Βασανισμένο Σιροπιαστό

Ένοιωσε αποφασισμένος. Τράβηξε μια νοητή γραμμή με το βλέμμα και βύθισε το μαχαίρι. Η ατσαλένια λεπίδα αναστέναξε από ικανοποίηση επιτελώντας με επιτυχία το σκοπό της.

Η τομή έγινε στο πάγκο της κουζίνας, ένα δροσερό βράδυ του Ιούλη, που η γειτόνισσα έπαιζε σπαρακτικά στο πιάνο της (Radiohead;), τα σκυλιά αλυχτούσαν και το φεγγάρι ήταν γεμάτο… (λέμε τώρα!)

Οι μύκητες των πολυακόρεστων λιπαρών οξέων των γλυκεριδίων ταράχτηκαν. Οι διπλοί δεσμοί υδρογόνου μεταξύ των ατόμων του άνθρακα κινδύνευσαν να σπάσουν ενώ ταυτόχρονα οι αλδεϋδες και οι κετόνες ούρλιαζαν. Η ισομέρεια των καρβονύλιων ομάδων προς στιγμή κλονίστηκε …πριν το βούτυρο χωριστεί στα δύο.

Επόμενος στόχος ήταν η εκτέλεση του σιροπιού. Απέκοψε βίαια τα ¾ του κιλού σουκρόζης (ζάχαρης), τα έχωσε με μια σε ένα βαθύ δοχείο και με 5 ποτήρια νερό αποπειράθηκε να πνίξει τους υδατάνθρακες. Για να επιμηκύνει την αγωνία τους, πέταξε από πάνω δύο ολόκληρες κουταλιές της σούπας σκόνη κιννάμωμου (κανέλας). Αμέσως οι φαινόλες της κανέλας απελευθερώθηκαν και επιδόθηκαν σε ένα ξέφρενο κυνηγητό της γλυκόζης και των υδατανθράκων, με στόχο την εφαρμογή της αντιοξειδωτικής τους δράσης. Οι τελευταίοι νόμισαν πάνω στη σύγχυση πως συνάντησαν κάτι αφροδισιακό και πριν προλάβουν όλοι να καταλάβουν ότι η ζέστη που ένοιωθαν δεν ήταν από την έξαψη αλλά από τη φωτιά που τους έβαλε ο εκτελεστής, τους χτύπησε κατακέφαλα και με δύναμη με μια κουτάλα που προσπαθούσε βίαια να τους δέσει (άμα δε δέσει το σιρόπι έχουμε πρόβλημα!)

Για να ικανοποιήσει το πάθος του, έβρασε με μίσος αρκετές φορές το μίγμα, τόσο που δεν μπορούσε άλλο να ελέγξει τις τραυματικές καφέ φυσαλίδες -μάλλον υπολείμματα κανέλας- που διαρκώς φούσκωναν και έσκαζαν σαν εκρηκτικά, καίγοντάς του τα χέρια και βρομίζοντας τα πλακάκια.

Τα τεμαχισμένα 250 γρ. βουτύρου γάλακτος -τα γεμάτα όχι και τόσο με κορεσμένα λίπη- τα πέταξε σε ένα άλλο δοχείο, παρέα με 1/4 του κιλού ζάχαρη. Μετά τσάκισε 8 ολόκληρα αυγά χτυπώντας τα με μανία μεταξύ τους, για να ξεχυθούν ελεύθερα 1.720 ml χοληστερίνης πιασμένες χέρι-χέρι με μερικές πρωτεΐνες και αμινοξέα. Τότε ασβέστιο, φώσφορος, σίδηρος, νιασίνη, βιοτίνη, νάτριο, σελήνιο, ιώδιο, κάποια οξέα -χαμογέλασε σαδιστικά αναγνωρίζοντας το παντοθενικό και το φολικό- και η η παρέα των βιταμινών της οικογένειας Β άρχισαν να χορεύουν τρελά ...αλλά ο χορός τους έμελλε αργότερα να γίνει ξέφρενος, όταν βύθισε μέσα τους τις λεπίδες του μίξερ.

Για να φουσκώσει ασφυκτικά την δημιουργία του, έριξε 2 κουταλάκια διογκωτικού υλικού baking powder. Το διττανθρακικό νάτριο έψαξε απελπισμένα να βρει όξινο περιβάλλον και όταν το ανακάλυψε άρχισε να απελευθερώνει με μανία όσο διοξείδιο του άνθρακα είχε στις ενώσεις του κάνοντας το μίγμα να φουσκώνει...

Έσκυψε από πάνω με τέτοιο ύφος που το ίδιο το μίγμα ανατρίχιασε, έκλεισε τα μάτια και σαν τον διαβολικό Ζαν-Μπατίστ Γκρενούιγ (από "Το Άρωμα" ντε!) κατέγραψε όλες τις μυρωδιές του. Έχουν δίκαιο όταν λένε πως η μυρωδιά είναι κάτι που κανένας άνθρωπος -όσο σκοτεινός και να είναι- δεν μπορεί να της αντισταθεί. Κάτι έλλειπε... και τότε ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που χαμογέλασε. Άνοιξε 5 βανίλιες, μια-μια, προσεκτικά. Έβγαζε το καπάκι, το έφερνε στη μύτη του και με μια τελετουργική κίνηση -που θύμιζε τη τελευταία χούφτα χώμα στο νεκρό- τη σκόρπιζε πάνω στο δημιούργημά του.

Το σκοτεινό βλέμμα επέστρεψε πολύ γρήγορα στο πρόσωπό του μαζί με την εκδίκηση να σιγοβράζει. Με 1/2 κιλό σιμιγδάλι ψιλό, έθαψε κυριολεκτικά το αριστούργημά του. Η γλουτένη έψαξε απεγνωσμένα να βρει τους χαλαρούς δεσμούς της ζύμης για να τους δέσει, να τους κάνει πιο γευστικούς και πιο ελαστικούς, συνεπώς και πιο ανθεκτικούς στα βασανιστήρια που ήθελε να τους υποβάλει.

Κράτησε σαν τελευταία πινελιά της μανιακής δημιουργίας του, την ιδέα να μεθύσει τη ζύμη με 2 ποτηράκια του κρασιού κονιάκ. Σχεδόν 40% αλκοολικούς βαθμούς σκέφτηκε και από το λαρύγγι του ξεχύθηκαν μουγκρητά ικανοποίησης!

Το μίξερ ήταν ήδη στην πρίζα και οι λεπίδες του πετσόκοβαν κάθε πρωτεΐνη, κάθε υδατάνθρακα, κάθε μόριο της ζύμης, δημιουργώντας διαρκώς νέες ενώσεις. Το τι έγινε δεν περιγράφεται με λόγια, μόνο με πολύπλοκους χημικούς τύπους:

NaHCO3 + H+ → Na++CO2+H2O
ή
8NaHCO3 + 3Ca(H2PO4)2 → Ca3(PO4)2 + 4Na2HPO4 + 8H2O + 8CO2

Η αποκορύφωση ήρθε όταν άδειασε το μίγμα σε ένα πυρέξ και το έβαλε στον ξαναμμένο με 165 βαθμούς φούρνο για να το κάψει.

Η συνταγή με τα μυστικά της βρίσκεται εδώ. Εγώ το συνόδευσα με παγωτό καϊμάκι και ...πολλά λάθη!


Στο podcast ακούμε τον Michael Jackson, τον βασιλιά της ποπ, τον Peter Pan που βρίσκεται εκεί που ήθελε πάντα, στη Χώρα του Ποτέ. Αγούγεται το Liberian Girl, ένα όμορφο τραγούδι για την φίλη του Elizabeth Taylor. Πριν όμως σε μια μίξη, ακούγονται τα γλυκά και υπέροχα λόγια του από την αρχή του I Just Can't Stop Loving You -λόγια που θα ήθελε να πει ο καθένας μας- και στη συνέχεια η ανάσα και η καρδιά του -που πλέον δεν χτυπά- από το Smooth Criminal. Και κάνοντας αυτή τη μικρή μίξη, δάκρυσα για τον άνθρωπο που πέθανε, για τους φίλους που έχασα, που έχω, που ακόμα δεν γνώρισα, για τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου και μου χαρίζουν τα συναισθήματά τους και για αυτό το απίστευτο καλοκαίρι του 2009.

Κεϊκ Σοκολάτας

Έλεγξε τη λίστα με τα υλικά που αγόρασε για το κεϊκ σοκολάτας:

• 60γρ αλεύρι
• 3κσ κακάο σκόνη
• 1κσ στιγμιαίο καφέ σκόνη
• 1/2κ.γλ μπέικιν πάουντερ
• 1/4κ.γλ αλάτι
• 120γρ μαργαρίνη λιωμένη
• 3κσ ζάχαρη άσπρη
• 3κσ ζάχαρη ξανθή
• 2 μεγάλα αβγά σε θερμοκρασία δωματίου
• 2κ.γλ βανίλια άρωμα
• 1κ.γλ εσάνς πικραμύγδαλου
• 160γρ σταφίδες ξανθές
• 1φλυτζ καρύδα τριμμένη

Είχε ότι χρειαζόταν για 16 μερίδες, εκτός από τις οδηγίες για την εκτέλεση της συνταγής.

Χαμογέλασε. Η συνταγή ήταν ζωντανή και ήταν μπροστά του, γραμμένη πάνω στο κορμί της κοπέλας του. Η μόνη λαχταριστή δυσκολία ήταν η λιωμένη και λίγο ζεστή σοκολάτα που είχε καλύψει το κορμί της! Για να διαβάσει τη συνταγή, θα έπρεπε να την ...απομακρύνει με την γλώσσα του. Αυτή ήταν η συμφωνία τους, το παιγνίδι τους και μετά θα του δινόταν.

Η πρώτη του κίνηση ήταν διερευνητική. Με τη γλώσσα χάραξε μια όσο μπορούσε ευθεία γραμμή πάνω στη κοιλιά της, «και πασπαλίζουμε την επιφάνεια με την υπόλοιπη καρύδα» διάβασε και σκέφτηκε πως σίγουρα δεν είναι αυτή η αρχή της συνταγής.

Χωρίς συγκεκριμένο πλάνο δράσης -έτσι για ζέσταμα- φίλησε τα στήθη της και ανακάλυψε δυο μεγάλα «Ο» να περικλείουν τα σημεία-που-οπωσδήποτε-πρέπει-να-φιλήσεις. Επιμένοντας λίγο περισσότερο στη περιοχή κοντά στο δεξί «Ο» εμφανίστηκε ο αριθμός «180», ενώ στο αριστερό η λέξη «ΠρΟ»! Πέρασε αργά και απολαυστικά τη γλώσσα του, απολαμβάνοντας τη διαδρομή, από τη μια άκρη έως την άλλη για να διαβάσει πως «ΠρΟθερμαίνουμε το φούρνο στους 18Ο».

Υπενθύμισε στον εαυτό του πως δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο...

Ξεκίνησε με τα χέρια της. Ένοιωσε τον σφυγμό της να χτυπά πάνω στα χείλη του, όταν άρχισε σιγά-σιγά να αποκαλύπτει στο μέσα μέρος του ενός βραχίονα ότι «Σε μέτριου μεγέθους μπώλ αναμειγνύουμε τα 5 πρώτα υλικά». Ένοιωσε να ερεθίζεται η απαλή περιοχή του άλλου της βραχίονα όταν τον άγγιξε, για να του αποκαλύψει πως «και σε ένα άλλο μπωλ χτυπάμε τα αυγά, τη ζάχαρη, τη μαργαρίνη και το εσάνς».

Ακούμπησε απαλά τα χείλη του πάνω στα δικά της, ίσα που να τα νοιώσει. Φίλησε προσεκτικά τα βλέφαρά της και δάγκωσε διακριτικά τους λοβούς των αυτιών της. Άφησε τη γλώσσα του να κυλίσει πάνω στο μακρύ λαιμό της και ανακάλυψε δύο σειρές από λέξεις: «Κατόπιν προσθέτουμε σ' αυτά λίγο-λίγο το μείγμα του αλευριού ανακατεύοντας συνεχώς», «και τέλος τις σταφίδες και τη μισή καρύδα» ...να κρέμονται και οι δυο σαν κοσμήματα γύρω από το λαιμό της.

Αποφάσισε να κατέβει χαμηλότερα, αναζητώντας τα κομμάτια της κρυμμένης συνταγής, στο εσωτερικό των μηρών της. Άγγιξε την ευαίσθητη επιδερμίδα και άσκησε λίγο μεγαλύτερη πίεση με τη γλώσσα του, αποκαλύπτοντας ότι «Κατόπιν προσθέτουμε σ' αυτά λίγο-λίγο το μείγμα του αλευριού ανακατεύοντας συνεχώς» στον ένα της μηρό, «και τέλος τις σταφίδες και τη μισή καρύδα» στον άλλον. Φύσηξε απαλά με την ανάσα του στα καθαρά σημεία και την είδε να ανατριχιάζει.

Έχανε τον έλεγχο! Η διαδρομή που επέλεξε τον οδήγησε στο πάνω μέρος του στήθους της. Ακολούθησε με τα χείλη του την ανατομία της περιοχής, νοιώθοντας σαν σκιέρ που βουτά σε ανεξερεύνητη πλαγιά, κινδυνεύοντας ανά πάσα στιγμή να χάσει τον έλεγχο και τη σανίδα να αφήνει πίσω τα ίχνη της: «Βάζουμε τη ζύμη σε αντικολλητικό ταψί 20εκ.». Ήταν σίγουρος πως η επόμενη πρόταση, ήταν η πρώτη που αποκάλυψε, «και πασπαλίζουμε την επιφάνεια με την υπόλοιπη καρύδα».

Ένοιωσε σαν τον Μωυσή μπροστά στη φλεγόμενη βάτο, να του αποκαλύπτονται οι 10 γραμμές της συνταγής. Πέρασε λίγο νευρικά χαμηλά στη κοιλιά της και την ένοιωσε να αντιδρά …όπως το περίμενε. «Ψήνουμε το κέικ για μισή ώρα περίπου» διάβασε και ένοιωθε πως ψηνόταν ο ίδιος.

Εκείνη, αναστέναξε. Τα χέρια της γραπώθηκαν από το σεντόνι και το κορμί της πήρε τη στάση τελικού σίγμα. Η αναπνοή της έγινε βαριά, «σε θέλω» του ψιθύρισε και εκείνος τη φίλησε με πάθος. Τη συνέχεια μπορούσε να τη φανταστεί αφού η συνταγή ήταν για 16 άτομα, «Το κόβουμε σε 16 ίσα κομμάτια όταν είναι ακόμα ζεστό».

Αγκάλιασε ολόκληρα τα στήθη της κάνοντας στην αρχή κυκλικές και απαλές κινήσεις, για να δυναμώσει στη συνέχεια σιγά-σιγά τη πίεση. Η ανάσα του, που έγινε λίγο πιο βαριά, της γαργαλούσε το λαιμό, «μη σταματάς» του είπε…


Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα ωραία και λαχταριστά, στο podcast ακούμε τους Madrugada και το Electic από το Industrial Silence του 1999. Ευχαριστούμε τη Monica Bellucci που μας τίμησε με την παρουσία της! Καλή σας ακρόαση!!!

ΥΓ. Τη συνταγή είναι από το site της Αιμιλίας Βασιλοπούλου, www.all-diet.gr.

Μεθυσμένο Μωσαϊκό

Γεια σας, είμαι το Αλού Μινόχαρτο.

Θα ήθελα να σας γνωρίσω τους φίλους μου. Δεξιά η Λα Δόκολλα που ψιλοφλερτάρει με τον γοητευτικό Κο Νιάκ της ευγενικής οικογενείας Ναπολεόν, ενώ αριστερά καμαρωτό με τα τσίγκινά του, το ζαχαρούχο Γα Λα. Λίγο μπροστά, το Βι Ταμ -ένα ολόκληρο πακέτο παρακαλώ- ανταλλάσσει ματιές και σκαρώνει σκανταλιές, με τις 8 κουταλιές από το Κα Κάο απέναντι ενώ το σόι του Πτι Μπερ, καμιά σαρανταπενταριά τεμάχια δηλαδή είναι ακριβώς μπροστά μου και διασκορπισμένα τριγύρω.

Γελούσαμε πριν λίγο με τον Πτι Μπερ που μας έλεγε πόσο ασφαλής ένοιωθε που ήταν κρυμένος στα σκοτεινά, στο βάθος ενός ραφιού και πως ξαφνικά εμφανίστηκε ένα χέρι και τον απήγαγε!

Και νάμαστε τώρα όλοι εδώ μαζί! Τι κάνουμε? Μάλλον όλοι το υποψιαζόμαστε αλλά είναι ένα από τα θέματα ταμπού που αποφεύγουμε να συζητάμε γιατί μας χαλάει τη γεύση. Αυτό που δεν μπορούμε όλοι να καταλάβουμε είναι γιατί αυτός ο τύπος συνέχεια μας φωτογραφίζει...

- Παιδιά! Χαμογελάστε, και άλλη φωτογραφία, τσιζζζζζζζζζ!

Απ' ότι φαίνεται σήμερα είναι η μεγάλη μέρα. Η Κου Ζίνα άναψε σε χαμηλή φωτιά και πάνω στο ένα της μάτι στρογγυλοκάθησε η Κα Τσαρόλα. Ζούμε όλοι για τη στιγμή που θα μπούμε μέσα σε μια καυτή Κα Τσαρόλα!

Το Βι Ταμ πετάει προκλητικά το περιτύλιγμά του, κάνει μια θεαματική βουτιά μέσα στη Κα Τσαρόλα αλλά δεν άντεξε και έλιωσε πάνω στη κάψα της. Το πάρτι μόλις άρχισε. Αν αυτό το τσουρούφλισμα που ακούγεται εκεί μέσα δεν είναι από ευχαρίστηση, τότε από τι είναι? Επόμενος καλεσμένος το Κα Κάο που απαλά και με στυλ, προσγειώθηκε πάνω στο λιωμένο Βι Ταμ, ενώ ταυτόχρονα η ξύλινη Κου Ταλα τους τσιγκλαει ίσα-ίσα για να ζεσταθούν. Όταν πλέον κανείς δεν ξεχωρίζει ποιος είναι ποιος, έρχεται η σειρά για το Γα Λα που χύνεται κυριολεκτικά μέσα της. Ο τσαχπίνης Κο Νιακ μπαίνει μουσκεμένος στο παιγνίδι μπας και καταφέρει να σβήσει λίγο τη κάψα και να τους χαρίσει το άρωμά του, ενώ η Κου Τάλα συνέχιζε το παιγνίδι μέχρι να αποφασίσει ότι είναι αρκετά! Τότε η Κα Τσαρόλα με ένα τσαχπίνικο πηδηματάκι μετακινείται στο δίπλα μάτι, το σβηστό και κάθεται να περιμένει..

Ανυπόμονος εκ φύσεως ο Ππι Μπερ για πότε έκανε κομματάκια την οικογένειά του και τον ίδιο του τον εαυτό δεν το κατάλαβα! Σαν μετεωρίτες στο διάστημα, τα κομματάκια έκαναν μια θεαματική καμπύλη τροχιά για να καταλήξουν και αυτά στον πάτο της Κα Τσαρόλας. Η Κου Τάλα ανέλαβε πάλι το ρόλο της ανακατωσούρας (ως θηλυκό)! Όταν αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτε περισσότερο, σταμάτησε να ξεκουραστεί και άφησε το σύμπλεγμα να κρυώσει.

Τα δίδυμα Κου Τάλια ανέλαβαν να απλώσουν τον καρπό της ένωσης πάνω στη Λα Δόκολλα που ξεδιπλώθηκε για χατήρι τους. Με τέχνη ρολάρει τις κόλλες της, για να δώσει το τελικό σχήμα στο περιεχόμενο και ολοκληρώνει την προσπάθεια με δύο εντυπωσιακά κλεισίματα στα πλαϊνά σαν καραμελόχαρτο. Μπράβο Λα Δόκολλα!

Νομίζω ότι τώρα ήρθε και η δική μου σειρά. Σκεπάζω με σεβασμό αυτό που δημιουργήθηκε από τα σώματα των νέων φίλων μου και βουρ για το ψυγείο.

[Τι έγινε ρε παιδιά; Πολύ κρύο κάνει εδώ μέσα και είναι θεοσκότεινα! Πότε θα μας βγάλουν?]

Το χρονικό και οι πρωταγωνιστές

Όλη η παλιοπαρέα ψιλοχαλαρώνει συζητώντας καθημερινές ιστορίες, προσπαθώντας να αγνοήσουν τη συνέχεια. Το Βι Ταμ αρχίζει αισθησιακά να βγάζει το περιτύλιγμά του και οι 8 κουταλιές Κα Κάο μετά από τόσο καιρό κλεισμένες στο κουτί τους έκπληκτες ανακαλύπτουν το κόσμο.

Το Γα Λα -ένα ολοκλήρο κουτί- κοιτάζει με ζήλια τη κούπα δίπλα που είναι πιο λευκή. Το Κο Νιακ καμαρώνει για το χρώμα του και το άρωμά του μέσα στη κούπα ενώ η φαμίλια του Πτι Μπερ τεμαχισμένη προσπαθεί να ισορροπήσει για να μην πέσει κανείς τους έξω από το πιάτο. Η Λα Δόκολλα και το Αλού Μινόχαρτο αρνήθηκαν να φωτογραφιθούν δηλώνοντας ότι η συμμετοχή τους στο γευστικό αποτέλεσμα είναι ανύρπακτη!

Το πάρτι αρχίζει και το Βι Ταμ λιώνει από καυμό στον πάτο της Κα τσαρόλας. Το Κα Καο αλλάζει το σκηνικό ενώ το Γα Λα δίνει τη καλλιτεχνική πινελιά. Έριξα όλη τη κούπα με το Κο Νιακ αλλά αμέσως το μετάνοιωσα γιατί μου φάνηκε πολύ.

Το Πτι Μπερ μου φάνηκε αρκετό, το ανακάτεψα όσο μπορούσα και όταν το έβαλα στη Λα Δόκολλα δεν ήμουν και πολύ σίγουρος ότι αυτό το μείγμα θα γινόταν γλυκό.

Όταν η Λα Δόκολλα ρόλλαρε το μείγμα κάπως πήρε σχήμα και αναθάρεψα. Η καραμέλα είναι έτοιμη, εδώ με τα εσώρουχά της και το επίσημο ένδυμα ψυγείου.

Με αγωνία περίμενα το αποτέλεσμα που δεν με απογοήτευσε! Το κονιάκ που περίσσευσε λέω να το καταναλώσω εγώ!

Στην υγειά σου Ζαχαρούλα με τις ωραίες συνταγές σου!


Στο PODCAST διάλεξα να ακούσουμε αφροκουβανέζικη jazz, με τον Machito & His Afro Cubans, να μας εξηγούν με το μοναδικό τρόπο που μπορεί μια ορχήστρα την ...δυαδική φύση της γυναίκας, Si Si No No!!! Καλή σας ακρόαση!