Το αυτί συλλαμβάνει τον ήχο από το ξυπνητήρι που χτυπά ασταμάτητα και δίνει εντολή να ανοίξουν τα μάτια. Τα χέρια αυτόματα το κλείνουν, παραμερίζουν τα σκεπάσματα και τα πόδια αναλαμβάνουν να μετακινήσουν το σώμα προς την τουαλέτα. Τα μάτια εξερευνούν το πρόσωπο στον καθρέφτη για αλλαγές, ενώ τα χέρια μηχανικά το πλένουν και του βουρτσίζουν τα δόντια.
Τα πόδια διαρκώς μετακινούν το σώμα από το ένα δωμάτιο στο άλλο και τα χέρια αναλαμβάνουν να το ντύσουν. Τα μάτια ρίχνουν μια τελευταία ματιά στον ολόσωμο καθρέπτη με τα χέρια να κρατούν τον χαρτοφύλακα. Το κλειδί γλιστρά απ’ τα δάχτυλα στην εσωτερική τσέπη του σακακιού αφού πρώτα κλειδώσουν τη πόρτα και τα πόδια αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τα υπόλοιπα μέλη του σώματος μέχρι το τραίνο.
Στο βαγόνι του τραίνου, τα χέρια κρατιούνται απ΄ το ίδιο σημείο που κρατιούνται τα τελευταία χρόνια και τα μάτια αντιλαμβάνονται πως ούτε σήμερα έχει αλλάξει κάτι: ίδια πρόσωπα καταλαμβάνουν ίδια σημεία ...όπως ακριβώς και ο ίδιος, όρθιος δίπλα στην πόρτα. Και αντιλαμβάνονται τις ίδιες καθημερινές εικόνες: ίδια κτίρια και ίδιους δρόμους μέχρι το τέρμα της διαδρομής.
Το χέρι γλιστρά στην εσωτερική τσέπη, βγάζει το πάσο και ανοίγει τη πόρτα της εταιρίας. Το στόμα τραβιέται προς τα πίσω διαγράφοντας ένα χαμόγελο με ένα τυπικό καλημέρα σχηματισμένο πάνω του. Τα πόδια τον οδηγούν στη θέση του, τα γόνατα λυγίζουν, ακουμπά το κορμί του στην καρέκλα και τα δάχτυλα ψαχουλεύουν τον κρυμμένο διακόπτη του υπολογιστή κάτω απ’ το γραφείο.
Τα μάτια διαβάζουν emails χωρίς ενδιαφέρον και στο χέρι του κρατά αδιάφορα το ακουστικό με ανούσια τηλέφωνα. Η μέρα κυλά με φυλακισμένα εκατομμύρια στα κελιά του Excel, που στα μάτια του φαντάζουν ως μία σειρά τυχαίων αριθμών.
Τα μάτια ανιχνεύουν κίνηση, κάποιοι φεύγουν. Τα χέρια κλείνουν τον διακόπτη, συμμαζεύουν το γραφείο, φοράνε το σακάκι και τα πόδια αναλαμβάνουν την επιστροφή -ακριβώς την ίδια διαδρομή, από την αντίστροφη.
Στο σπίτι τα μάτια πέφτουν πάνω στο ψυγείο σε μια λίστα με ψώνια, τα χέρια την παίρνουν μαζί τους στο super market -μαζεύουν τα είδη από τα ράφια και τα τοποθετούν στο καρότσι. Τα πόδια μετακινούνται από τον έναν διάδρομο στον άλλον. Τα χέρια πληρώνουν το λογαριασμό, κρατούν τις τσάντες και τα πόδια μεταφέρουν το βαρύ φορτίο στο σπίτι.
Τα αυτιά αναγνωρίζουν σπιτική μουρμούρα και βουητό με παιδικές φωνές. Τα χέρια ετοιμάζουν φαγητό, πλένουν και κοιμίζουν παιδιά, και μετά τα πόδια τον πάνε στο καναπέ για να ξεκουραστούν ...μέχρι το επόμενο πρωί.
Καμία σκέψη και σήμερα, το μυαλό είναι κενό... Συμπέρασμα: όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια.
Στη μουσικούλα ακούμε την νέα δουλειά του Micah P Hinson που ηχογραφεί με τους Pioneer Saboteurs το She's Building Castles In Her Heart. Εξαιρετικό για τις μικρές ώρες ειδικά πριν το ξημέρωμα. Καλή σας ακρόαση!!!
Η Καλή μου Διάθεση με εγκατέλειψε! Έπρεπε όμως να το περιμένω, τον τελευταίο καιρό φλέρταρε ανελλιπώς και αδιακρίτως με το Χαμόγελό μου. Τους έβλεπα, αλλά δεν πήγαινε το μυαλό μου στο κακό, ώσπου ξαφνικά ένα απόγευμα έγιναν και οι δυο καπνός.
Στην αρχή σκέφτηκα πως θα επρόκειτο για ένα συνηθισμένο ραντεβουδάκι. Ίσως πρώτα να πήγαιναν κινηματογράφο και στη συνέχεια, κριτική ταινίας και χαλαρή κουβεντούλα με ποτό σε κάποιο μπαράκι του κέντρου. Άδικα τους περίμενα μέχρι τα ξημερώματα. Αλλά ούτε και την επόμενη εμφανίστηκαν ...πάνε μέρες τώρα.
Έτσι, έμεινα μόνος με την δίδυμη αδελφή της -τη Κακή μου Διάθεση- που για να λέμε και την αλήθεια δεν θα έβγαινα ούτε για καφέ μαζί της!
Αυτή συνέχεια με πιάνει και με τραβά από τα μούτρα, μου συνοφρυώνει το μέτωπο τόσο, που κάνει τη ρυτίδα μου ανάμεσα στα μάτια να φαντάζει πληγή. Έρχεται παρέα πάντα με την Επιθετικότητα και τον Θυμό. Και αυτός είναι ένας σοβαρός λόγος που με κάνει να συμπεριφέρομαι απόμακρα και τις περισσότερες ώρες να κρατώ το στόμα μου κλειστό. Άσε που έχει τσακωθεί με την Αυτοσυγκράτηση ενώ η Αστάθεια και ο Αυταρχισμός είναι οι καλύτεροι φίλοι της.
Με τη Καλή μου Διάθεση κάναμε υπέροχη παρέα και δεν ήμασταν ποτέ μόνοι αφού ερχόντουσαν και άλλοι στη συντροφιά μας:
Με τον Αυθορμητισμό και τον Ενθουσιασμό ανατρέπαμε διαρκώς την καθημερινότητα. Με την Δημιουργικότητα εξοστρακίζαμε τη Βαρεμάρα και κάναμε την κάθε μέρα μας ξεχωριστή. Η Θέληση κάθε φορά συνοδευόταν με το Επίθετο Ισχυρή και ξημερωνόμασταν κάνοντας σχέδια για το μέλλον αγκαλιασμένοι με την Επιμονή, την Υπομονή και το Πείσμα. Με την Φαντασία ταξιδεύαμε και ανακαλύπταμε μέρη εξωτικά. Με τον Έρωτα και τον Ρομαντισμό γράφαμε ποιήματα χαζεύοντας τα αστέρια κάτω από ολόγεμα φεγγάρια. Τώρα πάνε αυτά...
Η Καλή μου Διάθεση ήταν η ψυχή της παρέας, μας έδενε ολοκληρωτικά με έναν τρόπο μοναδικό, ενώ η Κακή μου ...την νοιώθω να με αλλάζει συθέμελα -να ξεριζώνει ότι υπάρχει μέσα μου και να το αντικαθιστά με κάτι εντελώς καινούργιο και ξένο προς εμένα.
Αλλά να μην τους έχω καταλάβει τόσο καιρό...
Στη μουσικούλα ακούμε τους Archive. Είχα αποφασίσει από την τσαντίλα μου να βάλω το Fuck U αλλά τελευταία στιγμή μαλάκωσα και έβαλα το Get Out. "Get out...Out the door...I cant stand to see your face...I wish youd go some other place" βρε ουστ απ΄εδώ! Αφιερωμένο σε αυτήν και μόνο εξαιρετικά!!!
Ερχόταν κάθε βράδυ στο κρεβάτι μου. Τις περισσότερες φορές έφερνε μαζί του καλέμι και σφυρί. Ντάπα-ντούπα, ντάπα-ντούπα όλη νύχτα σμίλευε το πρόσωπο και ολόκληρο το κορμί μου με άνυδρα τοπία και εφιαλτικά σχέδια.
Ένα βράδυ, έτσι όπως πετάχτηκα στον ύπνο μου, είδα φευγαλέα τη σκιά του με ένα σπρέι να ραντίζει τα μαλλιά μου. Μια άλλη φορά που ξύπνησα απότομα με πόνους στα μάτια, πρόλαβα να τον δω να σκαλίζει τους βολβούς μου. Το χειρότερο ήταν ένα βράδυ που έκοβε και έραβε νευρώνες στον εγκέφαλό μου, φορώντας μια πράσινη χειρουργική μάσκα ...απ’ όσο πρόλαβα να δω δηλαδή.
Ήμουν σίγουρος πως υπήρχε, τον είχα δει, και έτσι αποφάσισα να τον πιάσω στα πράσα. Όταν ένα βράδυ ένιωσα τσιμπήματα στον καρπό, δεν αντέδρασα. Μισάνοιξα το ένα μου μάτι και μέσα απ' τα βλέφαρα τον είδα: ένας συμπαθητικός νεαρούλης, με μια βελόνα που προσπαθούσε να μολύνει το αίμα μου. Άπλωσα αστραπιαία το άλλο μου χέρι και πριν προλάβει να εξαφανιστεί τον γράπωσα.
«Ποιος είσαι;» του είπα αγριεμένος και καλά για να τον τρομάξω. «Ο Χρόνης» μου απάντησε με επαγγελματικό ύφος, «ο βοηθός του Χρόνου», και με έκανε να νοιώσω ηλίθιος ...λες και δεν συνέβαινε τίποτα ...λες και δεν τον είχαν πιάσει στα πράσα!!! «Και γιατί δεν ήρθε ο ίδιος?», μου φάνηκε καλή σαν ερώτηση εκείνη τη στιγμή, λες και η απάντηση θα έλυνε όλες μου τις απορίες... «Ο κος Χρόνος δεν προλαβαίνει, έχει πολύ δουλειά, για αυτό και με έχει προσλάβει part time», μου είπε με το ίδιο αυστηρό ύφος και με έναν ελιγμό, μου ξέφυγε και εξαφανίστηκε.
Τα έβαλα με τον εαυτό μου. Είχα τόσες ερωτήσεις που ήθελα να του κάνω! Κυρίως για το πλάνο και την εξέλιξη των εργασιών του. Ακόμα είχα σκεφτεί πως ίσως και να μπορούσα να κάνω κάποιες διαπραγματεύσεις, να καταλήξω σε κάποια συμφωνία μαζί του.
Ήμουν σίγουρος πως είχε βαλθεί σιγά-σιγά να με ξεκάνει, όπως και ότι αυτό το απολάμβανε. Άλλωστε δεν βιαζόταν, είχε τόσο χρόνο μπροστά του. Ακόμα και αν μου συνέβαινε κάποιο ατύχημα την επόμενη μέρα, δεν νομίζω πως θα στεναχωριόταν ...θα ήμουν ένας λιγότερος, μια ώρα νωρίτερα στο σπίτι.
Έτσι μια νύχτα δεν έκλεισα μάτι και τον παραφύλαξα -δεν ήρθε. Το ίδιο έκανα και τις επόμενες νύχτες -ούτε και εκείνες ήρθε. Πάνε 3 χρόνια τώρα που έχω να κοιμηθώ, αλλά νιώθω να κερδίζω αυτή τη μάχη ...και έχω αποφασίσει να μην τον αφήσω με τίποτα να κρύψει τα νιάτα μέσα μου.
Στη μουσικούλα ακούμε το Street Spirit από τους Radiohead. Άσχετο μεν, πολύ αγαπημένο δε. Καλή σας ακρόαση!!!
1) Η ιδέα να γράψω για τον χρόνο ήρθε από μία ανάρτηση της "ολα θα πανε καλα..." 2) Η φωτογραφία είναι από το flickr.
Χωρίς πολλά λόγια, φωτογραφίες από την λίμνη Πλαστήρα με μια ...καλλιτεχνική διάθεση.
Τοπίο που σε ηρεμεί στον Άγιο Αθανάσιο
Η λίμνη από το λόφο που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το φράγμα, στο Παρατηρητήριο
Αντανακλάσεις στον Άγιο Αθανάσιο
Καλύβια
Τα Καλύβια πίσω από τα βυθισμένα δέντρα με φόντο τα Άγραφα
Αιώνια ανάπαυση στην Φυλακτή, υπό το βλέμμα του χιονισμένου όγκου των Αγράφων
Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια στο Παρατηρητήριο, σχεδόν παραμυθένια
Ανεβαίνοντας τα τελευταία σκαλοπάτια στο Παρατηρητήριο, σχεδόν εφιαλτικά
Άγιος Αθανάσιος, θέα από μπαλκόνι
Το φράγμα
"Οι ζευγάδες φεύγουνε μα η σπορά μένει..."
Δασικό χωριό "Δρυάδες" Δήμου Ιτάμου
Στη μουσικούλα ακούμε τον Mr. Wright και το The Man Who Was Not, παραγωγή -αν το πιστεύετε- του 1998. Ιδιόρρυθμη ποπ κουλτούρα, λονδρέζικη αισθητική και ηρωικά πνευστά. Καλή σας ακρόαση!!!
Στέκομαι κάτω από τη σκιά μιας κουτσουπιάς, προστατευμένος από τις ακτίνες του ήλιου. Σχεδόν όλοι έχουν πάει στο διοικητήριο για να παρακολουθήσουν τα δρώμενα από κοντά. Δεν κατάφερα να πάω μαζί τους, ένας δυνατός πόνος στη μέση με έχει απομακρύνει τις τελευταίες μέρες από τις καθημερινές μου δραστηριότητες, οπότε παραμένω εδώ για να μάθω τα νέα.
Από το πρωί επικρατεί μεγάλη αναστάτωση στους δρόμους της πόλης. Τα χθεσινοβραδινά γεγονότα και η σύλληψη του ψευδοπροφήτη έχουν κυκλοφορήσει από στόμα σε στόμα. Οι ιερείς επεδίωκαν εδώ και πολύ καιρό τη σύλληψή του και κατά πως φαίνεται, ο Πόντιος Πιλάτος -ο διοικητής- δεν θα τους χαλάσει το χατίρι. Από την άλλη δεν θα ήθελα να ήμουν στη θέση του…
Ένας περαστικός που ήρθε πριν λίγο από εκεί, μου είπε πως τον βρήκαν ένοχο και τον καταδίκασαν σε θάνατο -με σταύρωση. Μου είπε ακόμα πως τον έντυσαν βασιλιά: οι στρατιώτες του φόρεσαν ένα βαθυκόκκινο μανδύα και ένα αγκάθινο στέμμα στο κεφάλι, τον έβγαλαν στο προαύλιο του διοικητηρίου και τον χλεύαζαν, τον προσκυνούσαν σαν βασιλιά και τον χτυπούσαν με ένα καλάμι. Και μετά πως τον φραγγέλωσαν. Δεν υπάρχει χειρότερη τιμωρία από το να σε μαστιγώνουν με το φραγγέλιο, αυτό το χοντρό μαστίγιο που στις άκρες των λωρίδων έχει δεμένες σφαίρες από μολύβι και μικρά κόκαλα ζώων. Είναι δε τόσο σκληρό και απάνθρωπο που αρκετοί κατάδικοι δεν αντέχουν και πεθαίνουν κατά τη διάρκεια αυτού του βασανιστηρίου.
Η οχλοβοή που ακούγεται να ανηφορίζει, σημαίνει πως έχει σχηματιστεί πομπή με κατεύθυνση τον Γολγοθά και θα περάσει από μπροστά μου. Μέσα στην ατυχία μου φάνηκα τυχερός...
Έχω μεγάλη αγωνία και βρίσκομαι σε υπερένταση. Να! Τώρα φάνηκαν στη στροφή του δρόμου. Μπροστά είναι αυτός ο βλάσφημος, αυτός που υποστηρίζει πως είναι ο γιος του Θεού. Οι στρατιώτες δίπλα του τον χτυπούν και τον φτύνουν. Πιο πίσω μια ομάδα γυναικών θρηνεί και ωρύεται. Ο όχλος που ακολουθεί τον χλευάζει, τον φτύνει και τον εξευτελίζει με κάθε τρόπο.
Αρχίζω και εγώ να βρίζω αυτόν που ισχυρίζεται πως είναι βασιλιάς, εγώ που δεν τον έχω δει ούτε μια φορά. Πλησιάζει προς το μέρος που βρίσκομαι. Στο κεφάλι του φορά ακόμα το αγκάθινο στεφάνι. Είναι μετρίου αναστήματος με μεγαλοπρεπή όψη. Τα μαλλιά του χωρισμένα στη μέση κατά το σύστημα των Ναζαρηνών, έχουν το χρώμα του ώριμου κάρυ μέχρι τους ώμους και παίρνουν το στιλπνό χρώμα της γης μέχρι τις ωμοπλάτες του. Το μέτωπό του είναι λείο και γαλήνιο, το πρόσωπό του χωρίς ρυτίδες ή άλλα σημάδια, η μύτη και τα χείλη του κανονικά. Τα γένια του είναι πυκνά στο ίδιο χρώμα με τα μαλλιά, δεν είναι μακριά και χωρίζονται στα δύο. Όψη κουρασμένη αλλά και γαλήνια ταυτόχρονα. Έτσι τον είδα …κάτω από τα αίματα που έτρεχαν απ’ το μέτωπό του, από τις ανοιχτές πληγές των αγκαθιών.
Τα ρούχα του είναι ποτισμένα με αίμα. Το σώμα του είναι σίγουρα σακατεμένο, γεμάτο πληγές, κόκκινες αυλακώσεις και σκισμένες σάρκες. Αν δεν του ξαναφορούσαν τα ρούχα του, σίγουρα θα φαινόντουσαν και τα απογυμνωμένα κόκαλά του. Τόσο φρικτό είναι το φραγγέλωμα.
Στους ώμους μεταφέρει τον βαρύ σταυρό του. Ο στρατιώτης δίπλα του εξακολουθεί να τον χτυπά και να τον φτύνει, για αυτόν είναι μια δουλειά που πρέπει να την τελειώσει το συντομότερο. Σε κάθε χτύπημα τα βήματά του βαραίνουν. Κάποια στιγμή δεν αντέχει και πέφτει στα γόνατα. Πρέπει πάση θυσία να φτάσει ζωντανός στη κορυφή του βουνού και να σταυρωθεί, αυτές είναι οι εντολές. Για αυτό ο στρατιώτης αρπάζει έναν πολίτη και τον διατάζει να βοηθήσει τον προφήτη. «Είναι ο Σίμων ο Κηρηναίος», ακούω δίπλα μου να λένε.
Στριφογυρίζω τη γλώσσα μου στο στόμα για να μαζέψω όσο περισσότερο σάλιο μπορώ, για να φτύσω στο πρόσωπο τον βλάσφημο. Και έτσι όπως είναι πεσμένος γυρίζει και με κοιτά. Το βλέμμα του…
Το βλέμμα του σοβαρό, σαν ακτίνα από φως έφτασε και είδε το βάθος της ψυχής μου, τις επιθυμίες μου, τις σκέψεις μου, τις πράξεις μου. Και με κυρίευσε μεγάλη ντροπή και θλίψη. Ένοιωσα ένοχος, αμαρτωλός αλλά ταυτόχρονα χαρά γιατί αναγνώρισα τη διττή Του υπόσταση, ως πρόσωπο Θείο αλλά και μαρτυρικό.
Δεν ξέρω πόση ώρα έχει περάσει. Βρίσκομαι αποσβολωμένος και μόνος στην ησυχία του δρόμου -στο σημείο της συνάντησης μας. Σκέφτομαι πώς με κοίταξε, πώς μίλησε στη καρδιά μου, πώς έδωσε νόημα στην ύπαρξή μου, πώς τελικά στιγμάτισε τη ζωή μου. Και αν με ρωτήσετε, θα σας πω με σιγουριά πως ναι, τώρα πιστεύω σε Αυτόν.
<-->
Για όσους έφτασαν μέχρι εδώ, θα ήθελα να αναφερθώ σε τρία θέματα:
(*) Η περιγραφή του Ιησού προέρχεται από μια επιστολή -που φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη Ταεζαρίνι της Ρώμης- προς τον αυτοκράτορα της Ρώμης Τιβέριο, σταλμένη από τον Πόπλιο Λεντούλο κυβερνήτη της Ιουδαiας, πριν τον Πιλάτο.
(*) Την πληροφορία για την τιμωρία με το φραγγέλιο μας την δίνει ο Ευαγγελιστής Μάρκος στο κεφάλαιο 15.
(*) "η ημιμάθεια είναι χειρότερη την αμάθεια" ή κάπως έτσι σχολίασε κάποιος σε ένα blog, όταν ο συγγραφέας αντιπαρέθεσε διαφορές στην εξιστόρηση των παθών του Ιησού στα ευαγγέλια, καταλήγοντας πως δεν ξέρουν τι γράφουν και πως είναι μυθεύματα. Θα ήθελα να πω εδώ, πως τα ευαγγέλια δεν είναι η βιογραφία του Ιησού, γράφηκαν και παραδόθηκαν ως "συγγραφαί μεγίστου κύρους, ως κώδιξ ιερός της πίστεως και της ελπίδος..." στις πρώτες Οικουμενικές Εκκλησίες που ήταν εξ΄αρχής οργανωμένα θρησκευτικά σωματεία, με σκοπό να κινήσουν το ενδιαφέρον και να καταστούν ιερά και πολύτιμος παρακαταθήκη. Ενδιαφέρον έχει το ευαγγέλιο του Ιωάννη, που ενώ γνώριζε τα προηγούμενα τρία, παρουσιάζει τις περισσότερες διαφορές. Αν υπήρχε δόλος ή συμφωνία μεταξύ τους, δεν θα παρουσίαζε καμία διαφορά.
Στη μουσικούλα ακούμε το Acid, Bitter and Sad από τους This Mortal Coil. Δεν ήθελα να βάλω κάτι βαρύ και είναι ένα κομμάτι του 1987 που το ακούω ακόμα και σήμερα ευχάριστα και με τέρμα τα γκάζια.
Η ώρα της γης μου θυμίζει τις θυσίες των αρχαίων Ελλήνων με σκοπό να εξευμενίσουν την οργή των Θεών. Το σφαχτό στη θράκα αντικαταστάθηκε μια απλή κίνηση -το κατέβασμα του διακόπτη, η δε τσίκνα που ευωδίαζε και αγαλλίαζε τους Θεούς, ...από τη μείωση της εκπομπής των ρύπων. Μιας ώρας θυσία...
Ίσως μια τέτοια θυσία να μην έχει κανένα ανασταλτικό αποτέλεσμα στο κατήφορο που έχουμε πάρει. Είναι όμως μια συμβολική κίνηση για να δηλώσουμε τη παρουσία μας, το προβληματισμό μας και την υποστήριξη του αγώνα ενάντια στις κλιματικές αλλαγές.
Οι επιστήμονες διαφωνούν για τα αίτια και το ρυθμό εξέλιξης των κλιματικών αλλαγών. Το σίγουρο είναι πως συμβαίνει, και ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι η υποχώρηση των παγετώνων και η άνοδος της στάθμης του νερού.
Το νησάκι Νιου Μουρ, ένα από τα πολλά του νησιωτικού συμπλέγματος Σούντερμπαν, έχει πλέον βυθιστεί εντελώς λόγω της ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Υπήρξε τα τελευταία 30 χρόνια αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα στην Ινδία και το Μπαγκλαντές και τελικά έδωσε μόνο του λύση στην έριδα: εξαφανίστηκε στα νερά του Κόλπου της Βεγγάλης. Και όπως είπε ο Σουγκάτα Χάζρα, καθηγητής Ωκεανογραφίας στο Πανεπιστήμιο Τζανταβπούρ της Καλκούτας, «Αυτό που δεν κατάφεραν να πετύχουν οι δύο χώρες έπειτα από χρόνια διαλόγου τελικά επιλύθηκε από την κλιματική αλλαγή» (in.gr).
Σε κάποια σημεία του πλανήτη το νερό με την παρουσία του αλλάζει τα σύνορα του χάρτη και τη ζωή των ανθρώπων που ζουν εκεί, ενώ σε κάποια άλλα σημεία την αλλάζει με την απουσία του. Η συνολική ποσότητα του νερού στη Γη δεν έχει μεταβληθεί, ενώ είχα διαβάσει -νομίζω σε ένα φυλλάδιο της WWF- πως "Το νερό του πλανήτη μας είναι το ίδιο με το οποίο υπηρετήθηκαν όλες οι προηγούμενες γενιές των ανθρώπων. Δεν έχει προστεθεί άλλο νερό ούτε άλλαξε ούτε χάθηκε" και ήταν κάτι που δεν το είχα σκεφτεί ξανά πριν...
Το νερό είναι ζωή, αποτελεί τα δύο τρίτα του ανθρώπινου οργανισμού και είναι το δώρο της Γης προς εμάς. Άκουγα χθες πως ως χώρα κατέχουμε την δεύτερη θέση στη παγκόσμια κατανάλωση νερού μετά τις ΗΠΑ. Κάθε Έλληνας καταναλώνει ποσότητα νερού σχεδόν διπλάσια από τον παγκόσμιο μέσο όρο. Το ερώτημα όμως είναι αν θα είναι αρκετό για τον πληθυσμό του πλανήτη που όλο αυξάνεται.
Κι μιας μιλάμε για το νερό, θυμήθηκα και μια ιστοριούλα που είχα γράψει με τίτλο "Ένας Προαναγγελθείς Θάνατος". Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζουν και οι απόψεις του Ιάπωνα Dr. Masaru Emoto (HADO Με Μια Προσευχή Στον Πλανήτη) που το θεωρεί ως μέσο μεταφοράς μηνυμάτων μεταξύ της φύσης και του ανθρώπου.
Οι κλιματικές αλλαγές είναι γεγονός και με τη παρουσία ή την απουσία του νερού, το σίγουρο είναι πως ...βυθιζόμαστε.
Και επειδή είμαστε αισιόδοξοι άνθρωποι, ακούμε τους U2 και το Magnificent ...έτσι για να ανέβουμε λίγο. Καλή σας ακρόαση!!!
- Δεν θα πρέπει να το καταλάβουν, μην το ξεχάσεις αυτό
Έτσι μου είπε και ακολούθησα τη συμβουλή της. Έκανα στην αρχή κάποιες δήθεν αδιάφορες βόλτες κατά μήκος του διαδρόμου -σε ανυποψίαστες ώρες. Βάδιζα αργά μέχρι την άλλη άκρη του -την σκοτεινή- κοντοστεκόμουν για λίγο, αναμετρούσα με το βλέμμα λοξά την πόρτα και επέστρεφα πάλι πίσω.
Ένα βράδυ, έβαλα λίγο λάδι σε ένα μικρό κομμάτι από βαμβάκι, παραφύλαξα να μην με δουν, πλησίασα αποφασιστικά τη πόρτα και λάδωσα τους μεντεσέδες της. Δεν θα έπρεπε να με καταλάβουν, έτσι με είχε συμβουλέψει...
- Είσαι έτοιμος ? - Έτοιμος - Πάει καιρός ε? - Ναι πάει… - Θέλεις να βάλουμε μουσικούλα? - Ναι, αλλά δεν ξέρω τί - Να βάλουμε κάτι μελαγχολικό? - Όχι θα προτιμούσα κάτι δυνατό και έντονο - Χμμ, εντάξει θα βάλουμε από ένα pop συγκρότημα κάτι δυνατό με τη συνοδεία πιάνου, κάτι που να μας θυμίζει τη σημερινή μέρα. Βάλε τη μουσικούλα - Εντάξει!
- Πάμε? - Πάμε
Έπιασα το πόμολο, το γύρισα αργά και η πόρτα άρχισε να ανοίγει σιωπηλά -δεν ακούστηκε κανένα τρίξιμο. Κανείς δεν το κατάλαβε. Μπήκαμε στο σκοτεινό δωμάτιο.
