«Ξεκίνα πρώτος» μου είπε επιτακτικά, κοιτάζοντάς με ψυχρά στα μάτια και ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής του.
Έπιασα το πιστόλι που βρισκόταν ανάμεσά μας. Πριν λίγο, έβαλε μια σφαίρα σε μια από τις άδειες θαλάμες του περίστροφου, γύρισε δυνατά δυο φορές τον μύλο, κάνοντας το κροτάλισμα να χτυπήσει στους τέσσερις τοίχους και να σπάσει την ησυχία του δωματίου.
«ΦΟΒΑΣΑΙ?» φώναξε, συνεχίζοντας να με αγριοκοιτάζει.
Ήταν σίγουρο πως ήθελε να απαλλαγεί από μένα, αλλά μήπως αυτό δεν επιθυμούσα και εγώ? Σήκωσα το πιστόλι και ακούμπησα τη κρύα κάννη στο κρόταφό μου. Μία σταγόνα ιδρώτα ένοιωσα να σχηματίζεται στις ρίζες των μαλλιών μου και να κυλά προς το μέτωπο.
«ΚΑΝΤΟ!» ούρλιαξε, «ΠΑΤΗΣΕ ΤΗ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΣΚΑΝΔΑΛΗ», έφτυσε μία-μία τις λέξεις που τις ένοιωσα να μου μουσκεύουν το πρόσωπο.
Κράτησα την αναπνοή μου και πάτησα την σκανδάλη. ΚΛΙΚ. Άδεια θαλάμη.
Ακούμπησα το όπλο στο τραπέζι και ένοιωσα τα μάτια του, που φλέγονταν από μίσος να με καρφώνουν. Το άρπαξε, το έβαλε στον κρόταφό του και ουρλιάζοντας -σχεδόν τρελαμένος- πάτησε την σκανδάλη. ΚΛΙΚ. Και άλλη άδεια θαλάμη. Γεμάτος ικανοποίηση και αρρωστημένη προσμονή για την συνέχεια το άφησε μπροστά μου.
Το έφερα με τη σειρά μου στον δικό μου κρόταφο. Τον κοίταξα στα μάτια και μετά, ήρεμα και σταθερά, το έστρεψα κατά πάνω του.
«Δεν θα μου λείψεις καθόλου» ψιθύρισα και πυροβόλησα. Η σφαίρα τον βρήκε ανάμεσα στα δύο μάτια, τον διαπέρασε και σφηνώθηκε στον τοίχο ...κάνοντάς τον κυριολεκτικά χίλια κομμάτια Το μόνο που απέμεινε από εκείνον, ήταν μια άδεια κορνίζα με μερικά κομμάτια καθρέπτη στις άκρες, που έχασκε σαν ορθάνοιχτο ξεδοντιασμένο στόμα να ουρλιάζει.
Στη μουσικούλα ακούμε το As The Dark Wave Swells. Οι The Bampi Molesters φλερτάρουν με τον Morricone και παίζουν με τα άγρια όνειρα του Tarantino. Η φόρμα δομημένη και χιλιοειπωμένη, λίγα έχει να προσδώσει πέρα από το ταλέντο, την πραγματική γνώση, την άρτια κατάρτιση και το όραμα που διαθέτει το γκρουπ. Καλή σας ακρόαση!!!
- Χμμ, οι υποσχέσεις είναι σαν το ντελικάτο κρασί, χρειάζεται σωστές συνθήκες φύλαξης και συντήρησης για να μην ξινίσει. Και ειδικά αυτές του έρωτα... - ...λες και είναι γραμμένες στην άμμο…
Στη μουσικούλα -που ήταν και η αφορμή της ανάρτησης- ακούμε το Little Lies από τους Fleetwood Mac. Αν και κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1987 ακούγεται τόσο μα τόσο δροσερό αυτές τις καυτές νύχτες. Αφιερωμένο σε όλους και όλες εσάς με πολύ αγάπη. Καλή σας ακρόαση!!!
---------------------------------- 1. Η φωτογραφία είναι από εδώ
ΑΡΧΙΚΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΣΑΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΣΤΗΝ ΓΗ 90 ΧΡΟΝΩΝ.
ΜΕΤΑ ΖΕΙΣ ΣΕ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ, ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ, ΒΓΑΖΕΙΣ ΑΣΠΡΑ ΜΑΛΛΙΑ ΩΣΠΟΥ ΓΙΝΕΣΑΙ 65 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΔΙΩΧΝΟΥΝ.
ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΣΤΟ ΕΤΟΙΜΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΣΟΥ ΟΠΟΥ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΜΙΑ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ, ΔΥΟ ΣΠΙΤΙΑ KAI 3 ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ.
ΕΡΓΑΖΕΣΑΙ ΓΙΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ ΟΛΟΕΝΑ ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΜΑΥΡΙΖΟΥΝ, ΤΑ ΠΕΡΙΤΑ ΚΙΛΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑ 25 ΣΟΥ ΑΦΟΤΟΥ ΕΧΕΙΣ ΒΓΑΛΕΙ ΟΛΑ ΣΟΥ ΤΑ ΓΟΥΣΤΑ ΜΕ ΤΑΞΙΔΙΑ, ΨΩΝΙΑ, ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ, ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΠΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΙΣ.
ΤΟΤΕ ΞΕΚΙΝΑΣ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ, ΤΟ ΡΙΧΝΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΡΤΥ, ΣΤΟ ΣΕΞ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ, ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΠΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ.
ΕΚΕΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΣΧΕΣΗ ΟΠΟΥ ΠΕΡΝΑΣ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ.
ΜΕΤΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΠΑΙΔΙ, ΠΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ, ΤΟ ΣΕΞ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΠΙΑ, ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΤΙΣ ΑΛΑΝΕΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΝΥΧΤΩΣΕΙ, ΚΑΝΕΙΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΙΑ ΕΥΘΥΝΕΣ.
ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΜΩΡΟ, ΟΛΟΙ ΣΕ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ, ΣΕ ΑΓΑΠΟΥΝ ΚΑΙ ΣΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΑ.
ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΝΑ ΜΙΛΑΣ..ΕΧΕΙΣ ΠΕΙ ΠΙΑ ΑΡΚΕΤΑ...
ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΟΠΟΥ ΠΕΡΝΑΣ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΕΝΝΕΑ ΜΗΝΕΣ ΣΟΥ ΚΟΛΥΜΠΩΝΤΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΞΑΦΝΙΚΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ.
ΤΕΛΕΙΩΝΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΣΟΥ ΜΕ ΕΝΑΝ ΟΡΓΑΣΜΟ...
ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ?? "
Όχι, δεν σκέφτομαι! Άλλωστε, όλα για έναν 'οργασμό' γίνονται...
Στη μουσικούλα, "Are we human or are we dancer?" αναρωτιούνται οι Killers (και εγώ μαζί τους) που τους ακούμε στο Human. Παλιό μεν, ωραιότατο για να ανέβουμε δε. Αφιερωμένο εξαιρετικά! Καλή σας ακρόαση!!!
(*) Το ανώνυμο κείμενο είναι τριών χρόνων πριν και βρέθηκε καθαρίζοντας τα email μου. (*) Η φωτογραφία από: www.sclera.be
H Hands Off Mother Earth (H.O.M.E) είναι μια παγκόσμια εκστρατεία για την προστασία του πλανήτη μας, από την απειλή των πειραμάτων της Γεωμηχανικής.
Είναι μια κοινή (μητρική) οργάνωση που την συγκροτούν άλλες περιβαλλοντικές οργανώσεις και ιδιώτες από όλο τον κόσμο, με σκοπό να εκφράσουν την αντίθεσή τους στα γεωμηχανικά πειράματα. Ζητούν από τους γεωμηχανικούς να σταματήσουν τα πειράματα, από τις κυβερνήσεις να θεσπίσουν ειδικούς νόμους που να τα απαγορεύουν -τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών- και από τα κινήματα, τις οργανώσεις και τον λαό να αναγνωρίσουν τη Γη ως το κοινό μας σπίτι, του οποίου η ακεραιότητα δεν πρέπει να παραβιάζεται από πειράματα και εγκαταστάσεις γεωμηχανικής.
Η οργάνωση που ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 2010 στην Cochabamba της Βολιβίας στα πλαίσια της «The World People’s Conference on Climate Change and the Rights of Mother», υποστηρίζει πως οι θάλασσες, ο ουρανός και τα εδάφη του πλανήτη μας δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ως εργαστήριο, όπου ο καθένας μπορεί ανεξέλεγκτα να εκτελεί τόσο σοβαρά και τόσης μεγάλης έκτασης πειράματα.
Η Γεωμηχανική είναι σχετικά μια νέα επιστήμη που έχει στόχο τη συνειδητή αλλαγή του γήινου περιβάλλοντος με τη χρήση σύγχρονων τεχνολογιών προκειμένου -σε πρώτη φάση- να αντιμετωπισθεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Σε αυτό το πλαίσιο οι γεωμηχανικοί έχουν παρουσιάσει μια σειρά από προτάσεις, όπως: (*)Βομβαρδισμό των νεφών με σωματίδια θειικού άλατος για την αντανάκλαση των ακτίνων του ήλιου ή με ιωδιούχο άργυρο για την παραγωγή βροχών. (*) Λίπανση και καλλιέργειες των ωκεανών με πλαγκτόν για την απορρόφηση του διοξειδίου του άνθρακα. (*) Καλλιέργειες μεταλλαγμένων σπαρτών που τα φύλλα τους θα έχουν ανακλαστικές ιδιότητες.
Ας δούμε εν συντομία μερικές από τις πρακτικές που προτείνουν:
BIOCHAR: Είναι μια άλλη ονομασία του ξυλάνθρακα (κάρβουνο), ειδικά για αυτόν που θάβεται στο έδαφος. Η ιδέα είναι να συλλέγονται και να απανθρακώνονται ξύλα ή παρόμοια φυτά και δέντρα που καλλιεργούνται για αυτό το σκοπό, και στη συνέχεια, τα παραγόμενα σε πλούσια σε άνθρακα υπολείμματα να οργώνονται στο έδαφος. Μια τεχνική που συνηθίζεται και σήμερα από τους αγρότες.
Η εταιρία International Biochar Initiative (ΙΒΙ), εκπροσωπεί τους περισσότερους που τάσσονται υπέρ αυτής της τεχνικής, θεωρώντας πως είναι μια πολύ παλιά και απλή πρακτική για την καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Υποστηρίζουν πως με αυτόν τον τρόπο, εξαντλημένα εδάφη μπορούν να καλλιεργηθούν, να αυξήσουν τα ωφέλημα συστατικά του εδάφους τους, και να παράγουν ποιοτικά αγαθά με λιγότερες απαιτήσεις σε νερό και λιπάσματα, βελτιώνοντας έτσι και τη ποιότητα και τη ποσότητα των υδάτινων πόρων.
Όμως κανείς δεν ξέρει πόση ποσότητα ξυλάνθρακα μπορεί να παραμείνει στο έδαφος, για πόσο χρονικό διάστημα, και κατά πόσο αυτή η ποσότητα μπορεί να επιβαρύνει το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι η κλιμάκωση αυτής της τεχνικής, όπου όλο και περισσότερα εδάφη θα μετατρέπονται σε νέες φυτείες καλλιεργειών μεγάλων ποσοτήτων biochar.
Ocean Fertilization: Είναι η λίπανση των ωκεανών με θρεπτικά συστατικά, με σκοπό την αύξηση του πλαγκτόν, αφού φαίνεται να δεσμεύουν το διοξείδιο του άνθρακα και να απελευθερώνουν οξυγόνο στην ατμόσφαιρα.
Τουλάχιστον 13 πειράματα έχουν γίνει τα τελευταία 20 χρόνια, όπως αυτό της εταιρίας Planktos Inc το 2007. Η εταιρία από την ιστοσελίδα της πωλούσε αντισταθμικά οφέλη άνθρακα ενώ τον Μάιο του 2007 ανακοίνωσε πως θα ρίξει στα διεθνή ύδατα κοντά στα νησιά Καλαπάγκος, τόνους ρινισμάτων σιδήρου σε μια περιοχή 10.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Τα σχέδια τους μετά από τις αντιδράσεις του κόσμου ματαιώθηκαν και η εταιρία τον Φεβρουάριο του 2008 έκλεισε.
Ο κατάλογος των ανεπιθύμητων ενεργειών είναι μεγάλος, ιδίως με τις καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να υπάρξουν στην επιβίωση των ανθρώπων που εξαρτώνται από υγιή θαλάσσια οικοσυστήματα.
Sulphate Aerosols - Artificial Volcanoes: Είναι η μείωση της ποσότητας του ηλιακού φωτός που εισέρχεται στην γήινη ατμόσφαιρα, εκτοξεύοντας και τοποθετώντας μικροσκοπικά αντανακλαστικά σωματίδια στη στρατόσφαιρα. Η ιδέα προήλθε το 1991 με την έκρηξη του ηφαιστείου Πινατούμπο στις Φιλιππίνες, όπου είκοσι εκατομμύρια τόνοι διοξειδίου του θείου που εκτοξεύτηκαν στην στρατόσφαιρα μείωσαν την θερμοκρασία ολόκληρου του πλανήτη κατά 0.4ο - 0.5ο C.
Τί επιπτώσεις θα έχει μια τέτοια ενέργεια, αν θα επηρεαστεί η τρύπα του όζοντος από τα σωματίδια στην στρατόσφαιρα, αν μπορούν να βομβαρδιστούν συγκεκριμένες περιοχές όπως της Γροιλανδίας, αν θα διαταραχθούν φυσικές διεργασίες -όπως της φωτοσύνθεσης- λόγω της μειωμένης ποσότητας του φωτός, αν οι τόνοι σωματιδίων επιστρέψουν στη γη απειλώντας τη ζωή, είναι μερικά μόνο από τα πολλά ερωτήματα. Cloud Whitening: Είναι η λεύκανση των σύννεφων με ψεκασμό θαλασσινού νερού. Το αλμυρό νερό τα συμπυκνώνει, τα κάνει πιο μικρά και πιο ‘αντανακλαστικά’ ώστε να μειωθεί η ηλιακή ακτινοβολία που εισέρχεται στην γήινη ατμόσφαιρα, όπως συμβαίνει και με τις ηφαιστειακές εκρήξεις.
Πολλοί εξέχοντες επιστήμονες υποστηρίζουν πως με αυτή την τεχνική μπορούν να μειώσουν και να ελέγξουν την θερμοκρασία της Γης, αλλά και άλλοι που αμφισβητούν τους αισιόδοξους αυτούς ισχυρισμούς.
Μπορεί κανείς να εγγυηθεί πως η μεταβολή των καιρικών συνθηκών δεν θα έχει σε ολόκληρο τον κόσμο σοβαρές συνέπειες, όπως πχ. στη δημιουργία θυελλών ή άλλων ακραίων καιρικών φαινόμενων, στα θαλάσσια οικοσυστήματα ή στην πανίδα και την χλωρίδα? Τι επιπτώσεις θα έχει στην περιοχή ενός κράτους που συνορεύει με αυτήν που γίνονται τα πειράματα?
Πρόσφατα οι Times του Λονδίνου σε δημοσίευμά τους, έκαναν νύξη για ένα πείραμα που θα επιχειρήσει η εταιρία Silver Lining Project με έδρα το Σαν Φραντζίσκο της Καλιφόρνια, με στόχο να αυξήσει την λευκότητα των ωκεάνιων νεφών ώστε να αντανακλούν περισσότερο φως του ήλιου πίσω στο διάστημα και κατ’ επέκταση τη μείωση της ηλιακής ακτινοβολίας και την ελάττωση της θερμοκρασίας στη Γη. Τα πειράματα επιβεβαιώνονται και από την περιβαλλοντική οργάνωση ETC Group.
Είναι σε θέση η Γεωμηχανική με τις επεμβάσεις της να αλλάξει το κλίμα της Γης προς όφελός μας? Μπορεί ο καθένας να κάνει τέτοια πειράματα τόσης μεγάλη έκτασης, χωρίς τον έλεγχο μιας αρχής? Σύμφωνα με την συνθήκη της Γενεύης του 1976, η οποία αναφέρεται στη Γεωμηχανική, «δεν επιτρέπεται οποιαδήποτε τροποποίηση του περιβάλλοντος για μη ειρηνικούς σκοπούς». Πάνω σε αυτή τη διατύπωση έχει αρχίσει να γίνεται πολύς λόγος, καθώς διεθνείς αναλυτές εκτιμούν ότι δημιουργήθηκε ένα μεγάλο νομικό κενό ως προς την εφαρμογή της.
«Το κλίμα είναι διεθνής υπόθεση. Αν δεν συμφωνήσουν όλοι πώς πρέπει να αντιμετωπισθεί, δεν θα αντιμετωπισθεί. Ναι οι μετρήσεις δείχνουν ότι το κλίμα, η γεωμορφολογία και οι χάρτες θα αλλάξουν» μας λέει το despinarion όταν την ρωτήσαμε και συνεχίζει «Τώρα κατά πόσον η επέμβαση του ανθρώπου θα έχει τα αποτελέσματα που προβάλλουν, αυτό δεν μπορώ να το κρίνω γιατί όλα αυτά έχουν και μια φυσική δυναμική. Εάν σήμερα ο άνθρωπος αποφάσιζε να πετάξει όλα τα αυτοκίνητα και τα εργοστάσια και να ζει ωραία σε λιβάδια, η ατμόσφαιρα θα πάθαινε πατατράκ γιατί έχει συνηθίσει αλλιώς, και τα αποτελέσματα ούτε που θα μπορούσα να τα προβλέψω. Είναι σαν να κόβεις από τον πρεζάκια απότομα την πρέζα. Και σ' αυτή λοιπόν την "ιδεατή κατά τον λαό" περίπτωση πάλι κάποια επεμβασούλα τύπου εντζινηρινγκ θα ήταν απαραίτητη». Και καταλήγει «Δυστυχώς σ' αυτό τον πλανήτη απάνω όπου και να πας μα όπου και να πας, τα συμφέροντα των λίγων προέχουν και η εφαρμογή οποιασδήποτε ερευνάς υπόκειται σε λογοκρισία».
Στη μουσικούλα ακούμε τους Fireflies σε μια διασκευή του Heaven (1979) των Talking Heads. Ακούγεται τόσο δροσερό που δεν είναι υπερβολή αν σας πω πως το έβαλα στο repeat και το άφησα να παίζει όλο το βράδυ. Αφιερωμένο σε σένα εξαιρετικά. Καλή σας ακρόαση!!!
PS. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο despinarion για το σχόλιο που με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.
Ήθελε να είναι μαζί της, να την κρατά με το χέρι του. Ήθελε να είναι εκεί όποτε θα χρειαζόταν την βοήθειά του, όποτε θα τον είχε ανάγκη. Ήθελε να μην νοιώθει πως κινδυνεύει, να νοιώθει ασφάλεια. Ήθελε να την έχει συντροφιά, να μην νοιώθει μόνος. Ήθελε να ταξιδεύει, να αποδρά μαζί της. Ήθελε να μην νοιώθει την απουσία της αλλά να την νοιώθει δίπλα του χωρίς καν να είναι κοντά της. Ήθελε να είναι δεμένος μαζί της …με έναν ηλεκτρονικό ομφάλιο λώρο.
Έτσι μπήκε σε ένα μαγαζί κινητής τηλεφωνίας, αγόρασε ένα τελευταίας τεχνολογίας κινητό με καινούργια σύνδεση και της έδωσε τον αριθμό. Κανείς άλλος δεν τον γνώριζε -όποτε χτυπούσε ήξερε πως ήταν εκείνη.
Και οι μέρες περνούσαν…
Στο γραφείο είχε το τηλέφωνο κοντά του. Κάθε τόσο έριχνε ματιές γεμάτες προσμονή για να ελέγξει τυχόν νέα μηνύματα ή χαμένες κλήσεις. Συνήθως, πριν ακόμα ηχήσει το τηλέφωνο, ακουγόταν ένας διακοπτόμενος βόμβος από την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία πάνω στη μουσική τού αγαπημένου του σταθμού. Πριν ακόμα ηχήσει, ήταν έτοιμος να της απαντήσει.
Τις ώρες που βρισκόταν σε κίνηση, ενεργοποιούσε την δόνηση και το κρατούσε στο χέρι του, Άγγιζε τις καμπύλες του και ταξίδευε πάνω στο κορμί της. Άγγιζε τα πλήκτρα με τους αριθμούς και μετρούσε τις μοναδικές στιγμές που περνούσαν μαζί. Όταν τον καλούσε, την ένοιωθε να δονείται στη παλάμη του, όπως όταν η παλάμη του χάιδευε το βελούδινο κορμί της.
Και κάθε βράδυ το είχε δίπλα του. Όπως και απόψε:
Έλεγξε πρώτα για αναπάντητες κλήσεις και νέα μηνύματα. Μετά, το κράτησε για λίγο, νοιώθοντας τις καμπύλες και τα μαλακά μέρη τής πίσω επιφάνειας για πολλοστή φορά. Τα δάχτυλά του κύλησαν πάνω στα γνώριμα γυαλισμένα πλαστικά με τους αριθμούς. Χαμογέλασε νοσταλγικά και το έβαλε δίπλα στο μαξιλάρι του. Έτσι ένοιωθε πως την είχε δίπλα του, πως κοιμόταν μαζί της. Έκλεισε το φως και άφησε τις σκέψεις του ελεύθερες να τον βασανίσουν.
Ούτε και σήμερα είχε νέα της, πάνε κοντά τρία χρόνια αρνούμενος να συνειδητοποιήσει, πως ο λώρος που τους έδενε έχει από καιρό κοπεί …μαχαίρι.
----
Ο φιλαράκος της ιστορίας αδυνατεί να αποδεχθεί το γεγονός πως «it takes two to tango». Κάποιο πρωί θα ξυπνήσει, συνειδητοποιώντας πως μια ζωή περίμενε κάτι το οποίο ποτέ δεν θα ερχόταν …πως περίμενε το τραίνο στη λάθος αφετηρία.
Οι πολιτικές εξελίξεις τρέχουν χωρίς να αντιλαμβανόμαστε επακριβώς τα γεγονότα και τις συνέπειες. Καμιά φορά, ως απλοί θεατές παρακολουθούμε αμέτοχοι και αδύναμοι να αλλάξουμε τη δυναμική ροή των πραγμάτων. Πρέπει όμως να το παλέψουμε. Η ζωή μας σήμερα, δεν έχει καμιά σχέση με αυτήν που γνωρίζαμε μέχρι χθες. Όσο πιο γρήγορα αποδεχθούμε το γεγονός πως «έσπασε αυτό που μας έδενε με το χθες», πως πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά, πως η μοιρολατρία, η κατσουφιά και η μουρμούρα δεν βοηθούν σε τίποτα, τόσο πιο γρήγορα θα είμαστε σε θέση να πάρουμε πάλι τη ζωή στα χέρια μας. Ευλόγησον!
Στη μουσικούλα ακούμε τους INXS και το Never Tear Us Apart. Αφιερωμένο εξαιρετικά στον φιλαράκο τής παραπάνω ιστορίας, που θα διαβάσει, θα ακούσει και ...χαμπάρι δεν θα πάρει, στανταράκι! Καλή σας ακρόαση!!!
Το αυτί συλλαμβάνει τον ήχο από το ξυπνητήρι που χτυπά ασταμάτητα και δίνει εντολή να ανοίξουν τα μάτια. Τα χέρια αυτόματα το κλείνουν, παραμερίζουν τα σκεπάσματα και τα πόδια αναλαμβάνουν να μετακινήσουν το σώμα προς την τουαλέτα. Τα μάτια εξερευνούν το πρόσωπο στον καθρέφτη για αλλαγές, ενώ τα χέρια μηχανικά το πλένουν και του βουρτσίζουν τα δόντια.
Τα πόδια διαρκώς μετακινούν το σώμα από το ένα δωμάτιο στο άλλο και τα χέρια αναλαμβάνουν να το ντύσουν. Τα μάτια ρίχνουν μια τελευταία ματιά στον ολόσωμο καθρέπτη με τα χέρια να κρατούν τον χαρτοφύλακα. Το κλειδί γλιστρά απ’ τα δάχτυλα στην εσωτερική τσέπη του σακακιού αφού πρώτα κλειδώσουν τη πόρτα και τα πόδια αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τα υπόλοιπα μέλη του σώματος μέχρι το τραίνο.
Στο βαγόνι του τραίνου, τα χέρια κρατιούνται απ΄ το ίδιο σημείο που κρατιούνται τα τελευταία χρόνια και τα μάτια αντιλαμβάνονται πως ούτε σήμερα έχει αλλάξει κάτι: ίδια πρόσωπα καταλαμβάνουν ίδια σημεία ...όπως ακριβώς και ο ίδιος, όρθιος δίπλα στην πόρτα. Και αντιλαμβάνονται τις ίδιες καθημερινές εικόνες: ίδια κτίρια και ίδιους δρόμους μέχρι το τέρμα της διαδρομής.
Το χέρι γλιστρά στην εσωτερική τσέπη, βγάζει το πάσο και ανοίγει τη πόρτα της εταιρίας. Το στόμα τραβιέται προς τα πίσω διαγράφοντας ένα χαμόγελο με ένα τυπικό καλημέρα σχηματισμένο πάνω του. Τα πόδια τον οδηγούν στη θέση του, τα γόνατα λυγίζουν, ακουμπά το κορμί του στην καρέκλα και τα δάχτυλα ψαχουλεύουν τον κρυμμένο διακόπτη του υπολογιστή κάτω απ’ το γραφείο.
Τα μάτια διαβάζουν emails χωρίς ενδιαφέρον και στο χέρι του κρατά αδιάφορα το ακουστικό με ανούσια τηλέφωνα. Η μέρα κυλά με φυλακισμένα εκατομμύρια στα κελιά του Excel, που στα μάτια του φαντάζουν ως μία σειρά τυχαίων αριθμών.
Τα μάτια ανιχνεύουν κίνηση, κάποιοι φεύγουν. Τα χέρια κλείνουν τον διακόπτη, συμμαζεύουν το γραφείο, φοράνε το σακάκι και τα πόδια αναλαμβάνουν την επιστροφή -ακριβώς την ίδια διαδρομή, από την αντίστροφη.
Στο σπίτι τα μάτια πέφτουν πάνω στο ψυγείο σε μια λίστα με ψώνια, τα χέρια την παίρνουν μαζί τους στο super market -μαζεύουν τα είδη από τα ράφια και τα τοποθετούν στο καρότσι. Τα πόδια μετακινούνται από τον έναν διάδρομο στον άλλον. Τα χέρια πληρώνουν το λογαριασμό, κρατούν τις τσάντες και τα πόδια μεταφέρουν το βαρύ φορτίο στο σπίτι.
Τα αυτιά αναγνωρίζουν σπιτική μουρμούρα και βουητό με παιδικές φωνές. Τα χέρια ετοιμάζουν φαγητό, πλένουν και κοιμίζουν παιδιά, και μετά τα πόδια τον πάνε στο καναπέ για να ξεκουραστούν ...μέχρι το επόμενο πρωί.
Καμία σκέψη και σήμερα, το μυαλό είναι κενό... Συμπέρασμα: όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια.
Στη μουσικούλα ακούμε την νέα δουλειά του Micah P Hinson που ηχογραφεί με τους Pioneer Saboteurs το She's Building Castles In Her Heart. Εξαιρετικό για τις μικρές ώρες ειδικά πριν το ξημέρωμα. Καλή σας ακρόαση!!!
Η Καλή μου Διάθεση με εγκατέλειψε! Έπρεπε όμως να το περιμένω, τον τελευταίο καιρό φλέρταρε ανελλιπώς και αδιακρίτως με το Χαμόγελό μου. Τους έβλεπα, αλλά δεν πήγαινε το μυαλό μου στο κακό, ώσπου ξαφνικά ένα απόγευμα έγιναν και οι δυο καπνός.
Στην αρχή σκέφτηκα πως θα επρόκειτο για ένα συνηθισμένο ραντεβουδάκι. Ίσως πρώτα να πήγαιναν κινηματογράφο και στη συνέχεια, κριτική ταινίας και χαλαρή κουβεντούλα με ποτό σε κάποιο μπαράκι του κέντρου. Άδικα τους περίμενα μέχρι τα ξημερώματα. Αλλά ούτε και την επόμενη εμφανίστηκαν ...πάνε μέρες τώρα.
Έτσι, έμεινα μόνος με την δίδυμη αδελφή της -τη Κακή μου Διάθεση- που για να λέμε και την αλήθεια δεν θα έβγαινα ούτε για καφέ μαζί της!
Αυτή συνέχεια με πιάνει και με τραβά από τα μούτρα, μου συνοφρυώνει το μέτωπο τόσο, που κάνει τη ρυτίδα μου ανάμεσα στα μάτια να φαντάζει πληγή. Έρχεται παρέα πάντα με την Επιθετικότητα και τον Θυμό. Και αυτός είναι ένας σοβαρός λόγος που με κάνει να συμπεριφέρομαι απόμακρα και τις περισσότερες ώρες να κρατώ το στόμα μου κλειστό. Άσε που έχει τσακωθεί με την Αυτοσυγκράτηση ενώ η Αστάθεια και ο Αυταρχισμός είναι οι καλύτεροι φίλοι της.
Με τη Καλή μου Διάθεση κάναμε υπέροχη παρέα και δεν ήμασταν ποτέ μόνοι αφού ερχόντουσαν και άλλοι στη συντροφιά μας:
Με τον Αυθορμητισμό και τον Ενθουσιασμό ανατρέπαμε διαρκώς την καθημερινότητα. Με την Δημιουργικότητα εξοστρακίζαμε τη Βαρεμάρα και κάναμε την κάθε μέρα μας ξεχωριστή. Η Θέληση κάθε φορά συνοδευόταν με το Επίθετο Ισχυρή και ξημερωνόμασταν κάνοντας σχέδια για το μέλλον αγκαλιασμένοι με την Επιμονή, την Υπομονή και το Πείσμα. Με την Φαντασία ταξιδεύαμε και ανακαλύπταμε μέρη εξωτικά. Με τον Έρωτα και τον Ρομαντισμό γράφαμε ποιήματα χαζεύοντας τα αστέρια κάτω από ολόγεμα φεγγάρια. Τώρα πάνε αυτά...
Η Καλή μου Διάθεση ήταν η ψυχή της παρέας, μας έδενε ολοκληρωτικά με έναν τρόπο μοναδικό, ενώ η Κακή μου ...την νοιώθω να με αλλάζει συθέμελα -να ξεριζώνει ότι υπάρχει μέσα μου και να το αντικαθιστά με κάτι εντελώς καινούργιο και ξένο προς εμένα.
Αλλά να μην τους έχω καταλάβει τόσο καιρό...
Στη μουσικούλα ακούμε τους Archive. Είχα αποφασίσει από την τσαντίλα μου να βάλω το Fuck U αλλά τελευταία στιγμή μαλάκωσα και έβαλα το Get Out. "Get out...Out the door...I cant stand to see your face...I wish youd go some other place" βρε ουστ απ΄εδώ! Αφιερωμένο σε αυτήν και μόνο εξαιρετικά!!!
