιδήποτε γήινο.

Όταν πέθανε η τελευταία από εκείνους που το σώμα τους γεννήθηκαν στη Γη («έφυγε για να βρει την δόξα μπροστά στην οποία το σώμα της ήταν μονάχα μια λαμπρή σκιά»), δημιουργήθηκε ένα δόγμα, που έβαζαν ως τίτλο μπροστά από το όνομά τους την λέξη Άγγελος, λέγοντας ότι είναι ευλογημένοι, θεϊκά όντα και πως το μόνο που μένει είναι να συνειδητοποιήσουν ότι είναι κάτοικοι του ουρανού, οι μακάριοι, οι ουρανογεννημένοι, οι επιλεγμένοι για το αιώνιο ταξίδι.

Η Αρχαγγελική διδασκαλία τους έλεγε πως μέσα στο σκάφος βρίσκεται το παν, ενώ έξω κυριολεκτικά δεν υπάρχει τίποτα από υλικής ή πνευματικής άποψης. Η προέλευση και ο προορισμός είναι πλέον λεκτικές μεταφορές, το ταξίδι είναι η μόνη πραγματικότητα, ο αυτοσκοπός. Το έξω εξισώνεται με τον σωματικό και πνευματικό κίνδυνο, την αμαρτία, το κακό, τον θάνατο. Το μέσα θετικό, το έξω αρνητικό - καθαρός δυισμός. Έφταναν σε σημείο, οι άγγελοι Συντηρητές του σκάφους όταν έβγαιναν έξω με τις διαστημικές στολές τους και επέστρεφαν, να περνούν από κάποια τελετουργία εξαγνισμού. Η επιστημονική λέξη απολύμανση απέκτησε καινούργια σημασία. Η ψυχή μολύνεται από την σιωπηλή μαυρίλα του κόστους.

Θεωρούσαν ότι οι πρόγονοί τους, πάνω σε εκείνο το μαύρο έδαφος διέκριναν που βρισκόταν η αληθινή ζωή, η αληθινή ελευθερία και έστειλαν τα παιδιά τους μπροστά, ελεύθερους από το σκοτάδι, τη γη, τη βαρύτητα για να ταξιδεύουν για πάντα προς το φως. Δεν τους έστειλαν σε αυτό το μεγάλο ταξίδι για να επιστρέψουν από εκεί που ξεκίνησαν, ούτε τους ελευθέρωσαν από την βαρύτητα για να τους βουλιάξουν σε μια άλλη, ούτε από μια γη για να τους καταδικάσουν σε μια νέα.

Έτσι τους έστειλαν στους ουρανούς, τους έφτιαξαν ένα τέλειο κόσμο για να μάθουν τον δρόμο προς την αιώνια ζωή. Ο στόχος ήταν πνευματικός, γιατί να σταματήσουν το πανέμορφο ταξίδι σε κάποιο διαβολικό, τρομερό και γήινο μέρος; Αυτό ήταν το επιχείρημά τους όταν έγινε ψηφοφορία για το ποιοι θέλουν να κατέβουν στο νέο πλανήτη και για την τύχη του σκάφους. Έτσι αποφάσισαν ότι οι Επισκέπτες θα προετοιμαζόντουσαν για την ζωή στο νέο πλανήτη και η Ανακάλυψη δεν θα γύριζε πίσω στην μητέρα Γη αλλά θα συνέχιζε το ταξίδι στην αιωνιότητα.

Οι Επισκέπτες ανακαλύπτουν τον νέο πλανήτη, το χώμα, τον άνεμο, το χορτάρι, τα αστέρια, τον ήλιο, τα ποτάμια, τη δίψα και το σημαντικότερο ότι ο καινούργιος κόσμος μισούσε τα ξένα σώματα, μια μικρή μόλυνση έφερνε τον θάνατο και η λέξη κατεύθυνση ήταν μια κρίσιμη πραγματικότητα αφού μέσα σε αυτόν τον κόσμο μπορούσες να χαθείς. Έφτιαξαν σκηνές, έμαθαν να πλένονται, χρησιμοποίησαν παπούτσια , ανακάλυψαν τη φωτιά και έκαναν την πρώτη ανακύκλωση των νεκρών στο χώμα. Με κόπο και βάσανα ξεκίνησαν την νέα τους ζωή...

Η ιστορία τελειώνει καταλήγοντας ότι η Ευδαιμονία είναι ένα είδος Εικονικής Αδυνατότητας, την δε απόλαυση την νοιώθεις πάνω στη γη κάποιες στιγμές χωρίς όρους και είναι στιγμές που κερδίζονται με κόπο.

Η συγγραφέας περιγράφει με μοναδικό τρόπο ένα ταξίδι, μια προσπάθεια για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους, ένα ταξίδι που θα μπορούσαμε να το κάναμε και εμείς αύριο...


PS. Για όσους δεν γνωρίζουν το έργο της Ursula K. Le Guin το βιβλίο αυτό είναι το καλύτερο για να την γνωρίσουν.