Λίμνη Πλαστήρα

Χωρίς πολλά λόγια, φωτογραφίες από την λίμνη Πλαστήρα με μια ...καλλιτεχνική διάθεση.

Τοπίο που σε ηρεμεί στον Άγιο Αθανάσιο

Η λίμνη από το λόφο που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το φράγμα, στο Παρατηρητήριο

Αντανακλάσεις στον Άγιο Αθανάσιο

Καλύβια

Τα Καλύβια πίσω από τα βυθισμένα δέντρα με φόντο τα Άγραφα

Αιώνια ανάπαυση στην Φυλακτή, υπό το βλέμμα του χιονισμένου όγκου των Αγράφων

Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια στο Παρατηρητήριο, σχεδόν παραμυθένια

Ανεβαίνοντας τα τελευταία σκαλοπάτια στο Παρατηρητήριο, σχεδόν εφιαλτικά

Άγιος Αθανάσιος, θέα από μπαλκόνι

Το φράγμα

"Οι ζευγάδες φεύγουνε μα η σπορά μένει..."

Δασικό χωριό "Δρυάδες" Δήμου Ιτάμου

Στη μουσικούλα ακούμε τον Mr. Wright και το The Man Who Was Not, παραγωγή -αν το πιστεύετε- του 1998. Ιδιόρρυθμη ποπ κουλτούρα, λονδρέζικη αισθητική και ηρωικά πνευστά. Καλή σας ακρόαση!!!

Ο Φάρος

Οι φάροι οδηγούν τους θαλασσοπόρους στη σωστή πορεία, τους δίνουν την σιγουριά ότι βαδίζουν καλά στους θαλασσινούς δρόμους μακριά από ξέρες και σκοπέλους.

Οι φάροι σήμερα αποτελούν πολιτιστική κληρονομιά. Ταυτόχρονα κατάφεραν να καταστούν σύμβολα στη κοινωνία -άνθρωποι ή γεγονότα, που ως φάροι μας οδηγούν, με σκοπό να κάνουμε καλύτερους τους εαυτούς μας.

Οι φάροι χτίζονται σε βραχώδεις ακτές με αυστηρή γεωμετρική όψη, καθαρές γραμμές και απουσία αρχιτεκτονικών υπερβολών. Στην πραγματικότητα δεν σε καλούν να τους προσεγγίσεις αλλά να τους αποφύγεις, δείχνοντας έτσι την σωστή διαδρομή. Στη κοινωνική μας ζωή, συνήθως οι φάροι σε καλούν να τους ακολουθήσεις, να τους γνωρίσεις, να τους μιμηθείς.

Δεν έχει σημασία που θα ανταμώσεις τον φάρο. Πάντα σου δείχνει το σωστό δρόμο, ακόμα και όταν τον συναντήσεις πάνω σε μια ξέρα μεσοπέλαγα, ακόμα και όταν τον συναντήσεις σε ανιδιοτελείς πράξεις ή σε ευγενείς ανθρώπους και ιδέες, ακόμα και όταν τον συναντήσεις σε μια ψυχή που έχει ξεπεράσει τα όρια -σχεδόν κατεστραμμένη. Τα επικίνδυνα περάσματα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αποφεύγονται.

Στις φωτογραφίες είναι ο Φάρος Μελαγκάβι, μερικά χιλιόμετρα μετά το Λουτράκι και μετά την λιμνοθάλασσα της Βουλιαγμένης. Ακριβώς κάτω από το φάρο υπάρχει το Ηραίον, το ιερό της Ήρας, απ΄όπου είναι οι υπόλοιπες φωτογραφίες. Η πρώτη πανοραμική φωτογραφία του φάρου είναι συνένωση τεσσάρων άλλων (υπάρχουν και κάποιες ατέλειες). Το καμπαναριό είναι από ένα εκκλησάκι στη λιμνοθάλασσα, ένα παιχνίδι των σύννεφων και του ήλιου, ένα παιγνίδι με το φως και το σκοτάδι.

Στο podcast ακούμε τους The Go Find που μας έρχονται από το Βερολίνο και το τραγούδι τους Everybody Knows It's Gonna Happen Only Not Tonigh. Καλή σας ακρόαση!!!

Αντίπαρος 2009

Ο Σάββας αιματοκύλισε και αυτή την εβδομάδα, κλείνοντας έναν ακόμα αέναο κύκλο με επιτυχία. Το Σαββατοκύριακο επιτέλους είναι εδώ, περιμένοντας τους περισσότερους να το απολαύσουν. Οι μέρες αυτής της εβδομάδας ήταν λίγο περισσότερο ντυμένες από της προηγούμενης. Ένα επιπλέον ζακετάκι ή μπουφάν συνόδευαν την εμφάνισή τους, συνήθως με κλειστό παπούτσι και ομπρέλα.

(Κλασική αιγαιοπελαγίτικη εικόνα)

Ναι, το Φθινόπωρο μας δήλωσε πως είναι εδώ ...αλλά έλα που εγώ ετοιμάζω αυτή την ανάρτηση από τον προηγούμενο μήνα! Διότι δεν είναι και τόσο εύκολο να διαλέξεις μερικές φωτογραφίες ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλες. Φωτογραφίες από το νησί της Αντιπάρου, το νησί των φετινών επίσημων διακοπών μας.

Για δύο εβδομάδες γυρίζαμε στο νησί, είδαμε γνωστούς και άγνωστους, φάγαμε, ήπιαμε, κολυμπήσαμε σε διάφορα μέρη και μάθαμε πολλά κουτσομπολιά. Μετά βέβαια από τόσο καιρό τα έχω ξεχάσει αλλά αυτό είναι μάλλον καλό, διότι δεν θα γλίτωνα τον τίτλο του "μέγα κουτσομπόλη!"

(Η πίσω αυλή του Papagallos)

Από τα μέσα Ιουλίου μέχρι και τέλος Αυγούστου, ο βοριάς λυσσομανούσε σε όλο το Αιγαίο. Η επιλογή να μείνουμε στον Άι Γιώργη, στο νότιο μέρος του νησιού, αποδείχθηκε σωτήρια.

Φωτογραφίες λοιπόν και ότι θυμάμαι θα σας πω :-)

(Ηλιοβασίλεμα από το μπαλκόνι μας)

Τις πρώτες μέρες μετά την πανσέληνο, η τροχιά της σελήνης είναι τέτοια, που όταν ο ήλιος δύει, η Σελήνη τον ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής, χαρίζοντάς μας όμορφες εικόνες από το μπαλκόνι μας.

Από τη μια μικρή παραλία στην δεξιά άκρη του Άι Γιώργη, φαίνεται αριστερά το Δεσποτικό, δεξιά η μικρή νήσος Κοιμητήρι και στο βάθος η Σίφνος.

Από ψηλά, τη στροφή που σε φέρνει πάνω από τον οικισμό του Άι Γιώργη, φαίνεται αριστερά η άκρη του Δεσποτικού, ολόκληρη η μικρή νήσος Κοιμητήρι και στο βάθος η Σίφνος.

Η παρουσία του Tom Hanks ανέβασε τις μετοχές του νησιού. Η κατοικία του είναι απλή και όμορφη, γιατί πραγματικά είδαμε και υπερβολές. Συνήθως όταν είναι στο νησί, κυκλοφορεί μόνος με ένα παπάκι και ένα καπέλο χωρίς να τον ενοχλούν οι κάτοικοι –πράγμα που του αρέσει- και μόνο όταν τρώει εκτός σπιτιού με την οικογένειά του, τον ακολουθεί διακριτικά η προσωπική του ασφάλεια.

Ο Ακατονόμαστος μαζί με τη Ράντου, κατασκευάζει σπίτι κοντά στην ίδια περιοχή με τον Πανούση -αυτό στην αρχή νόμισα πως ήταν ανέκδοτο- και μάλιστα ο εργολάβος τους κορόιδεψε και την έκανε λένε οι φήμες. Ζήλεψε και η Μαντόνα και αγόρασε και αυτή καμιά 30ριά στρέμματα...

Πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσεις:

Στον Αϊ Γιώργη στην ψαροταβέρνα του Πιπίνου, χταπόδι στα κάρβουνα και γούνα (λιαστός κολιός στα κάρβουνα με μυρωδικά) -τα ψαρεύουν όλα οι ίδιοι- μαζί με κλασικούς θαλασσινούς μεζέδες. Πολλοί γνωστοί την επισκέπτονται, αφού υπάρχει πρόσβαση και από τη θάλασσα. Μέχρι και η Monica Bellucci έχει απολαύσει την υπέροχη κουζίνα του.

Στη χώρα παραδοσιακή πίτσα και πιάτα αλλαντικών στο μπαλκονάκι του Lollo'ς. Για γευστικότατο γύρο και σουβλάκι, υπάρχει το Οικογενειακό, ενώ για σπιτικό παγωτό η Vicky. Δοκιμάστε και θα με θυμηθείτε.

Στον Papagallo μπορείτε να φάτε ιδιαίτερες γεύσεις, ενώ ο ιδιοκτήτης θα σου πιάσει τη κουβέντα και μπορεί να σε κρατήσει μέχρι το πρωί κερνώντας κρασί ή λικεράκια. Η εσωτερική αυλή του μαγαζιού προσφέρεται ιδιαίτερα για τις πρωινές ώρες.

Ένας ανταγωνιστής του Οικογενειακού, για να προκαλέσει το ενδιαφέρον του Tom –έτσι λένε τα κουτσομπολιά- έβαλε σε φωτογραφία τον Clint Eastwood να κρατά μια πίτα με γύρο, φαντάζομαι αν το μάθει ο καουμπόη ...θα έρθει να "του φτιάξει τη μέρα".

Ωραία εκδρομή είναι η επίσκεψη στο διεθνώς γνωστό σπήλαιο στο λόφο του Άγιου Ιωάννη. Ο μεγάλος σταλαγμίτης στην είσοδο της σπηλιάς λέγεται πως είναι 45 εκ. χρόνων και ο αρχαιότερος στην Ευρώπη. Χρειάζεται να κατέβει κάποιος πάνω από 400 σκαλοπάτια για να φτάσει μέχρι τέλος και να δει πάνω σε σταλακτίτες και σταλαγμίτες υπογραφές διαφόρων προσωπικοτήτων όπως του βασιλιά Όθωνα και του ποιητή Αρχίλοχου. Δεν μπορώ να πω πως το είδα με καλό μάτι αυτό, το σπήλαιο φαινόταν πραγματικά ρημαγμένο. Φέτος μέσα στο καλοκαίρι εγκαινιάστηκαν οι καινούργιες ανοξείδωτες σκάλες που κάνουν την διαδρομή εύκολη και ασφαλή.

Αυτή είναι η είσοδος του σπηλαίου από τη μέσα μεριά, ενώ στην πρώτη της αποκάτω σειράς η είσοδος με τον αρχαιότατο σταλαγμίτη στα δεξιά (υποθέτω).

Επίσης ωραία βόλτα είναι ο γύρος του νησιού -εάν δεν έχει αέρα- ή του Δεσποτικού με τον καπετάν Σαργό ... τό άτομο! Σε πάει σε μια απίθανη παραλία με λευκή άμμο, στις φωκοσπηλιές και τέλος σε ...κερνάει σουβλάκι με ούζο, αλλά 20 ευρώ ο καθένας μου φάνηκαν πάρα πολλά!

Στο podcast ακούμε Piano Magic και το You Never Loved This City. Κάτι αυτός ο καιρός, κάτι αυτή η γκρίζα πόλη ...δεν θέλει και πολύ. Καλή σας ακρόαση!!!

Εκτός προγράμματος, η παρακάτω φωτογραφία αφιερωμένη στη Faraona και στην Artanis που θέλει να την επισκεφτεί!

Τέλος Αυγούστου, το νησί έχει αδειάσει, ο κεντρικός δρόμος δεν έχει πολύ κόσμο, αλλά υπάρχει μια όμορφη και ζεστή ατμόσφαιρα.

Φτερωτός Φίλος

Το καλλίγραμμο κορμί της Ιταλίδας με το τέλειο μαύρισμα, στεκόταν εμπόδιο [ένα πράγμα, σαν μαγνήτης ήταν] στο βλέμμα μου προς τη θάλασσα. Οι κυρίες της παρέας, σχολίαζαν τις ατέλειες της κοπέλας [εγώ προσωπικά δεν διέκρινα καμία, …εκτός το μικροσκοπικό μαγιό] και ειδικά τον επίσης εντυπωσιακό συνοδό της, που την είχε ...μην στάξει και μη βρέξει!

Η Κινέζα μασέρ που πρόσφερε παρά θιν’ αλός υπηρεσίες, κάθισε στη κούνια να ξεκουραστεί και να ξεδιψάσει πίνοντας μια πορτοκαλάδα, ενώ εμείς αγοράζαμε από γλυκύτατη νεαρά, υπέροχα βραχιολάκια από μέταλλο και γυαλί, για το λαιμό και τα πόδια. Ένας έγχρωμος κουβαλώντας με τα χέρια του δεκάδες τσάντες, ξάπλωσε για λίγο, ξεκουράστηκε και συνέχισε το δρόμο του, ενώ ένας άλλος που είχε περάσει πιο νωρίς, πουλούσε μακριά ανάλαφρα φορέματα, τα οποία είχε κρεμάσει σε μια βέργα που στηριζόταν πάνω στο σβέρκο και στους ώμους του.

Καθημερινά αυτός που μας έκανε να πεθαίνουμε στα γέλια ήταν ό Ντόνατς: o τύπος δηλαδή που πουλούσε ντόνατς! Δυο φορές πηγαινόφερνε τη παραλία με το δίσκο και πετούσε κάθε τόσο μόνο μια κοφτή λέξη: ντόνατς! Τη πρώτη φορά νόμισα ότι κάποιος έψαχνε το σκύλο του… Τον ακούγαμε από μακριά να έρχετε [ή …να ψάχνει το σκύλο του] και με κόπο συγκρατούσαμε τα γέλια μας. Τις τελευταίες μέρες μάλλον μας πήρε χαμπάρι και περνούσε από μπροστά μας σιωπηλός…

Ο μικρός φτερωτός φίλος που εμφανίστηκε από το πουθενά, ήταν αυτός που έκλεψε τη παράσταση. Με τρία άλματα άραξε στη πετσέτα μου, πάνω στη ξαπλώστρα, κάτω από την ασφάλεια της ομπρέλας, μάλλον για να χαλαρώσει! Άπλωσα το χέρι, ανέβηκε πάνω στη παλάμη μου και άρχισε να ποζάρει. Δεν έχασα χρόνο, έβγαλα τη μηχανή και άρχισα τα macro! Ομολογώ πως ήταν πολύ συνεργάσιμος! Μετά από 15 λεπτά διαρκούς φωτογράφισης, έκανε ένα απότομο τίναγμα των φτερών του και απογειώθηκε για να επισκεφθεί τη δίπλα ξαπλώστρα!

Δεν βγήκε και άσχημα στις φωτογραφίες, όμως δεν έχω ιδέα περί τίνος ζωυφίου πρόκειται! Αν κάποιος ξέρει ας με ενημερώσει, όπως και αν κάποιος θέλει να του δώσει ένα όνομα μπορεί να το κάνει ελεύθερα!


Το PODCAST παίζει το Crystal Days από τους New Order και το album τους Get Ready του 2001. Διαχρονικές και φαινομενικά αφελείς pop φόρμες, με το φλέγμα στη φωνή του Sumner και την επιτηδευμένη ευγένεια των μελωδιών, είναι ότι ακριβώς χρειάζεται για να ανεβάσουμε τη διάθεση και να βγάλουμε τη γλώσσα στον Σεπτέμβρη που ήρθε και αποφάσισε να στογγυλοκαθήσει. Καλή σας ακρόαση!