Radio Marconi

Ο Τάσης

2012-01-29T19:49:00.002+02:00

Άφησα το αυτοκίνητο στην άκρη του χωματόδρομου, ανάμεσα σε μαργαρίτες και φρέσκες παπαρούνες της Άνοιξης. Βρίσκομαι στην πάνω δεξιά γωνία της κλειστής μαντρόχτιστης έκτασης, ακριβώς εκεί όπου ο χρόνος και η φύση την άγγιξαν -πεσμένες πέτρες, χώματα και ένα υποτυπώδες πέρασμα. Πέρασα προσεχτικά από μέσα και βρέθηκα στο εσωτερικό της. 

Σκοτάδι. 

Κατευθύνθηκα στα τυφλά προς τον προορισμό μου. Τα χαλίκια έτριξαν κάτω απ’ το βάρος μου... <Η συνέχεια στο σκοτεινό δωμάτιο>

Στη μουσικούλα ακούμε το Lullaby από τους Cure, παλιό και αγαπημένο. Καλή σας ακρόαση!!!

PS. Η εικόνα είναι από εδώ.

Merry Christmas Baby

2011-12-10T11:59:00.001+02:00

Ο Δεκέμβρης έχει ήδη αρχίσει να χάνει τις μέρες του. Φορώντας ένα κομψό βραδινό σύνολο να αναδεικνύει την προσωπικότητά του -σαν να βγήκε από περιοδικό μόδας- ετοιμάζεται να υποδεχτεί τις μέρες των Χριστουγέννων.

Εκείνη,

κάθισε αναπαυτικά στον καναπέ της. Δεν έχανε την ευκαιρία να απολαμβάνει το τσάι της σε αυτούς τους αναπαυτικούς βαθύ μπλε καναπέδες, χαζεύοντας περιοδικά ή επιτρέποντας στον εαυτό της να κάνει όνειρα μαζί του για τις μέρες που θα έρθουν ή δεν θα έρθουν...

Πλησίασε την κούπα με το τσάι στο πρόσωπό της και άφησε τη ζέστη που ανέδυε, διαποτισμένη με το φίνο και λεπτό άρωμα πορτοκαλιού να χαϊδέψει την επιδερμίδα της. Πάντα συνόδευε το μαύρο τσάι της με φρέσκο γάλα, και σχεδόν πάντα -όταν το απολάμβανε εκτός σπιτιού- ξεχνούσαν να της το σερβίρουν και ζητούσε πάλι ευγενικά το "φρέσκο γάλα" λες και η λέξη φρέσκο ακύρωνε ολόκληρη την πρόταση που την περιείχε.

Εκείνος,

είχε κληρονομήσει μια παλιά γραφομηχανή Remington που με αυτήν ο πατέρας του είχε γράψει ένα από τα ωραιότερα best seller των τελευταίων δέκα χρόνων. Δεν ήθελε να την αποχωριστεί και δεν έχανε ευκαιρία να την χρησιμοποιεί. Υπήρχαν στιγμές που το μόνο που έσπαζε την ησυχία τού σπιτιού ήταν το νταπ-νταπ των μεταλλικών στοιχείων που χτυπούσαν με δύναμη τον κύλινδρο, και που μέσω της μελανοταινίας άφηναν ευδιάκριτα το ίχνος τους πάνω στο λευκό φύλο χαρτιού.

Του άρεσε να της γράφει και να της αφήνει σύντομα μηνύματα ανάμεσα σε σελίδες βιβλίων ή περιοδικών, σε λογαριασμούς που θα έπρεπε να πληρωθούν, στο μικρό τσεπάκι της τσάντα της για τα τσιγάρα, κάτω απ΄ το μπουκαλάκι με άρωμά της και όπου αλλού μπορούσε να φανταστεί -ακόμα και στο πρώτο συρτάρι της ντουλάπας της, ανάμεσα στα ακριβά της εσώρουχα.

Εκείνη,

έπιασε και ξεδίπλωσε το τελευταίο του μήνυμα που ανακάλυψε:

Baby,

κατά κάποιο τρόπο με έχεις παντρευτεί. Όχι όπως πραγματικά θα ήθελες, αλλά όπως όταν έχεις ένα παλιό και ακριβό αυτοκίνητο που θέλεις να το ξεφορτωθείς και δεν βρίσκεται κανείς να το αγοράσει.

PS. Αυτά τα Χριστούγεννα δεν θα είμαστε μαζί. Μου λείπεις. 

Χαμογέλασε και προχώρησε στην επόμενη σελίδα, στο μεγάλο αφιέρωμα της έκδοσης: "Αναζητώντας το τέλειο νυφικό - Χειμώνας 2011".

Στη μουσικούλα ακούμε τον B.B. King να μας ερμηνεύει μοναδικά το Merry Christmas Baby, ενώ σκέφτομαι πως κοντεύει ένας χρόνος που έχω να γράψω εδώ, όχι πως έχω κάτι να πω....

Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας! :)

Εστιατόριο Ειδήσεων

2011-01-11T21:25:00.001+02:00

Το ραντεβού μας επιβεβαιώθηκε αργά το μεσημέρι, οπότε λίγο μετά τις εννέα το βράδυ καθόμασταν αντικριστά, στις αναπαυτικές πολυθρόνες ενός τραπεζιού για τέσσερα άτομα στο Εστιατόριο Ειδήσεων.

«Καλησπέρα» μας καλωσόρισε ευγενικά ο νεαρός σερβιτόρος, «θα θέλατε να σας φέρω κάτι να πιείτε?»

«Σήμερα η αγορά περίμενε μια Αισιόδοξη Είδηση και εμείς πλασάραμε μια Συγκλονιστική» είπα φουσκωμένος από ικανοποίηση, «έτσι είπαμε να το γιορτάσουμε, έχετε κάτι να μας προτείνεται για την ειδική αυτή περίσταση?»

«Θα σας πρότεινα Έκτακτες Ειδήσεις του ’95 δικής μας παραγωγής» και μου άρεσε πολύ που τόλμησε να το προτείνει, αφού έτσι θα μας έδινε κάποια στοιχεία για τη γνώση και το ενδιαφέρον που έχει επιδείξει στη συλλογή ειδήσεων ο υπεύθυνος του εστιατορίου, και συνέχισε...

«Αν προτιμάτε κάτι πιο ελαφρύ, μπορείτε να απολαύσετε τις Ειδήσεις Που Πέρασαν Στα Ψιλά του ’98. Για κάτι πιο φρουτώδες και με αρκετή οξύτητα υπάρχουν οι Ανυπόστατες Ειδήσεις του 2010 και μην σας ξεγελά η χρονιά, διατηρούμε την ίδια ποιότητα δεκαετίες τώρα» συμπλήρωσε με νόημα. «Βέβαια υπάρχουν οι Πρώτες και οι Τελευταίες Ειδήσεις των δέκα προηγούμενων χρόνων που σερβίρονται μόνο σε κολονάτο ποτήρι με αρκετό όγκο “καμπάνας” και χείλη που κλείνουν προς τα μέσα. Αν πάλι θέλετε να εντυπωσιάσετε την συνοδό σας, οι Φιμωμένες Ειδήσεις των Συνταγματαρχών του ’70 είναι ότι καλύτερο!». Μετά με κοίταξε ...ίσως και να διέκρινα ένα ίχνος πονηρού μειδιάματος στα χείλη του.

Τελικά επιλέξαμε ένα εμφιαλωμένο μπουκάλι Αποκλειστικών Ειδήσεων του ΄74 σωστά αποθηκευμένο στα υπόγεια αρχεία, στα δροσερά κελάρια του εστιατορίου. Ιούλιος του ΄74, δεν υπάρχουν Σπουδαίες Ειδήσεις παρά μόνο Σπουδαίες Φιάλες Ειδήσεων σκέφτηκα και στο μυαλό μου ήρθε ο τίτλος "Το παρασκήνιο της επιστροφής της δημοκρατίας στην Ελλάδα", μια πολύ καλή χρονιά ως και εξαιρετική ...για την μεταπολίτευση!

Συνοδεύσαμε το ποτό μας με δροσερές Απρόσμενες Ειδήσεις, ενώ δεν καταφέραμε να αντισταθούμε σε μερικές Κατασκευασμένες και Πιπεράτες Ειδήσεις. Στο δε τραπέζι στρογγυλοκάθησε μια μεγάλη πιατέλα, με ανάμεικτη σαλάτα από Παράξενες και Περίεργες Ειδήσεις ραντισμένες με Ειδήσεις απ’ τα Παλιά. Τέλος στα ορεκτικά προστέθηκε και ένα πιάτο Κομμένων Ειδήσεων για ντιπ με Πνιγμένες και Γλυκές Ειδήσεις σε μικρό σκεύος.

Ο σερβιτόρος πήρε την υπόλοιπη παραγγελία, έφυγε και μας άφησε μόνους.

Αχ αυτή η Καθημερινή! Ήταν μια ωραιότατη και αξιαγάπητη νεαρά, που τα τελευταία 5 χρόνια εργαζόταν μαζί μας με ειδίκευση στις Έγκυρες Ειδήσεις. Το πραγματικό της όμως ταλέντο ήταν να φέρνει στο φως Θαμμένες Ειδήσεις όπως και το να αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο των Μεταμφιεσμένων Ειδήσεων. Ήταν πραγματικά μια μαία ειδήσεων. Ανταλλάξαμε και σχολιάσαμε Ειδήσεις Που Κυκλοφορούν Στα Δημοσιογραφικά Πηγαδάκια, Ειδήσεις Που Κάνουν Τον Γύρο Του Κόσμου και γελάσαμε με την ψυχή μας με κάποιες Γελοίες και Χαζές Ειδήσεις.

Δεν άργησαν να μας σερβίρουν τις ειδήσεις που παραγγείλαμε και που βαλθήκαμε να τις απολαύσουμε τσουγκρίζοντας κάθε τόσο τα ποτήρια μας. Τα κυρίως πιάτα ήταν πραγματικά υπέροχα. Ειδήσεις Σοκ με γέμιση Θαμμένων Ειδήσεων τουλάχιστον έξη μηνών, γαρνιρισμένες με Καλές και Χθεσινές Ειδήσεις. Για το τέλος αφήσαμε να απολαύσουμε ένα πιάτο Ευχάριστων, Χαρούμενων και Αισιόδοξων Ειδήσεων.

Ο φελλός της σαμπάνιας ταξίδεψε μέχρι το ταβάνι μεταφέροντας την απρόσμενη είδηση της επιβράβευσης που έσκισε την ατμόσφαιρα, έπεσε σαν κεραυνός και έσκασε σαν βόμβα χωρίς να ανάψει φωτιές: «Αν αληθεύει η είδηση, τότε συγχαρητήρια! Είστε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ομίλου μας» της ανακοίνωσα.

Η είδηση την συγκλόνισε, την άφησε άφωνη και κανείς δεν βρέθηκε να την διαψεύσει! Με αγκάλιασε σφιχτά και μου έδωσε ένα σβουριχτό φιλί στο στόμα ...ευτυχώς που δεν μας πήραν είδηση.

Στην μουσικούλα ακούμε το Elephants από τους Karl Denson Feat. Fred Wesley & Roy Hargro. Συνίσταται στη διαπασών λίγο πριν την βραδινή έξοδο! Καλή μας όρεξη ....εεεεεε ακρόαση!!!

ΥΓ1. Ήταν ένα παιγνίδι με επίθετα και χαρακτηριστικά της λέξης 'είδησης' που διαβάζουμε και ακούμε καθημερινά.
ΥΓ2. Πλάκα-πλάκα ένα τέτοιο εστιατόριο καλή ιδέα μου φαίνεται ...λέω να το κατοχυρώσω!
ΥΓ3. Χρόνο και όρεξη να είχα και θα σας έφτιαχνα κάτι πιάτα! Ήθελα όμως και το κείμενο να είναι μικρό...
ΥΓ4. Η σύνθεση της φωτογραφίας δική μου ιδέα.
ΥΓ5. Εύχομαι να μην υπάρξει καμιά διαρροή όσον αφορά την είδηση του φιλιού και το χειρότερο ...να μην επιβεβαιωθεί! (Σε αυτή την περίπτωση θα επικαλεστώ προβοκάτσια)

Καλά Χριστούγεννα Κύριε Λόρενς

2010-12-15T08:25:00.006+02:00

Δε βιαζόταν.

Βάδιζε με μόνη συντροφιά τις σκέψεις του. Η μοναξιά, μέσα απ΄τα μάτια του συναντούσε τις στολισμένες χριστουγεννιάτικες βιτρίνες και τα πολύχρωμα φωτισμένα σχέδια που γεφύρωναν από ψηλά την μια πλευρά του δρόμου με την άλλη. Το πλήθος, συνωστιζόταν στα πεζοδρόμια κρατώντας με χάρη και σε μεγάλες τσάντες τα δώρα της τελευταίας στιγμής. Η πόλη, άστραφτε μέσα στη βραδινή της τουαλέτα, αναδεικνύοντας μόνο τα σημεία που την κολάκευαν...

Ένοιωθε την εορταστική ατμόσφαιρα αφιλόξενη. Ένοιωθε αμέτοχος και δεν ήταν μόνος: Στη γωνία, ο καστανάς σκάλιζε τη φωτιά περιμένοντας την πελατεία του με βλέμμα αδιάφορο. Απέναντι, ο επαίτης πρότεινε το χέρι στους περαστικούς με βλέμμα ικέτη. Πιο κάτω, ένα ακόμη απλωμένο χέρι διεκδικούσε και αυτό τη δική του είσπραξη με βλέμμα χαμένο.

Δε βιαζόταν.

Κατέβηκε τις σκάλες του υπόγειου σταθμού και κάθισε να παρατηρεί τους συρμούς και τους ανθρώπους που έρχονταν και έφευγαν διαρκώς, μέχρι που ήρθε και η δική του σειρά. Μπήκε στο πρώτο βαγόνι και στριμώχτηκε ανάμεσα σε μια παρέα που με ενθουσιασμό μιλούσαν για τα σχέδια της βραδινής εξόδου. Στον προορισμό του, τον υποδέχθηκε η παγερή νύχτα που τον συνόδευσε μέχρι το φρούριο της μοναξιάς του, το μικρό του διαμέρισμα. Καμιά αγκαλιά δεν τον λαχταρούσε.

Το λιγοστό φως έμπαινε από τις ξύλινες γρίλιες και φώτιζε τη λιτή διακόσμηση του χώρου. Πάτησε το play στο κασετόφωνο και το πιάνο απ΄το αγαπημένο του θέμα πλημμύρισε το χώρο. Γέμισε ένα ποτήρι από το ακριβότερο κρασί που κατάφερε να εξασφαλίσει για την αποψινή γιορτινή βραδιά και στάθηκε απέναντι απ΄τον Βρετανό αιχμάλωτο. Σήκωσε το ποτήρι μέχρι το ύψος των ματιών του ...σαν να τον σημάδευε. «Καλά Χριστούγεννα Κύριε Λόρενς», είπε κάνοντας μια πρόποση, ενώ εκείνος τον κοιτούσε σιωπηλός, καρφωμένος στον απέναντι τοίχο. Μετά κοίταξε τη φθαρμένη δερμάτινη ζώνη με τη θήκη στην άλλη άκρη του τραπεζιού. Το βλέμμα του γυάλιζε, βασανιζόταν μέρες τώρα...

Στην μουσικούλα ακούμε τον λευκό δούκα, τον David Bowie και το Forbidden Colours από την ταινία Merry Christmas Mr. Lawrence του Nagisa Oshima. Θυμάστε την απίστευτη σκηνή με τον Βρετανό αιχμάλωτο (David Bowie) θαμμένο σχεδόν ολόκληρο μέσα στην άμμο?

PS. Είπα να γράψω κάτι Χριστουγεννιάτικο... Το θέμα είναι το συναίσθημα της μοναξιάς που έρχεται για πολλούς ανθρώπους τις μέρες των εορτών και που σε πολλές περιπτώσεις εξελίσσεται σε κατάθλιψη. Σύμφωνα με παλαιότερη έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, αμέσως μετά τα Χριστούγεννα οι απόπειρες αυτοκτονίας αυξάνονται κατά 40%, ενώ κάποια άλλη καταδεικνύει ως την πιο καταθλιπτική μέρα του χρόνου την 3η Δευτέρα του Ιανουαρίου. Σκέψεις όπως "είμαι αποφασισμένος να ξεπεράσω τις ανασφάλειές μου", "παίρνω τη ζωή στα χέρια μου", "θα προσαρμοστώ στο νέο τρόπο ζωής μου" επιδρούν ευεργετικά και πολλές φορές με θεαματικά αποτελέσματα.

xxx

2010-10-14T10:57:00.029+03:00

Άφησε το αυτοκίνητο στον ιδιωτικό χώρο στάθμευσης και κατευθύνθηκε προς τη είσοδο του ξενοδοχείου. Το εκλεπτυσμένο design στον χώρο υποδοχής επέδρασε ευεργετικά στην συσσωρευμένη ένταση των προηγούμενων δέκα ωρών εργασίας στο γραφείο. Κατευθύνθηκε προς την reception, όπου μια ευχάριστη κοπέλα τον καλωσόρισε ευγενικά.

Το ξενοδοχείο το είχε αλιεύσει στο internet, ανάμεσα σε μια αρκετά μεγάλη λίστα αποτελεσμάτων με κλειδί αναζήτησης «xxx ξενοδοχεια ημιδιαμονης» και δεν το είχε μετανιώσει.

Είχε ήδη κάνει κράτηση την «Βασιλική Σουίτα» και έτσι με την σκληρή πλαστική κάρτα-κλειδί και το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης -που τον προμήθευσε η κοπέλα- κατευθύνθηκε προς το ασανσέρ.

Με ένα βαθύ «κλικ» η πόρτα άνοιξε και μπήκε στο δωμάτιο. Η σουίτα ήταν ένας μεγάλος ενιαίος χώρος, σε δύο επίπεδα, με τεράστιους καθρέπτες να καλύπτουν τους τοίχους και μεταξύ άλλων ένα jacuzzi και μια επίπεδη οθόνη 50 ιντσών.

Έβγαλε από τον χαρτοφύλακα το laptop και με ένα καλώδιο HDMI το συνέδεσε στη μεγάλη οθόνη. Πάτησε το ΟΝ στο πάνω μέρος του πληκτρολογίου, καταχώρησε τον κωδικό πρόσβασης που του ζητήθηκε και όσο περίμενε να ξεκινήσει το σύστημα εξερεύνησε τον χώρο.

Μια σειρήνα ασθενοφόρου άρχισε να ουρλιάζει έξω στη λεωφόρο.

Τράβηξε πρώτα τις βαριές κουρτίνες και ύστερα πειραματίστηκε με τους δέκα διακόπτες αφής. Ενεργοποίησε κρυφούς και πολύχρωμους φωτιστικούς συνδυασμούς, καταλήγοντας σε ένα κοκτέιλ παγωμένου λευκού αναμειγμένο με μια σταγόνα μπλε, έτσι ώστε το φως που τον τύλιγε τον έκανε να φαντάζει με φωτισμένη κάψουλα αιωρούμενη στο σκοτεινό δωμάτιο.

Πλοηγήθηκε στο φάκελο My Videos, επέλεξε το αρχείο με την ονομασία Baby και πάτησε το play στο μικρό τηλεχειριστήριο του laptop.

Πρώτα του χαμογέλασε. Η μορφή της γέμισε τη μεγάλη οθόνη και από τις αντανακλάσεις των καθρεπτών η μορφή της γέμισε ολόκληρο το δωμάτιο. Στη συνέχεια άρχισε να του μιλά χαμηλόφωνα, λόγια αγάπης και αιώνιας πίστης.

Σήκωσε τα χέρια ως ικέτης και έκλεισε ανάμεσα στις παλάμες του το πρόσωπό της. Εκατοντάδες χέρια σηκώθηκαν και έκλεισαν στις παλάμες τους εκατοντάδες πρόσωπα. Εκατοντάδες εύθραυστα αγγίγματα σε εκατοντάδες διαφορετικές διαστάσεις εγκλωβισμένες στην σκληρή επιφάνεια του καθρέπτη.

Εκείνη, χωρίς βιασύνη αφαίρεσε τα ρούχα της και ξάπλωσε στο κρεβάτι. Έβαλε τα δάχτυλα στο στόμα και υγρά πλέον τα πέρασε πάνω απ’ τα στήθη της. Έπαιζε με το κορμί της, έκανε αυτό που δεν μπορούσε να της προσφέρει ο ίδιος και το κορμί της, σαν καλοκουρδισμένο όργανο, ανταποκρινόταν απολαυστικά. Έγειρε πίσω το κεφάλι της, έκλεισε νωχελικά τα μάτια, κατέβασε τα χέρια ανάμεσα στους μηρούς και αφέθηκε στην φαντασίωσή της. Και αυτός την ακολουθούσε…

Χάιδευε το σώμα της απαλά. Εκατοντάδες χέρια χάιδευαν απαλά εκατοντάδες σώματα. Εκατοντάδες καυτά αγγίγματα σε εκατοντάδες διαφορετικές διαστάσεις εγκλωβισμένες στη ψυχρή επιφάνεια του καθρέπτη.

Οι χτύποι της καρδιάς της έγιναν πιο γοργοί, η ανάσα της κοφτή και γρήγορη με μικρές ηδονικές κραυγές που ξέφευγαν απ’ τα ρόδινα χείλη της. Έφτασαν στον οργασμό σχεδόν μαζί. Εκείνη τον κοίταξε και γεμάτη λαγνεία του ψιθύρισε γλυκά: «δύο φορές». Πάντα ήταν δύο φορές...

Ένα μωρό ακούστηκε να κλαίει στον ακάλυπτο χώρο.

Άνοιξε τις κουρτίνες, έσβησε τα φώτα και ετοίμασε το jacuzzi. Βυθίστηκε στο ζεστό νερό και ένοιωσε το σώμα του ανάλαφρο. Οι παλμοί του μειώθηκαν, ίδρωσε και οι μυς του χαλάρωσαν. Παραδόθηκε στις τελευταίες αισθήσεις περισσότερο από μισή ώρα.

Σκουπίστηκε με τις μαλακές πετσέτες, ντύθηκε, έβαλε ένα ποτό από το μεταλλικό φλασκί που είχε πάντα μαζί του, κάθισε αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα και ξεκίνησε να διαβάζει το τελευταίο βιβλίο που αγόρασε.

Γυναικεία ουρλιαχτά ατελείωτου οργασμού ακούστηκαν στο διπλανό δωμάτιο.

Πέρασαν σχεδόν τρεις ώρες. Μάζεψε τα πράγματά του, πλήρωσε το λογαριασμό, μπήκε στο αυτοκίνητο, βγήκε στο κεντρικό δρόμο και αφέθηκε στη ροή της κίνησης μαζί με τις πρώτες σταγόνες βροχής που έκαναν την εμφάνισή τους. Έβαλε σε λειτουργία τους υαλοκαθαριστήρες, ανέβασε την ένταση της μουσικής στο cd player και αφέθηκε στη δική του ροή, αυτή της βαρετής καθημερινότητας.

Στη μουσικούλα ακούμε τον υπέροχο Bosques De Mi Mente να μας παίζει πιάνο ...ίσως απ΄το σαλόνι του. Καλή σας ακρόαση!!!

PS1. Η φωτογραφία από το Flickr
PS2. Οι μικρούλες από κάποιο site αλλά τις έκοψα και έραψα ως σε film.

χξς'

2010-09-29T20:19:00.005+03:00

Όταν εξαντλώ τα βιβλία που έχω μαζί μου και δεν μένει τι άλλο να διαβάσω, στρέφομαι προς εξερεύνηση στην βιβλιοθήκης του πατέρα μου -τόμοι, βιβλία και αναλύσεις επί αναλύσεων, τα περισσότερα κιτρινισμένα από το πέρασμα των χρόνων και καλυμμένα με αυτή τη πολυκαιρισμένη μυρωδιά που σου γαργαλάει τη μύτη. Ανακάλυψα το καλοκαίρι κάποιες ερμηνείες ευαγγελικών περικοπών που δημοσιεύτηκαν μεταξύ 1964 και 1969 από τον ομότιμο καθηγητή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Στέργιο Ν. Σάκκου, όπου η ερμηνεία στο εδάφιο που αναφέρεται στο 666 (ακόμα και ως ιστορική διαδρομή) μου φάνηκε ενδιαφέρουσα. Στη περίληψη του κειμένου που παραθέτω (και με κάποια σχόλια άλλων), αναφέρεται η προσπάθεια των ανθρώπων να δώσουν ένα όνομα στο 666, οι διαφορετικοί τρόποι προσέγγισης και η εξήγηση του συγγραφέα -για όποιον ενδιαφέρεται-, διατηρώντας κάποιες λέξεις και εκφράσεις της «καθαρευούσης» που μου άρεσαν.

«Εδώ είναι η αναγκαία σοφία. Εκείνος που έχει νόηση ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου -είναι αριθμός ανθρώπου και ο αριθμός του είναι χξς'»

Στο ΙΓ’ κεφάλαιο της Αγίας Γραφής, υπάρχει το χωρίο για το οποίο προτάθηκαν τόσες ερμηνείες όσο κανένα άλλο. Αναφέρεται στον αντίχριστο, είναι ακατανόητο, δυσνόητο, μυστηριώδες και ταυτόχρονα ελκυστικό.

Ο προφήτης μιλά 1)για τον δράκοντα σατανά, 2)για τον αντίχριστο που παρουσιάζεται ως θηρίο με επτά κεφαλές, δέκα κέρατα και ιδιότητες των πλέον αιμοβόρων θηρίων της γης, στον οποίο ο σατανάς δίνει όλη την εξουσία του και 3)για ένα προβατόσχημο θηρίο, που καλεί όλους τους κατοίκους της γης να προσκυνήσουν την εικόνα του αντίχριστου.

Υπάρχει η συνήθεια από τα αρχαία χρόνια -για διάφορους λόγους- ένα όνομα να παριστάνεται με έναν αριθμό, όπως το Ιησούς με το 888. Έτσι πολλοί, προσπαθώντας να αποκαλύψουν το όνομα του αντίχριστου, πρότειναν ονόματα που το άθροισμά τους να δίνει το χξς (=666) -αν και σε μερικά χειρόγραφα της αποκάλυψης αναφέρεται και ως χις (=616).

Μια πρόσφατη ερμηνεία που διάβασα συνδέει το 666 με την λέξη πιστός. Το πιστός αποτελεί ένδειξη πως αυτός που φέρει το χαραγμένο σημάδι είναι οπαδός του αντίχριστου. Μεταφρασμένο σε αριθμούς κατά τον ελληνικό παλιό τρόπο αρίθμησης (το ‘ς’ να μετριέται ως ‘σ’ από το ‘στ’) αποδίδεται ως 666 (πιστός = 80+10+200+300+70+6 = 666). Σημειωτέον ότι και η λέξη μουσλίμ από την οποία παράγεται ο Μουσουλμανισμός σημαίνει πιστός.

Βέβαια στις διάφορες προτάσεις που έγιναν κατά καιρούς, δεν τηρείται πάντα η ορθογραφία και χρησιμοποιούνται ονόματα στην ελληνική, εβραϊκή και λατινική γραφή (οι πιο διαδεδομένες την εποχή εκείνη).

Κάποιοι πατέρες της εκκλησίας προτείνουν τα Λαμπέτισ, Σαμναίοσ, Χαίεν. Ο Ιππόλυτος -στο περί Χριστού και αντίχριστου έργο του- αναφέρει τα ονόματα Τειτάν και Ευάνθασ, κυρίως όμως πρότεινε το Λατείνοσ που το έμαθε από τον δάσκαλό του Ειρηναίο ως επιτυχέστερο διότι σήμαινε και τον αυτοκράτορα της κοσμοκράτειρας Ρώμης, ενώ το ίδιο άθροισμα δίνουν και οι φράσεις λατίνη βασιλεία και ιταλική βασιλεία, όπως και το αρνούμε (αντί αρνούμαι) επειδή οι διώκτες πιέζουν να αρνηθούν το Χριστό.

Μεταγενέστεροι εκκλησιαστικοί συγγραφείς δίνουν τις φράσεις κακόσ οδηγόσ, αληθήσ βλαβερόσ, πάλαι βάσκανοσ, αμνόσ άδικοσ, ο νικητήσ και το λατινικό επίθετο βενέδικτοσ που σημαίνει και ευλογημένος, όπως αυτός που θα παρουσιαστεί σαν τον Χριστό για να εξαπατήσει τους ανθρώπους.

---
Εδώ το πρώτο μουσικό διάλειμμα για να πάρουμε μια ανάσα και να ακούσουμε το I Want The World To Stop από τους Belle & Sebastian,

τα παιδιά που λατρέψαμε στα μέσα του 90 σαν ήρωες της pop κουλτούρας, τα παιδιά θαύμα που επέστρεψαν μετά από πέντε χρόνια σιωπής.
---

Κατά τα νεότερα χρόνια αποπειράθηκαν να αποκρυπτογραφήσουν το 666, αφ’ ενός άνθρωποι θρησκευόμενοι, αγνοώντας το πνεύμα της αρχαίας εκκλησιαστικής παράδοσης και εκτρεπόμενοι από την γραμμή των αγίων πατέρων, αφ’ ετέρου επιστήμονες αμφισβητούντες την θεοπνευστία και τη προφητική αξία της Αποκάλυψης.

Οι εκπρόσωποι του πρώτου ρεύματος, δεχόμενοι ότι ο προφήτης αναφέρεται σε έναν μεγάλο εχθρό της εκκλησίας, συμπέραναν ότι πρέπει να είναι ο πάπας Βενέδικτος Η' (1012-1024), που με την προσθήκη "και εκ του Υιού" στο Σύμβολο της πίστης δίχασε την εκκλησία. Το παράδοξο είναι πως αν προσθέσουμε τα γράμματα του τίτλου Vicarius Filii Dei (τοποτηρητής του Υιού του Θεού, όπως ο πάπας ονομάζει τον εαυτό του) έχουμε τον αριθμό 666.

Ο Λούθηρος και άλλοι προτεστάντες υποστήριξαν πως ο αντίχριστος είναι ο Πάπας από τη λέξη παπίσκοσ, ενώ οι παπικοί εκδικούμενοι, απέδειξαν άλλοι πως ο αντίχριστος είναι ο Λούθηρος και άλλοι ο Ιωάννης Καλβίνος. Αργότερα ευρέθη ότι το 666 δίνουν και τα ονόματα Μοαμέτισ (=Μωάμεθ), Οτμάνεσ (=Οθωμανός), ολ-οσμάνεσ (=γένος οθωμανικό) και Σελήμ το οποίο είναι το όνομα τριών άγριων σουλτάνων.

Αυτά τα έβρισκαν οι υπόδουλοι Χριστιανοί οι οποίοι υπέφεραν από τους αιμοβόρους και αλλόθρησκους δυνάστες, όπως παλαιότερα υπέφεραν από τους διώκτες της Ρωμαίων αυτοκρατόρων και που τους έβλεπαν ως αντίχριστους.

Αργότερα ως αντίχριστους προτάθηκαν και άλλοι δυνάστες όπως ο Ναπολέων, ο Γουλιέμος Β' της Γερμανίας (ο υποκινητής του Α' Παγκοσμίου πολέμου), ο Χίτλερ, ο Λένιν και ο Στάλιν, η λέξη ει επιστήμη και κομουνίσ. Ακόμα και το σχήμα του κομουνιστικού σφυροδρέπανου, αν αναλυθεί κατάλληλα δίνει το σύμπλεγμα χξς. Κάποιος παρατήρησε πως τα τρία γράμματα είναι τα αρχικά της φράσης χρησμός ξύλον σοφίας χωρίς να δώσει άλλη ερμηνεία. Άλλοι υπέδειξαν πως το τετράγωνο του 6 είναι το 36 και πως αν προσθέσουμε τους αριθμούς από το 1 μέχρι το 36 παίρνουμε άθροισμα 666. Άλλοι υποστήριξαν πως το 666 είναι το σύμβολο της αοριστίας και εκφράζει το χάος των αρχαίων, ενώ ο Νίτσε υποστήριξε πως ο ίδιος ήταν ο αντίχριστος.

Το άλλο ρεύμα των επιστημόνων εστράφει στους αιρετικούς και κυρίως στους Ρωμαίους αυτοκράτορες και διώκτες των Χριστιανών. Έτσι υπέδειξαν ονόματα όπως Καίσαρ θεόσ, Γάιοσ Καίσαρ (Καλλιγούλας), Νέρων καίσαρ, Τίτοσ και Δομιτιανόσ. Προτάθηκαν και οι αυτοκράτορες Ούλπιοσ (Τραϊανός), Ανδιανόσ, Δικλητιανόσ και Ιουλιανόσ ο παραβάτης. Άλλοι υπέδειξαν τον Σίμωνα ή τον Άρειον.

Ένας ξένος θεολόγος παρατήρησε ότι τα αρχικά των ονομάτων των εννέα πρώτων Ρωμαίων αυτοκρατόρων, όταν τα μεταγραμματίσουμε στην ελληνική γραφή και προσθέσουμε ένα ι (=10) δίνουν την λέξη ογκοτόγιον, η οποία αποτελείται από το ελληνικό όγκος (=αλαζονεία) και το λατινικό toga (ένδυμα Ρωμαίων αυτοκρατόρων και συγκλητικών) και η οποία έχει άθροισμα 666.

---
Εδώ στο δεύτερο μουσικό διάλειμμα δεν θα ακούσουμε τους αγαπημένους Iron Maiden αλλά ένα νέο group που μας έρχεται από την Φιλανδία.

Πρόκειται για τους Villa Nah που παίζουν electropop με τον γνώριμο ήχο των 80ς και αναφορές στους πρωτεργάτες Kraftwerk. Μια ευκολομνημόνευτη μελωδία που εύκολα ακούγεται από το ραδιόφωνο και την σιγοψιθυρίζεις στο δρόμο δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση.
---

Όπως όλοι οι προφήτες έτσι και ο Ιωάννης, προβλέποντας τα μέλλοντα και προφητεύοντας για αυτά, έχει μεν κατά νου έναν αντιπροσωπευτικό τύπο της εποχής του -στον οποίον αρμόζουν τα λεγόμενά του-, προδιαγράφει δε δια αυτού του τύπου πολλά πρόσωπα καθ’ όλη την ιστορία της εκκλησίας, κυρίως σε ένα πρόσωπο του απώτατου μέλλοντος.

Ο προφήτης βλέπει τον σατανά να εξαποστέλλει στον κόσμο δύο θηρία. Το ένα είναι επτακέφαλο εξερχόμενο από τη θάλασσα, το οποίο είναι η αθεία και η απιστία, και το δεύτερο εξερχόμενο από τη γη προβατόσχημο, το οποίο είναι η πλάνη και η αίρεση. Τόσο η αθεΐα όσο και η αίρεση δρούσαν και επί εποχής του Ιωάννη και ήταν εύκολο στους πιστούς να το αντιληφθούν όταν γινόταν για αυτά λόγος συγκαλυμμένος. Οπωσδήποτε πρόκειται για πρόσωπο, για έναν Ρωμαίο αυτοκράτορα και έναν αιρεσιάρχη.

Η γνώμη του Ειρηναίου, μαθητή του Πολύκαρπου, που ήταν μαθητής του συγγραφέα της αποκάλυψης, συντείνει στο ότι ο αντίχριστος είναι ο Λατείνοσ, υπονοώντας με την λέξη Ρωμαίο αυτοκράτορα, τον Νέρωνα ή τον Δομιτιανό, τους δύο μεγάλους διώκτες των Χριστιανών. Είναι μάλλον ο Νέρων για πολλούς λόγους. Εκτός του ότι στα εβραϊκά δίνει τον αριθμό 666, το πρόσωπό του συνδυάζει όλα τα γνωρίσματα. Συγκεντρώνει πολλά αξιώματα (επτά κεφαλές) και έχει πολλά διαδήματα τα οποία συνέλεγε στις διαφόρους πόλεις ως αθλητής, μουσικός, ποιητής, καλλιτέχνης, ελευθερωτής κλπ. (δέκα διαδήματα). Έχει θηριώδη χαρακτήρα και ήταν εκείνος που επί πολλά έτη μετά τον θάνατό του έμεινε στη μνήμη των χριστιανών ως ο κατεξοχήν διώκτης και τον οποίον υπαινίσσεται και ως αντίχριστο και ο απόστολος Παύλος.

Έχει παρατηρηθεί επί πλέον ότι το σύμπλεγμα χξς, παριστάνει τα ακραία γράμματα του ονόματος Χριστός, διχαζόμενα από το οφιοειδές ξ που παριστάνει τον όφι που λάτρευαν οι οφίτες, οι διεισδύσαντες στην εκκλησία όπως το ξ στο όνομα του Χριστού. Μπορούμε να προσθέσουμε ότι το ξ αποτελείται από δυο Ν, των ακραίων γραμμάτων του ονόματος Νέρων κατά την ελληνική γραφή. Δηλαδή ο Νέρων είναι το επτακέφαλο θηρίο και οι αιρετικοί είναι το προβατόσχημο, έχοντας δηλαδή όψη αγαθή και εσωτερικά γεμάτοι πλάνη και κακουργία.

Ως προφητεία περί των εσχάτων, ο αριθμός ανάγεται μεν εις πολλούς κατά καιρούς εχθρούς της εκκλησίας, αρμόζει δε πλήρως και αναπαύεται εις τον κύριο αντίχριστο τον ερχόμενο ολίγον προ της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου. Ο προφήτης είχε κατά νου τον Νέρωνα και μερικούς άλλους αιρετικούς αλλά ο προφητικός του οφθαλμός, ατενίζει εις την αχλύν των έσχατων καιρών τον κατ’ εξοχήν αντίχριστο.

Όλες οι παραπάνω ερμηνείες απλά υπέδειξαν ως αντίχριστους ορισμένα πρόσωπα διαφόρων εποχών, τα οποία ήσαν διώκτες ή παραχαράκτες της Χριστιανικής πίστης. Και όπως λένε οι πατέρες της εκκλησίας, το ασφαλέστερο και το ακινδυνότερο είναι να περιμένουμε την έκβαση της προφητείας, και όσον αφορά την ακρίβεια και όσων άλλων γράφτηκαν για αυτήν ο χρόνος θα αποκαλύψει.

---
Για το τέλος κράτησα να ακούσουμε τους Underworld και το Bird 1.

Με τους Chemical Brothers, τους Orbital και τους Leftfield άφησαν τα σημάδια τους στο electro ηχοτοπίο με dance παρεκτροπές. Ότι ήταν πολύ καλοί στο χειρισμό των υπολογιστών το είχαμε καταλάβει, τώρα θέλουν να τους πάρουμε σοβαρά και ως τραγουδοποιούς, γιατί όχι?
---

PS1. Μπορεί να μην διαβάσατε το κείμενο -γιατί μάλλον για μένα το έγραψα- ελπίζω όμως να απολαύσατε τη μουσικούλα!

PS2. Tali, το παιγνίδι δεν το ξέχασα, το δουλεύω... Είχα τις σημειώσεις από το καλοκαίρι και αν δεν το έκανα τώρα θα έμενε ο Σεπτέμβρης ...ορφανός από αναρτήσεις. Σου αφιερώνω όλες τις μουσικές!!! :)))

Για Λίγη Ευτυχία

2010-08-04T18:44:00.010+03:00

«Συγνώμη, εδώ είναι το τέλος της ουράς?» ρώτησε τον κύριο μπροστά του και αυτός, του το επιβεβαίωσε κουνώντας καταφατικά το κεφάλι. Άρα οι οδηγίες της κοπέλας στην είσοδο ήταν σωστές. Την είχε ρωτήσει πού έπρεπε να περιμένει για να κάνει ένα "Αίτημα Χορήγησης Ευτυχίας" και τον είχε στείλει ακριβώς εδώ. Τράβηξε λοιπόν από το μηχάνημα το αριθμημένο χαρτάκι με τη σειρά του και περίμενε.

Η ουρά, μετά από ατελείωτα ζικ-ζακ που έκανε, έστριβε σε έναν διάδρομο και έτσι δεν μπορούσε να υπολογίσει με ακρίβεια πόση μεγάλη ήταν -υπέθετε όμως πως θα ήταν μεγάλη. Με το πρώτο χαρακτηριστικό ηχητικό σήμα που άκουσε, είδε να σχηματίζεται στην οθόνη ο αριθμός 3.465.417.344 που θα εξυπηρετείτο και με τρόμο διαπίστωσε πως θα περίμενε πάρα, μα πάρα πολύ. Ξανακοίταξε προσεκτικά το χαρτάκι του. Κάτω από τον αριθμό ήταν τυπωμένα με μικρά γράμματα: «αναμενόμενος χρόνος αναμονής : 20 χρόνια , 17 ημέρες, 14 ώρες και 42 λεπτά».

Στο μυαλό του άρχισε να δημιουργεί μαθηματικά μοντέλα και να κάνει υπολογισμούς ... όσο θυμόταν από το φοιτητικά του χρόνια δηλαδή.

Διέκρινε ένα κλασσικό σύστημα τύπου M/M/s>1 με άπειρη πηγή εισερχόμενων αντικειμένων, με μια διαδικασία αφίξεων να ακολουθεί τη κατανομή Poisson και με μια σειρά εξυπηρέτησης FIFO (First In First Out). Θεωρώντας πως η χωρητικότητα του συστήματος είναι απεριόριστη και κάθε αντικείμενο που μπαίνει στην ουρά περιμένει να εξυπηρετηθεί χωρίς να αποχωρήσει, τότε ο αναγραφόμενος χρόνος αναμονής πρέπει να ήταν ακριβής.

Είναι δυνατόν σε ένα τέτοιο σύστημα με έναν τόσο μεγάλο χρόνο αναμονής -αφού μιλάμε για ανθρώπους- να μην υπάρχουν αποχωρήσεις? Οι τελευταίες σκέψεις, του έδωσαν ελπίδα.

Η πιθανότητα να αποχωρήσει κάποιος είναι ανάλογη με τον χρόνο αναμονής, τον βαθμό κόπωσης και της δημιουργικής απασχόλησης (βαρεμάρα). Επίσης, ο λόγος του μέσου όρου ηλικίας προς πιθανά προβλήματα υγείας (σοβαρά ή όχι) είναι μεγάλος, άρα υπάρχει ένας ρυθμός αποχώρησης σοβαρά υπολογίσιμος.

Υπολόγισε ακόμη και έναν ρυθμό τυχαίων αποχωρήσεων, που δεν υπακούει σε κάποιον κανόνα κατανομής, εξαρτώμενο από τον αριθμό αυτών που αποχωρούν προσωρινά πηγαίνοντας για ψώνια, σε άλλες δουλειές, στην τουαλέτα ή να συνεχίσουν τη ζωή τους πχ. κάνοντας οικογένεια, ελπίζοντας, πως επιστρέφοντας δεν θα έχουν χάσει την σειρά τους.

Τα έβαλε κάτω, έκανε τους υπολογισμούς του και αποφάσισε πως άξιζε τον κόπο να περιμένει. «Δεν δικαιούμαι και εγώ λίγο ευτυχία?» αναρωτήθηκε.

...

Έχουν περάσει 16 χρόνια, αλλά αυτός εκεί, ακλόνητος, περιμένει στη σειρά να εξυπηρετηθεί με ένα αριθμημένο και τσαλακωμένο χαρτάκι στο χέρι, ελπίζοντας να αποκτήσει αυτό το λίγο που δικαιούται...

Στη μουσικούλα ακούμε το No Use από την Kylie Auldist. Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους και όλες εσάς. Καλή σας ακρόαση!!!

Απολλύων

2010-07-24T22:47:00.013+03:00

"Τον επισκέπτεται κάθε βράδυ στο κρεβάτι του, προσποιούμενος τον άγγελο. Έρχεται πάντα απρόσκλητος, ακριβώς την ώρα που κλείνει τα μάτια. Του φέρνει αναμνήσεις, όμορφες εικόνες και λόγια, που τα σπέρνει μέσα του. Οι σπόροι βρίσκουν πρόσφορο έδαφος..."

Το κείμενο είναι λίγο 'προκλητικό' για αυτό όποιος επιθυμεί, ανοίγει την πόρτα στο Σκοτεινό Δωμάτιο με τους εφιάλτες μου.

(*) Ο Απολλύων είναι ο άγγελος της αβύσσου, που στα Εβραϊκά ονομάζεται Αβαδδών.

(*) Το κείμενο είναι ένα μείγμα Hellraiser (Clive Barker) και Το Όνομα Του Ρόδου. Στο Hellraiser, ο Κύβος των Λυγμών λέει ο μύθος, είναι ένας ασήμαντος κύβος που όταν ανοιχθεί έρχονται τα πνεύματα Cenobites με αρχηγό τον Pinhead για να προσφέρουν στον κάτοχό του μια εμπειρία πέρα από τον πόνο και την ηδονή. Τα πνεύματα βέβαια αποδεικνύονται ...δαίμονες.

No tears please. It’s a waste of good suffering...

Στη μουσικούλα ακούμε την διασκευή του Βασιλικού, δημιουργό και ερμηνευτή των Raining Pleasure, στη διασκευή του You Are My Destiny. Αφιερωμένο εξαιρετικά στην Talisker που της αρέσει στα σκοτεινά!!! Καλή σας ακρόαση!!!

Alessia

2010-07-20T19:52:00.011+03:00

Ερχόταν προς το μέρος του. Το βλέμμα του, σαν μαγνητισμένη βελόνα πυξίδας προσανατολισμένη στο βορρά, δεν παρέκκλινε μοίρα από πάνω της.

Η κορμοστασιά της, θα ενέπνεε τον Πραξιτέλη να σμιλέψει με δεξιοτεχνία σε γυναικείο γλυπτό την προσωποποίηση της θηλυκότητας, και η αύρα της, θα έκανε τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι να μετανιώσει για το αινιγματικό χαμόγελο που χάρισε στη Μόνα Λίζα.

Φτάνοντας δίπλα του, τον κοίταξε και του χαμογέλασε ...αινιγματικά. Ένοιωσε πεταλούδες στο στομάχι και ένα γλυκό σφίξιμο στο στήθος, που έκαναν την λειτουργία της αναπνοής να χάσει προς στιγμή τον ρυθμό της.

Αργότερα πήρε την φωτογραφική μηχανή και βάλθηκε να την φωτογραφίζει –ενώ εκείνη έπαιζε με τη φίλη της, και η θάλασσα έγλυφε φιλήδονα το κορμί της. Και τότε παρατήρησε το τατουάζ, σχεδόν στη μέση της...

Προσπαθώντας να το "αποκωδικοποιήσει", δεν κατάφερε να συγκρατήσει έναν αναστεναγμό που ξετρύπωσε απ΄το στήθος του. Πού να ήξερε τότε, πως θα είχε ένα ολόκληρο βράδυ στη διάθεσή του, να το μελετήσει και να το θαυμάσει από κοντά! Ήταν και αυτή η μουσική που του έφτιαχνε την διάθεση….

Στη μουσικούλα ακούμε την ελληνική διασκευή του Time Of The Season των The Zompies από τους The Persons και με τίτλο Είσαι το κορίτσι που αγαπώ. Να ανεβαίνουμε σιγά-σιγά ε? Καλή σας ακρόαση!!!

Αναμνήσεις

2010-07-10T00:28:00.003+03:00

"Άφησε το μυαλό του ελεύθερο και ανέσυρε μια ανάμνηση απ’ τις μνήμες του. Την τράβηξε λίγο-λίγο με τα δάκτυλα, την έστριψε προσεχτικά και όταν απέκτησε κάποιο μήκος την θήλιασε στο αδράχτι. Μετά τράβηξε την επόμενη, την έστριψε απαλά στην άκρη της προηγούμενης και..."

Είναι μια αισιόδοξη ιστοριούλα, παρ΄όλα αυτά θα ήθελα να την αφήσω -σαν την τελευταία ενός άτυπου κύκλου- στο Σκοτεινό Δωμάτιο, παρέα με τις άλλες. Η συνέχεια λοιπόν εδώ...

Διάβασα στον negentropist το άτιτλο ποίημα μιας φίλης του, που ήταν τόσο απλό αλλά ταυτόχρονα τόσο δυνατό και όμορφο που ζήτησα την άδειά του για αναδημοσίευση:

Άτιτλο
--------
Όταν θα φύγεις, θα φτιάξω ένα βαζάκι με αναμνήσεις
κι εκεί θα φυλακίσω για πάντα
τις όμορφες στιγμές
αυτές που μου χάρισες να σε θυμάμαι...
Θα βάλω μέσα άρωμα
το άρωμα του γιασεμιού,
κι έτσι δεν θα ξεχάσω την αίσθηση ευωδίας που μου άφησε η ψυχή σου
Θα βάλω κόκκους άμμου
και λίγα από τα άστρα του ουρανού
και θα ναι το «ευχαριστώ» για τις αμέτρητες γνώσεις που μου χάρισε ο νους σου
θα βάλω τραγούδια, μουσικές, στίχους και ποιήματα
απάντηση σε όλες τις σιωπές ,
αυτές που άκουγα
να φωνάζουν δυνατά
τα "γιατί" σου...
θα βάλω εξηγήσεις
γι’ αυτά που ήθελα να ξέρεις
αλλά δεν τόλμησα να στα πω ποτέ...
θα βάλω για ελπίδα μια χούφτα βότσαλα,
μήπως έτσι, κάποια μέρα
βρεις το δρόμο να γυρίσεις πίσω σε μένα...
και πριν κρύψω το βαζάκι στο σεντούκι της μνήμης μου
θα σου δώσω έναν όρκο,
«να το σφραγίσω με την υπόσχεση
πως δεν θα σε ξεχάσω ποτέ!»

Στη μουσικούλα, τις μικρές ώρες που γράφονται αυτές οι γραμμές, ακούγονται οι Portishead και το Glory Box.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον negentropist για το ποίημα και στην ANASA που μου έδωσε το ερέθισμα για το κείμενο (μην ψάχνεις το πως...)! Καλή σας ακρόαση!!!

Ρώσικη Ρουλέτα

2010-06-27T14:40:00.000+03:00

«Ξεκίνα πρώτος» μου είπε επιτακτικά, κοιτάζοντάς με ψυχρά στα μάτια και ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής του.

Έπιασα το πιστόλι που βρισκόταν ανάμεσά μας. Πριν λίγο, έβαλε μια σφαίρα σε μια από τις άδειες θαλάμες του περίστροφου, γύρισε δυνατά δυο φορές τον μύλο, κάνοντας το κροτάλισμα να χτυπήσει στους τέσσερις τοίχους και να σπάσει την ησυχία του δωματίου.

«ΦΟΒΑΣΑΙ?» φώναξε, συνεχίζοντας να με αγριοκοιτάζει.

Ήταν σίγουρο πως ήθελε να απαλλαγεί από μένα, αλλά μήπως αυτό δεν επιθυμούσα και εγώ? Σήκωσα το πιστόλι και ακούμπησα τη κρύα κάννη στο κρόταφό μου. Μία σταγόνα ιδρώτα ένοιωσα να σχηματίζεται στις ρίζες των μαλλιών μου και να κυλά προς το μέτωπο.

«ΚΑΝΤΟ!» ούρλιαξε, «ΠΑΤΗΣΕ ΤΗ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΣΚΑΝΔΑΛΗ», έφτυσε μία-μία τις λέξεις που τις ένοιωσα να μου μουσκεύουν το πρόσωπο.

Κράτησα την αναπνοή μου και πάτησα την σκανδάλη. ΚΛΙΚ. Άδεια θαλάμη.

Ακούμπησα το όπλο στο τραπέζι και ένοιωσα τα μάτια του, που φλέγονταν από μίσος να με καρφώνουν. Το άρπαξε, το έβαλε στον κρόταφό του και ουρλιάζοντας -σχεδόν τρελαμένος- πάτησε την σκανδάλη. ΚΛΙΚ. Και άλλη άδεια θαλάμη. Γεμάτος ικανοποίηση και αρρωστημένη προσμονή για την συνέχεια το άφησε μπροστά μου.

Το έφερα με τη σειρά μου στον δικό μου κρόταφο. Τον κοίταξα στα μάτια και μετά, ήρεμα και σταθερά, το έστρεψα κατά πάνω του.

«Δεν θα μου λείψεις καθόλου» ψιθύρισα και πυροβόλησα. Η σφαίρα τον βρήκε ανάμεσα στα δύο μάτια, τον διαπέρασε και σφηνώθηκε στον τοίχο ...κάνοντάς τον κυριολεκτικά χίλια κομμάτια Το μόνο που απέμεινε από εκείνον, ήταν μια άδεια κορνίζα με μερικά κομμάτια καθρέπτη στις άκρες, που έχασκε σαν ορθάνοιχτο ξεδοντιασμένο στόμα να ουρλιάζει.

Στη μουσικούλα ακούμε το As The Dark Wave Swells. Οι The Bampi Molesters φλερτάρουν με τον Morricone και παίζουν με τα άγρια όνειρα του Tarantino. Η φόρμα δομημένη και χιλιοειπωμένη, λίγα έχει να προσδώσει πέρα από το ταλέντο, την πραγματική γνώση, την άρτια κατάρτιση και το όραμα που διαθέτει το γκρουπ. Καλή σας ακρόαση!!!

Υποσχέσεις

2010-06-19T01:13:00.006+03:00

- Δεν μου μιλάς...
- Θυμάμαι...
- Λόγια ειπωμένα?
- Υποσχέσεις...

- Χμμ, οι υποσχέσεις είναι σαν το ντελικάτο κρασί, χρειάζεται σωστές συνθήκες φύλαξης και συντήρησης για να μην ξινίσει. Και ειδικά αυτές του έρωτα...
- ...λες και είναι γραμμένες στην άμμο…

<Η συνέχεια στο Σκοτεινό Δωμάτιο...>

Στη μουσικούλα -που ήταν και η αφορμή της ανάρτησης- ακούμε το Little Lies από τους Fleetwood Mac. Αν και κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1987 ακούγεται τόσο μα τόσο δροσερό αυτές τις καυτές νύχτες. Αφιερωμένο σε όλους και όλες εσάς με πολύ αγάπη. Καλή σας ακρόαση!!!

----------------------------------
1. Η φωτογραφία είναι από εδώ

Κύκλος Ζωής

2010-06-15T20:10:00.009+03:00

"Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΔΟΣ.

ΑΡΧΙΚΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΣΑΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΣΤΗΝ ΓΗ 90 ΧΡΟΝΩΝ.

ΜΕΤΑ ΖΕΙΣ ΣΕ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ, ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ, ΒΓΑΖΕΙΣ ΑΣΠΡΑ ΜΑΛΛΙΑ ΩΣΠΟΥ ΓΙΝΕΣΑΙ 65 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΔΙΩΧΝΟΥΝ.

ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΣΤΟ ΕΤΟΙΜΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΣΟΥ ΟΠΟΥ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΜΙΑ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ, ΔΥΟ ΣΠΙΤΙΑ KAI 3 ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ.

ΕΡΓΑΖΕΣΑΙ ΓΙΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ ΟΛΟΕΝΑ ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΜΑΥΡΙΖΟΥΝ, ΤΑ ΠΕΡΙΤΑ ΚΙΛΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑ 25 ΣΟΥ ΑΦΟΤΟΥ ΕΧΕΙΣ ΒΓΑΛΕΙ ΟΛΑ ΣΟΥ ΤΑ ΓΟΥΣΤΑ ΜΕ ΤΑΞΙΔΙΑ, ΨΩΝΙΑ, ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ, ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΠΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΙΣ.

ΤΟΤΕ ΞΕΚΙΝΑΣ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ, ΤΟ ΡΙΧΝΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΡΤΥ, ΣΤΟ ΣΕΞ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ, ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΠΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ.

ΕΚΕΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΣΧΕΣΗ ΟΠΟΥ ΠΕΡΝΑΣ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ.

ΜΕΤΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΠΑΙΔΙ, ΠΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ, ΤΟ ΣΕΞ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΠΙΑ, ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΤΙΣ ΑΛΑΝΕΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΝΥΧΤΩΣΕΙ, ΚΑΝΕΙΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΙΑ ΕΥΘΥΝΕΣ.

ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΜΩΡΟ, ΟΛΟΙ ΣΕ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ, ΣΕ ΑΓΑΠΟΥΝ ΚΑΙ ΣΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΑ.

ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΝΑ ΜΙΛΑΣ..ΕΧΕΙΣ ΠΕΙ ΠΙΑ ΑΡΚΕΤΑ...

ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΟΠΟΥ ΠΕΡΝΑΣ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΕΝΝΕΑ ΜΗΝΕΣ ΣΟΥ ΚΟΛΥΜΠΩΝΤΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΞΑΦΝΙΚΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ.

ΤΕΛΕΙΩΝΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΣΟΥ ΜΕ ΕΝΑΝ ΟΡΓΑΣΜΟ...

ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ?? "

Όχι, δεν σκέφτομαι! Άλλωστε, όλα για έναν 'οργασμό' γίνονται...

Στη μουσικούλα, "Are we human or are we dancer?" αναρωτιούνται οι Killers (και εγώ μαζί τους) που τους ακούμε στο Human. Παλιό μεν, ωραιότατο για να ανέβουμε δε. Αφιερωμένο εξαιρετικά! Καλή σας ακρόαση!!!

(*) Το ανώνυμο κείμενο είναι τριών χρόνων πριν και βρέθηκε καθαρίζοντας τα email μου.
(*) Η φωτογραφία από: www.sclera.be

H.O.M.E

2010-06-07T22:52:00.014+03:00

H Hands Off Mother Earth (H.O.M.E) είναι μια παγκόσμια εκστρατεία για την προστασία του πλανήτη μας, από την απειλή των πειραμάτων της Γεωμηχανικής.

Είναι μια κοινή (μητρική) οργάνωση που την συγκροτούν άλλες περιβαλλοντικές οργανώσεις και ιδιώτες από όλο τον κόσμο, με σκοπό να εκφράσουν την αντίθεσή τους στα γεωμηχανικά πειράματα. Ζητούν από τους γεωμηχανικούς να σταματήσουν τα πειράματα, από τις κυβερνήσεις να θεσπίσουν ειδικούς νόμους που να τα απαγορεύουν -τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών- και από τα κινήματα, τις οργανώσεις και τον λαό να αναγνωρίσουν τη Γη ως το κοινό μας σπίτι, του οποίου η ακεραιότητα δεν πρέπει να παραβιάζεται από πειράματα και εγκαταστάσεις γεωμηχανικής.

Η οργάνωση που ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 2010 στην Cochabamba της Βολιβίας στα πλαίσια της «The World People’s Conference on Climate Change and the Rights of Mother», υποστηρίζει πως οι θάλασσες, ο ουρανός και τα εδάφη του πλανήτη μας δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ως εργαστήριο, όπου ο καθένας μπορεί ανεξέλεγκτα να εκτελεί τόσο σοβαρά και τόσης μεγάλης έκτασης πειράματα.

Η Γεωμηχανική είναι σχετικά μια νέα επιστήμη που έχει στόχο τη συνειδητή αλλαγή του γήινου περιβάλλοντος με τη χρήση σύγχρονων τεχνολογιών προκειμένου -σε πρώτη φάση- να αντιμετωπισθεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Σε αυτό το πλαίσιο οι γεωμηχανικοί έχουν παρουσιάσει μια σειρά από προτάσεις, όπως:
(*) Βομβαρδισμό των νεφών με σωματίδια θειικού άλατος για την αντανάκλαση των ακτίνων του ήλιου ή με ιωδιούχο άργυρο για την παραγωγή βροχών.
(*) Λίπανση και καλλιέργειες των ωκεανών με πλαγκτόν για την απορρόφηση του διοξειδίου του άνθρακα.
(*) Καλλιέργειες μεταλλαγμένων σπαρτών που τα φύλλα τους θα έχουν ανακλαστικές ιδιότητες.

Ας δούμε εν συντομία μερικές από τις πρακτικές που προτείνουν:

BIOCHAR: Είναι μια άλλη ονομασία του ξυλάνθρακα (κάρβουνο), ειδικά για αυτόν που θάβεται στο έδαφος. Η ιδέα είναι να συλλέγονται και να απανθρακώνονται ξύλα ή παρόμοια φυτά και δέντρα που καλλιεργούνται για αυτό το σκοπό, και στη συνέχεια, τα παραγόμενα σε πλούσια σε άνθρακα υπολείμματα να οργώνονται στο έδαφος. Μια τεχνική που συνηθίζεται και σήμερα από τους αγρότες.

Η εταιρία International Biochar Initiative (ΙΒΙ), εκπροσωπεί τους περισσότερους που τάσσονται υπέρ αυτής της τεχνικής, θεωρώντας πως είναι μια πολύ παλιά και απλή πρακτική για την καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Υποστηρίζουν πως με αυτόν τον τρόπο, εξαντλημένα εδάφη μπορούν να καλλιεργηθούν, να αυξήσουν τα ωφέλημα συστατικά του εδάφους τους, και να παράγουν ποιοτικά αγαθά με λιγότερες απαιτήσεις σε νερό και λιπάσματα, βελτιώνοντας έτσι και τη ποιότητα και τη ποσότητα των υδάτινων πόρων.

Όμως κανείς δεν ξέρει πόση ποσότητα ξυλάνθρακα μπορεί να παραμείνει στο έδαφος, για πόσο χρονικό διάστημα, και κατά πόσο αυτή η ποσότητα μπορεί να επιβαρύνει το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι η κλιμάκωση αυτής της τεχνικής, όπου όλο και περισσότερα εδάφη θα μετατρέπονται σε νέες φυτείες καλλιεργειών μεγάλων ποσοτήτων biochar.

Ocean Fertilization: Είναι η λίπανση των ωκεανών με θρεπτικά συστατικά, με σκοπό την αύξηση του πλαγκτόν, αφού φαίνεται να δεσμεύουν το διοξείδιο του άνθρακα και να απελευθερώνουν οξυγόνο στην ατμόσφαιρα.

Τουλάχιστον 13 πειράματα έχουν γίνει τα τελευταία 20 χρόνια, όπως αυτό της εταιρίας Planktos Inc το 2007. Η εταιρία από την ιστοσελίδα της πωλούσε αντισταθμικά οφέλη άνθρακα ενώ τον Μάιο του 2007 ανακοίνωσε πως θα ρίξει στα διεθνή ύδατα κοντά στα νησιά Καλαπάγκος, τόνους ρινισμάτων σιδήρου σε μια περιοχή 10.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Τα σχέδια τους μετά από τις αντιδράσεις του κόσμου ματαιώθηκαν και η εταιρία τον Φεβρουάριο του 2008 έκλεισε.

Ο κατάλογος των ανεπιθύμητων ενεργειών είναι μεγάλος, ιδίως με τις καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να υπάρξουν στην επιβίωση των ανθρώπων που εξαρτώνται από υγιή θαλάσσια οικοσυστήματα.

Sulphate Aerosols - Artificial Volcanoes: Είναι η μείωση της ποσότητας του ηλιακού φωτός που εισέρχεται στην γήινη ατμόσφαιρα, εκτοξεύοντας και τοποθετώντας μικροσκοπικά αντανακλαστικά σωματίδια στη στρατόσφαιρα. Η ιδέα προήλθε το 1991 με την έκρηξη του ηφαιστείου Πινατούμπο στις Φιλιππίνες, όπου είκοσι εκατομμύρια τόνοι διοξειδίου του θείου που εκτοξεύτηκαν στην στρατόσφαιρα μείωσαν την θερμοκρασία ολόκληρου του πλανήτη κατά 0.4ο - 0.5ο C.

Τί επιπτώσεις θα έχει μια τέτοια ενέργεια, αν θα επηρεαστεί η τρύπα του όζοντος από τα σωματίδια στην στρατόσφαιρα, αν μπορούν να βομβαρδιστούν συγκεκριμένες περιοχές όπως της Γροιλανδίας, αν θα διαταραχθούν φυσικές διεργασίες -όπως της φωτοσύνθεσης- λόγω της μειωμένης ποσότητας του φωτός, αν οι τόνοι σωματιδίων επιστρέψουν στη γη απειλώντας τη ζωή, είναι μερικά μόνο από τα πολλά ερωτήματα.

Cloud Whitening: Είναι η λεύκανση των σύννεφων με ψεκασμό θαλασσινού νερού. Το αλμυρό νερό τα συμπυκνώνει, τα κάνει πιο μικρά και πιο ‘αντανακλαστικά’ ώστε να μειωθεί η ηλιακή ακτινοβολία που εισέρχεται στην γήινη ατμόσφαιρα, όπως συμβαίνει και με τις ηφαιστειακές εκρήξεις.

Πολλοί εξέχοντες επιστήμονες υποστηρίζουν πως με αυτή την τεχνική μπορούν να μειώσουν και να ελέγξουν την θερμοκρασία της Γης, αλλά και άλλοι που αμφισβητούν τους αισιόδοξους αυτούς ισχυρισμούς.

Μπορεί κανείς να εγγυηθεί πως η μεταβολή των καιρικών συνθηκών δεν θα έχει σε ολόκληρο τον κόσμο σοβαρές συνέπειες, όπως πχ. στη δημιουργία θυελλών ή άλλων ακραίων καιρικών φαινόμενων, στα θαλάσσια οικοσυστήματα ή στην πανίδα και την χλωρίδα? Τι επιπτώσεις θα έχει στην περιοχή ενός κράτους που συνορεύει με αυτήν που γίνονται τα πειράματα?

Πρόσφατα οι Times του Λονδίνου σε δημοσίευμά τους, έκαναν νύξη για ένα πείραμα που θα επιχειρήσει η εταιρία Silver Lining Project με έδρα το Σαν Φραντζίσκο της Καλιφόρνια, με στόχο να αυξήσει την λευκότητα των ωκεάνιων νεφών ώστε να αντανακλούν περισσότερο φως του ήλιου πίσω στο διάστημα και κατ’ επέκταση τη μείωση της ηλιακής ακτινοβολίας και την ελάττωση της θερμοκρασίας στη Γη. Τα πειράματα επιβεβαιώνονται και από την περιβαλλοντική οργάνωση ETC Group.

Είναι σε θέση η Γεωμηχανική με τις επεμβάσεις της να αλλάξει το κλίμα της Γης προς όφελός μας? Μπορεί ο καθένας να κάνει τέτοια πειράματα τόσης μεγάλη έκτασης, χωρίς τον έλεγχο μιας αρχής? Σύμφωνα με την συνθήκη της Γενεύης του 1976, η οποία αναφέρεται στη Γεωμηχανική, «δεν επιτρέπεται οποιαδήποτε τροποποίηση του περιβάλλοντος για μη ειρηνικούς σκοπούς». Πάνω σε αυτή τη διατύπωση έχει αρχίσει να γίνεται πολύς λόγος, καθώς διεθνείς αναλυτές εκτιμούν ότι δημιουργήθηκε ένα μεγάλο νομικό κενό ως προς την εφαρμογή της.

«Το κλίμα είναι διεθνής υπόθεση. Αν δεν συμφωνήσουν όλοι πώς πρέπει να αντιμετωπισθεί, δεν θα αντιμετωπισθεί. Ναι οι μετρήσεις δείχνουν ότι το κλίμα, η γεωμορφολογία και οι χάρτες θα αλλάξουν» μας λέει το despinarion όταν την ρωτήσαμε και συνεχίζει «Τώρα κατά πόσον η επέμβαση του ανθρώπου θα έχει τα αποτελέσματα που προβάλλουν, αυτό δεν μπορώ να το κρίνω γιατί όλα αυτά έχουν και μια φυσική δυναμική. Εάν σήμερα ο άνθρωπος αποφάσιζε να πετάξει όλα τα αυτοκίνητα και τα εργοστάσια και να ζει ωραία σε λιβάδια, η ατμόσφαιρα θα πάθαινε πατατράκ γιατί έχει συνηθίσει αλλιώς, και τα αποτελέσματα ούτε που θα μπορούσα να τα προβλέψω. Είναι σαν να κόβεις από τον πρεζάκια απότομα την πρέζα. Και σ' αυτή λοιπόν την "ιδεατή κατά τον λαό" περίπτωση πάλι κάποια επεμβασούλα τύπου εντζινηρινγκ θα ήταν απαραίτητη». Και καταλήγει «Δυστυχώς σ' αυτό τον πλανήτη απάνω όπου και να πας μα όπου και να πας, τα συμφέροντα των λίγων προέχουν και η εφαρμογή οποιασδήποτε ερευνάς υπόκειται σε λογοκρισία».

Στη μουσικούλα ακούμε τους Fireflies σε μια διασκευή του Heaven (1979) των Talking Heads. Ακούγεται τόσο δροσερό που δεν είναι υπερβολή αν σας πω πως το έβαλα στο repeat και το άφησα να παίζει όλο το βράδυ. Αφιερωμένο σε σένα εξαιρετικά. Καλή σας ακρόαση!!!

PS. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο despinarion για το σχόλιο που με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.

------------------------------------
Πηγές:
1. Hands Off Mother Earth (H.O.M.E)
2. International Biochar Initiative (ΙΒΙ)
3. Silver Lining Project
4. ETC Group

Το Τηλέφωνο

2010-06-02T22:10:00.001+03:00

Ήθελε να είναι μαζί της, να την κρατά με το χέρι του. Ήθελε να είναι εκεί όποτε θα χρειαζόταν την βοήθειά του, όποτε θα τον είχε ανάγκη. Ήθελε να μην νοιώθει πως κινδυνεύει, να νοιώθει ασφάλεια. Ήθελε να την έχει συντροφιά, να μην νοιώθει μόνος. Ήθελε να ταξιδεύει, να αποδρά μαζί της. Ήθελε να μην νοιώθει την απουσία της αλλά να την νοιώθει δίπλα του χωρίς καν να είναι κοντά της. Ήθελε να είναι δεμένος μαζί της …με έναν ηλεκτρονικό ομφάλιο λώρο.

Έτσι μπήκε σε ένα μαγαζί κινητής τηλεφωνίας, αγόρασε ένα τελευταίας τεχνολογίας κινητό με καινούργια σύνδεση και της έδωσε τον αριθμό. Κανείς άλλος δεν τον γνώριζε -όποτε χτυπούσε ήξερε πως ήταν εκείνη.

Και οι μέρες περνούσαν…

Στο γραφείο είχε το τηλέφωνο κοντά του. Κάθε τόσο έριχνε ματιές γεμάτες προσμονή για να ελέγξει τυχόν νέα μηνύματα ή χαμένες κλήσεις. Συνήθως, πριν ακόμα ηχήσει το τηλέφωνο, ακουγόταν ένας διακοπτόμενος βόμβος από την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία πάνω στη μουσική τού αγαπημένου του σταθμού. Πριν ακόμα ηχήσει, ήταν έτοιμος να της απαντήσει.

Τις ώρες που βρισκόταν σε κίνηση, ενεργοποιούσε την δόνηση και το κρατούσε στο χέρι του, Άγγιζε τις καμπύλες του και ταξίδευε πάνω στο κορμί της. Άγγιζε τα πλήκτρα με τους αριθμούς και μετρούσε τις μοναδικές στιγμές που περνούσαν μαζί. Όταν τον καλούσε, την ένοιωθε να δονείται στη παλάμη του, όπως όταν η παλάμη του χάιδευε το βελούδινο κορμί της.

Και κάθε βράδυ το είχε δίπλα του. Όπως και απόψε:

Έλεγξε πρώτα για αναπάντητες κλήσεις και νέα μηνύματα. Μετά, το κράτησε για λίγο, νοιώθοντας τις καμπύλες και τα μαλακά μέρη τής πίσω επιφάνειας για πολλοστή φορά. Τα δάχτυλά του κύλησαν πάνω στα γνώριμα γυαλισμένα πλαστικά με τους αριθμούς. Χαμογέλασε νοσταλγικά και το έβαλε δίπλα στο μαξιλάρι του. Έτσι ένοιωθε πως την είχε δίπλα του, πως κοιμόταν μαζί της. Έκλεισε το φως και άφησε τις σκέψεις του ελεύθερες να τον βασανίσουν.

Ούτε και σήμερα είχε νέα της, πάνε κοντά τρία χρόνια αρνούμενος να συνειδητοποιήσει, πως ο λώρος που τους έδενε έχει από καιρό κοπεί …μαχαίρι.

----

Ο φιλαράκος της ιστορίας αδυνατεί να αποδεχθεί το γεγονός πως «it takes two to tango». Κάποιο πρωί θα ξυπνήσει, συνειδητοποιώντας πως μια ζωή περίμενε κάτι το οποίο ποτέ δεν θα ερχόταν …πως περίμενε το τραίνο στη λάθος αφετηρία.

Οι πολιτικές εξελίξεις τρέχουν χωρίς να αντιλαμβανόμαστε επακριβώς τα γεγονότα και τις συνέπειες. Καμιά φορά, ως απλοί θεατές παρακολουθούμε αμέτοχοι και αδύναμοι να αλλάξουμε τη δυναμική ροή των πραγμάτων. Πρέπει όμως να το παλέψουμε. Η ζωή μας σήμερα, δεν έχει καμιά σχέση με αυτήν που γνωρίζαμε μέχρι χθες. Όσο πιο γρήγορα αποδεχθούμε το γεγονός πως «έσπασε αυτό που μας έδενε με το χθες», πως πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά, πως η μοιρολατρία, η κατσουφιά και η μουρμούρα δεν βοηθούν σε τίποτα, τόσο πιο γρήγορα θα είμαστε σε θέση να πάρουμε πάλι τη ζωή στα χέρια μας. Ευλόγησον!

Στη μουσικούλα ακούμε τους INXS και το Never Tear Us Apart. Αφιερωμένο εξαιρετικά στον φιλαράκο τής παραπάνω ιστορίας, που θα διαβάσει, θα ακούσει και ...χαμπάρι δεν θα πάρει, στανταράκι! Καλή σας ακρόαση!!!

Common People

2010-05-19T16:10:00.025+03:00

Το αυτί συλλαμβάνει τον ήχο από το ξυπνητήρι που χτυπά ασταμάτητα και δίνει εντολή να ανοίξουν τα μάτια. Τα χέρια αυτόματα το κλείνουν, παραμερίζουν τα σκεπάσματα και τα πόδια αναλαμβάνουν να μετακινήσουν το σώμα προς την τουαλέτα. Τα μάτια εξερευνούν το πρόσωπο στον καθρέφτη για αλλαγές, ενώ τα χέρια μηχανικά το πλένουν και του βουρτσίζουν τα δόντια.

Τα πόδια διαρκώς μετακινούν το σώμα από το ένα δωμάτιο στο άλλο και τα χέρια αναλαμβάνουν να το ντύσουν. Τα μάτια ρίχνουν μια τελευταία ματιά στον ολόσωμο καθρέπτη με τα χέρια να κρατούν τον χαρτοφύλακα. Το κλειδί γλιστρά απ’ τα δάχτυλα στην εσωτερική τσέπη του σακακιού αφού πρώτα κλειδώσουν τη πόρτα και τα πόδια αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τα υπόλοιπα μέλη του σώματος μέχρι το τραίνο.

Στο βαγόνι του τραίνου, τα χέρια κρατιούνται απ΄ το ίδιο σημείο που κρατιούνται τα τελευταία χρόνια και τα μάτια αντιλαμβάνονται πως ούτε σήμερα έχει αλλάξει κάτι: ίδια πρόσωπα καταλαμβάνουν ίδια σημεία ...όπως ακριβώς και ο ίδιος, όρθιος δίπλα στην πόρτα. Και αντιλαμβάνονται τις ίδιες καθημερινές εικόνες: ίδια κτίρια και ίδιους δρόμους μέχρι το τέρμα της διαδρομής.

Το χέρι γλιστρά στην εσωτερική τσέπη, βγάζει το πάσο και ανοίγει τη πόρτα της εταιρίας. Το στόμα τραβιέται προς τα πίσω διαγράφοντας ένα χαμόγελο με ένα τυπικό καλημέρα σχηματισμένο πάνω του. Τα πόδια τον οδηγούν στη θέση του, τα γόνατα λυγίζουν, ακουμπά το κορμί του στην καρέκλα και τα δάχτυλα ψαχουλεύουν τον κρυμμένο διακόπτη του υπολογιστή κάτω απ’ το γραφείο.

Τα μάτια διαβάζουν emails χωρίς ενδιαφέρον και στο χέρι του κρατά αδιάφορα το ακουστικό με ανούσια τηλέφωνα. Η μέρα κυλά με φυλακισμένα εκατομμύρια στα κελιά του Excel, που στα μάτια του φαντάζουν ως μία σειρά τυχαίων αριθμών.

Τα μάτια ανιχνεύουν κίνηση, κάποιοι φεύγουν. Τα χέρια κλείνουν τον διακόπτη, συμμαζεύουν το γραφείο, φοράνε το σακάκι και τα πόδια αναλαμβάνουν την επιστροφή -ακριβώς την ίδια διαδρομή, από την αντίστροφη.

Στο σπίτι τα μάτια πέφτουν πάνω στο ψυγείο σε μια λίστα με ψώνια, τα χέρια την παίρνουν μαζί τους στο super market -μαζεύουν τα είδη από τα ράφια και τα τοποθετούν στο καρότσι. Τα πόδια μετακινούνται από τον έναν διάδρομο στον άλλον. Τα χέρια πληρώνουν το λογαριασμό, κρατούν τις τσάντες και τα πόδια μεταφέρουν το βαρύ φορτίο στο σπίτι.

Τα αυτιά αναγνωρίζουν σπιτική μουρμούρα και βουητό με παιδικές φωνές. Τα χέρια ετοιμάζουν φαγητό, πλένουν και κοιμίζουν παιδιά, και μετά τα πόδια τον πάνε στο καναπέ για να ξεκουραστούν ...μέχρι το επόμενο πρωί.

Καμία σκέψη και σήμερα, το μυαλό είναι κενό...

Συμπέρασμα: όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια.

Στη μουσικούλα ακούμε την νέα δουλειά του Micah P Hinson που ηχογραφεί με τους Pioneer Saboteurs το She's Building Castles In Her Heart. Εξαιρετικό για τις μικρές ώρες ειδικά πριν το ξημέρωμα. Καλή σας ακρόαση!!!

Περί Διάθεσης

2010-05-13T09:20:00.001+03:00

Η Καλή μου Διάθεση με εγκατέλειψε! Έπρεπε όμως να το περιμένω, τον τελευταίο καιρό φλέρταρε ανελλιπώς και αδιακρίτως με το Χαμόγελό μου. Τους έβλεπα, αλλά δεν πήγαινε το μυαλό μου στο κακό, ώσπου ξαφνικά ένα απόγευμα έγιναν και οι δυο καπνός.

Στην αρχή σκέφτηκα πως θα επρόκειτο για ένα συνηθισμένο ραντεβουδάκι. Ίσως πρώτα να πήγαιναν κινηματογράφο και στη συνέχεια, κριτική ταινίας και χαλαρή κουβεντούλα με ποτό σε κάποιο μπαράκι του κέντρου. Άδικα τους περίμενα μέχρι τα ξημερώματα. Αλλά ούτε και την επόμενη εμφανίστηκαν ...πάνε μέρες τώρα.

Έτσι, έμεινα μόνος με την δίδυμη αδελφή της -τη Κακή μου Διάθεση- που για να λέμε και την αλήθεια δεν θα έβγαινα ούτε για καφέ μαζί της!

Αυτή συνέχεια με πιάνει και με τραβά από τα μούτρα, μου συνοφρυώνει το μέτωπο τόσο, που κάνει τη ρυτίδα μου ανάμεσα στα μάτια να φαντάζει πληγή. Έρχεται παρέα πάντα με την Επιθετικότητα και τον Θυμό. Και αυτός είναι ένας σοβαρός λόγος που με κάνει να συμπεριφέρομαι απόμακρα και τις περισσότερες ώρες να κρατώ το στόμα μου κλειστό. Άσε που έχει τσακωθεί με την Αυτοσυγκράτηση ενώ η Αστάθεια και ο Αυταρχισμός είναι οι καλύτεροι φίλοι της.

Με τη Καλή μου Διάθεση κάναμε υπέροχη παρέα και δεν ήμασταν ποτέ μόνοι αφού ερχόντουσαν και άλλοι στη συντροφιά μας:

Με τον Αυθορμητισμό και τον Ενθουσιασμό ανατρέπαμε διαρκώς την καθημερινότητα. Με την Δημιουργικότητα εξοστρακίζαμε τη Βαρεμάρα και κάναμε την κάθε μέρα μας ξεχωριστή. Η Θέληση κάθε φορά συνοδευόταν με το Επίθετο Ισχυρή και ξημερωνόμασταν κάνοντας σχέδια για το μέλλον αγκαλιασμένοι με την Επιμονή, την Υπομονή και το Πείσμα. Με την Φαντασία ταξιδεύαμε και ανακαλύπταμε μέρη εξωτικά. Με τον Έρωτα και τον Ρομαντισμό γράφαμε ποιήματα χαζεύοντας τα αστέρια κάτω από ολόγεμα φεγγάρια. Τώρα πάνε αυτά...

Η Καλή μου Διάθεση ήταν η ψυχή της παρέας, μας έδενε ολοκληρωτικά με έναν τρόπο μοναδικό, ενώ η Κακή μου ...την νοιώθω να με αλλάζει συθέμελα -να ξεριζώνει ότι υπάρχει μέσα μου και να το αντικαθιστά με κάτι εντελώς καινούργιο και ξένο προς εμένα.

Αλλά να μην τους έχω καταλάβει τόσο καιρό...

Στη μουσικούλα ακούμε τους Archive. Είχα αποφασίσει από την τσαντίλα μου να βάλω το Fuck U αλλά τελευταία στιγμή μαλάκωσα και έβαλα το Get Out. "Get out...Out the door...I cant stand to see your face...I wish youd go some other place" βρε ουστ απ΄εδώ! Αφιερωμένο σε αυτήν και μόνο εξαιρετικά!!!

Ο Χρόνης

2010-04-22T21:18:00.004+03:00

Ερχόταν κάθε βράδυ στο κρεβάτι μου. Τις περισσότερες φορές έφερνε μαζί του καλέμι και σφυρί. Ντάπα-ντούπα, ντάπα-ντούπα όλη νύχτα σμίλευε το πρόσωπο και ολόκληρο το κορμί μου με άνυδρα τοπία και εφιαλτικά σχέδια.

Ένα βράδυ, έτσι όπως πετάχτηκα στον ύπνο μου, είδα φευγαλέα τη σκιά του με ένα σπρέι να ραντίζει τα μαλλιά μου. Μια άλλη φορά που ξύπνησα απότομα με πόνους στα μάτια, πρόλαβα να τον δω να σκαλίζει τους βολβούς μου. Το χειρότερο ήταν ένα βράδυ που έκοβε και έραβε νευρώνες στον εγκέφαλό μου, φορώντας μια πράσινη χειρουργική μάσκα ...απ’ όσο πρόλαβα να δω δηλαδή.

Ήμουν σίγουρος πως υπήρχε, τον είχα δει, και έτσι αποφάσισα να τον πιάσω στα πράσα. Όταν ένα βράδυ ένιωσα τσιμπήματα στον καρπό, δεν αντέδρασα. Μισάνοιξα το ένα μου μάτι και μέσα απ' τα βλέφαρα τον είδα: ένας συμπαθητικός νεαρούλης, με μια βελόνα που προσπαθούσε να μολύνει το αίμα μου. Άπλωσα αστραπιαία το άλλο μου χέρι και πριν προλάβει να εξαφανιστεί τον γράπωσα.

«Ποιος είσαι;» του είπα αγριεμένος και καλά για να τον τρομάξω.
«Ο Χρόνης» μου απάντησε με επαγγελματικό ύφος, «ο βοηθός του Χρόνου», και με έκανε να νοιώσω ηλίθιος ...λες και δεν συνέβαινε τίποτα ...λες και δεν τον είχαν πιάσει στα πράσα!!!
«Και γιατί δεν ήρθε ο ίδιος?», μου φάνηκε καλή σαν ερώτηση εκείνη τη στιγμή, λες και η απάντηση θα έλυνε όλες μου τις απορίες...
«Ο κος Χρόνος δεν προλαβαίνει, έχει πολύ δουλειά, για αυτό και με έχει προσλάβει part time», μου είπε με το ίδιο αυστηρό ύφος και με έναν ελιγμό, μου ξέφυγε και εξαφανίστηκε.

Τα έβαλα με τον εαυτό μου. Είχα τόσες ερωτήσεις που ήθελα να του κάνω! Κυρίως για το πλάνο και την εξέλιξη των εργασιών του. Ακόμα είχα σκεφτεί πως ίσως και να μπορούσα να κάνω κάποιες διαπραγματεύσεις, να καταλήξω σε κάποια συμφωνία μαζί του.

Ήμουν σίγουρος πως είχε βαλθεί σιγά-σιγά να με ξεκάνει, όπως και ότι αυτό το απολάμβανε. Άλλωστε δεν βιαζόταν, είχε τόσο χρόνο μπροστά του. Ακόμα και αν μου συνέβαινε κάποιο ατύχημα την επόμενη μέρα, δεν νομίζω πως θα στεναχωριόταν ...θα ήμουν ένας λιγότερος, μια ώρα νωρίτερα στο σπίτι.

Έτσι μια νύχτα δεν έκλεισα μάτι και τον παραφύλαξα -δεν ήρθε. Το ίδιο έκανα και τις επόμενες νύχτες -ούτε και εκείνες ήρθε. Πάνε 3 χρόνια τώρα που έχω να κοιμηθώ, αλλά νιώθω να κερδίζω αυτή τη μάχη ...και έχω αποφασίσει να μην τον αφήσω με τίποτα να κρύψει τα νιάτα μέσα μου.

Στη μουσικούλα ακούμε το Street Spirit από τους Radiohead. Άσχετο μεν, πολύ αγαπημένο δε. Καλή σας ακρόαση!!!

1) Η ιδέα να γράψω για τον χρόνο ήρθε από μία ανάρτηση της "ολα θα πανε καλα..."
2) Η φωτογραφία είναι από το flickr.

Λίμνη Πλαστήρα

2010-04-18T15:41:00.014+03:00

Χωρίς πολλά λόγια, φωτογραφίες από την λίμνη Πλαστήρα με μια ...καλλιτεχνική διάθεση.

Τοπίο που σε ηρεμεί στον Άγιο Αθανάσιο

Η λίμνη από το λόφο που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το φράγμα, στο Παρατηρητήριο

Αντανακλάσεις στον Άγιο Αθανάσιο

Καλύβια

Τα Καλύβια πίσω από τα βυθισμένα δέντρα με φόντο τα Άγραφα

Αιώνια ανάπαυση στην Φυλακτή, υπό το βλέμμα του χιονισμένου όγκου των Αγράφων

Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια στο Παρατηρητήριο, σχεδόν παραμυθένια

Ανεβαίνοντας τα τελευταία σκαλοπάτια στο Παρατηρητήριο, σχεδόν εφιαλτικά

Άγιος Αθανάσιος, θέα από μπαλκόνι

Το φράγμα

"Οι ζευγάδες φεύγουνε μα η σπορά μένει..."

Δασικό χωριό "Δρυάδες" Δήμου Ιτάμου

Στη μουσικούλα ακούμε τον Mr. Wright και το The Man Who Was Not, παραγωγή -αν το πιστεύετε- του 1998. Ιδιόρρυθμη ποπ κουλτούρα, λονδρέζικη αισθητική και ηρωικά πνευστά. Καλή σας ακρόαση!!!

ΙΝΒΙ

2010-04-01T00:03:00.003+03:00

Στέκομαι κάτω από τη σκιά μιας κουτσουπιάς, προστατευμένος από τις ακτίνες του ήλιου. Σχεδόν όλοι έχουν πάει στο διοικητήριο για να παρακολουθήσουν τα δρώμενα από κοντά. Δεν κατάφερα να πάω μαζί τους, ένας δυνατός πόνος στη μέση με έχει απομακρύνει τις τελευταίες μέρες από τις καθημερινές μου δραστηριότητες, οπότε παραμένω εδώ για να μάθω τα νέα.

Από το πρωί επικρατεί μεγάλη αναστάτωση στους δρόμους της πόλης. Τα χθεσινοβραδινά γεγονότα και η σύλληψη του ψευδοπροφήτη έχουν κυκλοφορήσει από στόμα σε στόμα. Οι ιερείς επεδίωκαν εδώ και πολύ καιρό τη σύλληψή του και κατά πως φαίνεται, ο Πόντιος Πιλάτος -ο διοικητής- δεν θα τους χαλάσει το χατίρι. Από την άλλη δεν θα ήθελα να ήμουν στη θέση του…

Ένας περαστικός που ήρθε πριν λίγο από εκεί, μου είπε πως τον βρήκαν ένοχο και τον καταδίκασαν σε θάνατο -με σταύρωση. Μου είπε ακόμα πως τον έντυσαν βασιλιά: οι στρατιώτες του φόρεσαν ένα βαθυκόκκινο μανδύα και ένα αγκάθινο στέμμα στο κεφάλι, τον έβγαλαν στο προαύλιο του διοικητηρίου και τον χλεύαζαν, τον προσκυνούσαν σαν βασιλιά και τον χτυπούσαν με ένα καλάμι. Και μετά πως τον φραγγέλωσαν. Δεν υπάρχει χειρότερη τιμωρία από το να σε μαστιγώνουν με το φραγγέλιο, αυτό το χοντρό μαστίγιο που στις άκρες των λωρίδων έχει δεμένες σφαίρες από μολύβι και μικρά κόκαλα ζώων. Είναι δε τόσο σκληρό και απάνθρωπο που αρκετοί κατάδικοι δεν αντέχουν και πεθαίνουν κατά τη διάρκεια αυτού του βασανιστηρίου.

Η οχλοβοή που ακούγεται να ανηφορίζει, σημαίνει πως έχει σχηματιστεί πομπή με κατεύθυνση τον Γολγοθά και θα περάσει από μπροστά μου. Μέσα στην ατυχία μου φάνηκα τυχερός...

Έχω μεγάλη αγωνία και βρίσκομαι σε υπερένταση. Να! Τώρα φάνηκαν στη στροφή του δρόμου. Μπροστά είναι αυτός ο βλάσφημος, αυτός που υποστηρίζει πως είναι ο γιος του Θεού. Οι στρατιώτες δίπλα του τον χτυπούν και τον φτύνουν. Πιο πίσω μια ομάδα γυναικών θρηνεί και ωρύεται. Ο όχλος που ακολουθεί τον χλευάζει, τον φτύνει και τον εξευτελίζει με κάθε τρόπο.

Αρχίζω και εγώ να βρίζω αυτόν που ισχυρίζεται πως είναι βασιλιάς, εγώ που δεν τον έχω δει ούτε μια φορά. Πλησιάζει προς το μέρος που βρίσκομαι. Στο κεφάλι του φορά ακόμα το αγκάθινο στεφάνι. Είναι μετρίου αναστήματος με μεγαλοπρεπή όψη. Τα μαλλιά του χωρισμένα στη μέση κατά το σύστημα των Ναζαρηνών, έχουν το χρώμα του ώριμου κάρυ μέχρι τους ώμους και παίρνουν το στιλπνό χρώμα της γης μέχρι τις ωμοπλάτες του. Το μέτωπό του είναι λείο και γαλήνιο, το πρόσωπό του χωρίς ρυτίδες ή άλλα σημάδια, η μύτη και τα χείλη του κανονικά. Τα γένια του είναι πυκνά στο ίδιο χρώμα με τα μαλλιά, δεν είναι μακριά και χωρίζονται στα δύο. Όψη κουρασμένη αλλά και γαλήνια ταυτόχρονα. Έτσι τον είδα …κάτω από τα αίματα που έτρεχαν απ’ το μέτωπό του, από τις ανοιχτές πληγές των αγκαθιών.

Τα ρούχα του είναι ποτισμένα με αίμα. Το σώμα του είναι σίγουρα σακατεμένο, γεμάτο πληγές, κόκκινες αυλακώσεις και σκισμένες σάρκες. Αν δεν του ξαναφορούσαν τα ρούχα του, σίγουρα θα φαινόντουσαν και τα απογυμνωμένα κόκαλά του. Τόσο φρικτό είναι το φραγγέλωμα.

Στους ώμους μεταφέρει τον βαρύ σταυρό του. Ο στρατιώτης δίπλα του εξακολουθεί να τον χτυπά και να τον φτύνει, για αυτόν είναι μια δουλειά που πρέπει να την τελειώσει το συντομότερο. Σε κάθε χτύπημα τα βήματά του βαραίνουν. Κάποια στιγμή δεν αντέχει και πέφτει στα γόνατα. Πρέπει πάση θυσία να φτάσει ζωντανός στη κορυφή του βουνού και να σταυρωθεί, αυτές είναι οι εντολές. Για αυτό ο στρατιώτης αρπάζει έναν πολίτη και τον διατάζει να βοηθήσει τον προφήτη. «Είναι ο Σίμων ο Κηρηναίος», ακούω δίπλα μου να λένε.

Στριφογυρίζω τη γλώσσα μου στο στόμα για να μαζέψω όσο περισσότερο σάλιο μπορώ, για να φτύσω στο πρόσωπο τον βλάσφημο. Και έτσι όπως είναι πεσμένος γυρίζει και με κοιτά. Το βλέμμα του…

Το βλέμμα του σοβαρό, σαν ακτίνα από φως έφτασε και είδε το βάθος της ψυχής μου, τις επιθυμίες μου, τις σκέψεις μου, τις πράξεις μου. Και με κυρίευσε μεγάλη ντροπή και θλίψη. Ένοιωσα ένοχος, αμαρτωλός αλλά ταυτόχρονα χαρά γιατί αναγνώρισα τη διττή Του υπόσταση, ως πρόσωπο Θείο αλλά και μαρτυρικό.

Δεν ξέρω πόση ώρα έχει περάσει. Βρίσκομαι αποσβολωμένος και μόνος στην ησυχία του δρόμου -στο σημείο της συνάντησης μας. Σκέφτομαι πώς με κοίταξε, πώς μίλησε στη καρδιά μου, πώς έδωσε νόημα στην ύπαρξή μου, πώς τελικά στιγμάτισε τη ζωή μου. Και αν με ρωτήσετε, θα σας πω με σιγουριά πως ναι, τώρα πιστεύω σε Αυτόν.

<-->

Για όσους έφτασαν μέχρι εδώ, θα ήθελα να αναφερθώ σε τρία θέματα:

(*) Η περιγραφή του Ιησού προέρχεται από μια επιστολή -που φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη Ταεζαρίνι της Ρώμης- προς τον αυτοκράτορα της Ρώμης Τιβέριο, σταλμένη από τον Πόπλιο Λεντούλο κυβερνήτη της Ιουδαiας, πριν τον Πιλάτο.

(*) Την πληροφορία για την τιμωρία με το φραγγέλιο μας την δίνει ο Ευαγγελιστής Μάρκος στο κεφάλαιο 15.

(*) "η ημιμάθεια είναι χειρότερη την αμάθεια" ή κάπως έτσι σχολίασε κάποιος σε ένα blog, όταν ο συγγραφέας αντιπαρέθεσε διαφορές στην εξιστόρηση των παθών του Ιησού στα ευαγγέλια, καταλήγοντας πως δεν ξέρουν τι γράφουν και πως είναι μυθεύματα. Θα ήθελα να πω εδώ, πως τα ευαγγέλια δεν είναι η βιογραφία του Ιησού, γράφηκαν και παραδόθηκαν ως "συγγραφαί μεγίστου κύρους, ως κώδιξ ιερός της πίστεως και της ελπίδος..." στις πρώτες Οικουμενικές Εκκλησίες που ήταν εξ΄αρχής οργανωμένα θρησκευτικά σωματεία, με σκοπό να κινήσουν το ενδιαφέρον και να καταστούν ιερά και πολύτιμος παρακαταθήκη. Ενδιαφέρον έχει το ευαγγέλιο του Ιωάννη, που ενώ γνώριζε τα προηγούμενα τρία, παρουσιάζει τις περισσότερες διαφορές. Αν υπήρχε δόλος ή συμφωνία μεταξύ τους, δεν θα παρουσίαζε καμία διαφορά.

Στη μουσικούλα ακούμε το Acid, Bitter and Sad από τους This Mortal Coil. Δεν ήθελα να βάλω κάτι βαρύ και είναι ένα κομμάτι του 1987 που το ακούω ακόμα και σήμερα ευχάριστα και με τέρμα τα γκάζια.

Εύχομαι σε όλους σας Καλή Ανάσταση.

Βυθιζόμαστε

2010-03-27T14:02:00.007+02:00

Η ώρα της γης μου θυμίζει τις θυσίες των αρχαίων Ελλήνων με σκοπό να εξευμενίσουν την οργή των Θεών. Το σφαχτό στη θράκα αντικαταστάθηκε μια απλή κίνηση -το κατέβασμα του διακόπτη, η δε τσίκνα που ευωδίαζε και αγαλλίαζε τους Θεούς, ...από τη μείωση της εκπομπής των ρύπων. Μιας ώρας θυσία...

Ίσως μια τέτοια θυσία να μην έχει κανένα ανασταλτικό αποτέλεσμα στο κατήφορο που έχουμε πάρει. Είναι όμως μια συμβολική κίνηση για να δηλώσουμε τη παρουσία μας, το προβληματισμό μας και την υποστήριξη του αγώνα ενάντια στις κλιματικές αλλαγές.

Οι επιστήμονες διαφωνούν για τα αίτια και το ρυθμό εξέλιξης των κλιματικών αλλαγών. Το σίγουρο είναι πως συμβαίνει, και ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι η υποχώρηση των παγετώνων και η άνοδος της στάθμης του νερού.

Το νησάκι Νιου Μουρ, ένα από τα πολλά του νησιωτικού συμπλέγματος Σούντερμπαν, έχει πλέον βυθιστεί εντελώς λόγω της ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Υπήρξε τα τελευταία 30 χρόνια αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα στην Ινδία και το Μπαγκλαντές και τελικά έδωσε μόνο του λύση στην έριδα: εξαφανίστηκε στα νερά του Κόλπου της Βεγγάλης. Και όπως είπε ο Σουγκάτα Χάζρα, καθηγητής Ωκεανογραφίας στο Πανεπιστήμιο Τζανταβπούρ της Καλκούτας, «Αυτό που δεν κατάφεραν να πετύχουν οι δύο χώρες έπειτα από χρόνια διαλόγου τελικά επιλύθηκε από την κλιματική αλλαγή» (in.gr).

Σε κάποια σημεία του πλανήτη το νερό με την παρουσία του αλλάζει τα σύνορα του χάρτη και τη ζωή των ανθρώπων που ζουν εκεί, ενώ σε κάποια άλλα σημεία την αλλάζει με την απουσία του. Η συνολική ποσότητα του νερού στη Γη δεν έχει μεταβληθεί, ενώ είχα διαβάσει -νομίζω σε ένα φυλλάδιο της WWF- πως "Το νερό του πλανήτη μας είναι το ίδιο με το οποίο υπηρετήθηκαν όλες οι προηγούμενες γενιές των ανθρώπων. Δεν έχει προστεθεί άλλο νερό ούτε άλλαξε ούτε χάθηκε" και ήταν κάτι που δεν το είχα σκεφτεί ξανά πριν...

Το νερό είναι ζωή, αποτελεί τα δύο τρίτα του ανθρώπινου οργανισμού και είναι το δώρο της Γης προς εμάς. Άκουγα χθες πως ως χώρα κατέχουμε την δεύτερη θέση στη παγκόσμια κατανάλωση νερού μετά τις ΗΠΑ. Κάθε Έλληνας καταναλώνει ποσότητα νερού σχεδόν διπλάσια από τον παγκόσμιο μέσο όρο. Το ερώτημα όμως είναι αν θα είναι αρκετό για τον πληθυσμό του πλανήτη που όλο αυξάνεται.

Κι μιας μιλάμε για το νερό, θυμήθηκα και μια ιστοριούλα που είχα γράψει με τίτλο "Ένας Προαναγγελθείς Θάνατος". Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζουν και οι απόψεις του Ιάπωνα Dr. Masaru Emoto (HADO Με Μια Προσευχή Στον Πλανήτη) που το θεωρεί ως μέσο μεταφοράς μηνυμάτων μεταξύ της φύσης και του ανθρώπου.

Οι κλιματικές αλλαγές είναι γεγονός και με τη παρουσία ή την απουσία του νερού, το σίγουρο είναι πως ...βυθιζόμαστε.

Και επειδή είμαστε αισιόδοξοι άνθρωποι, ακούμε τους U2 και το Magnificent ...έτσι για να ανέβουμε λίγο. Καλή σας ακρόαση!!!

Enjoy The Silence

2010-03-14T10:46:00.006+02:00

- Δεν θα πρέπει να το καταλάβουν, μην το ξεχάσεις αυτό

Έτσι μου είπε και ακολούθησα τη συμβουλή της. Έκανα στην αρχή κάποιες δήθεν αδιάφορες βόλτες κατά μήκος του διαδρόμου -σε ανυποψίαστες ώρες. Βάδιζα αργά μέχρι την άλλη άκρη του -την σκοτεινή- κοντοστεκόμουν για λίγο, αναμετρούσα με το βλέμμα λοξά την πόρτα και επέστρεφα πάλι πίσω.

Ένα βράδυ, έβαλα λίγο λάδι σε ένα μικρό κομμάτι από βαμβάκι, παραφύλαξα να μην με δουν, πλησίασα αποφασιστικά τη πόρτα και λάδωσα τους μεντεσέδες της. Δεν θα έπρεπε να με καταλάβουν, έτσι με είχε συμβουλέψει...

- Είσαι έτοιμος ?
- Έτοιμος
- Πάει καιρός ε?
- Ναι πάει…
- Θέλεις να βάλουμε μουσικούλα?
- Ναι, αλλά δεν ξέρω τί
- Να βάλουμε κάτι μελαγχολικό?
- Όχι θα προτιμούσα κάτι δυνατό και έντονο
- Χμμ, εντάξει θα βάλουμε από ένα pop συγκρότημα κάτι δυνατό με τη συνοδεία πιάνου, κάτι που να μας θυμίζει τη σημερινή μέρα. Βάλε τη μουσικούλα
- Εντάξει!

- Πάμε?
- Πάμε

Έπιασα το πόμολο, το γύρισα αργά και η πόρτα άρχισε να ανοίγει σιωπηλά -δεν ακούστηκε κανένα τρίξιμο. Κανείς δεν το κατάλαβε. Μπήκαμε στο σκοτεινό δωμάτιο.

Jessi

2010-03-11T18:57:00.011+02:00

[Πρώτα κλικ στη μουσικούλα]

Γέμισα τα πνευμόνια μου με τον καπνό του τελευταίου τσιγάρου. Η καύτρα φώτισε για λίγο το σκοτάδι που βαρύ το ένοιωθα να μου πλακώνει το στήθος. Ταυτόχρονα, με το άδειο πακέτο σημάδεψα το καλάθι των αχρήστων. Δεν με χωρούσε άλλο το δωμάτιο. Αποφάσισα να βγω έξω. Ίσως μερικά ποτά να μου έφτιαχναν την διάθεση.

Το club είναι γεμάτο κόσμο, καπνό και φασαρία. Η ώρα κυλά γρήγορα. Έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου και τον αριθμό των ποτών που πίνω σαν διψασμένος. Είμαι κουρασμένος. Ο ξαφνικός πονοκέφαλος δεν με αφήνει να σκεφτώ καθαρά και η κάπνα μειώνει το οπτικό μου πεδίο.

Τα ντραμς ξεκίνησαν να παίζουν αργά με τη συνοδεία ηλεκτρικής κιθάρας. Ο ηλεκτρικός ήχος του Hammond που ακολουθεί, μαλακώνει την έντασή μου. Η τρομπέτα εισβάλει δυναμικά και αισθησιακά. Ένας κρυμμένος προβολέας, δημιουργεί μπροστά στην ορχήστρα μια κάθετη δέσμη από φως.

Είναι η ώρα της.

Πρώτα εμφανίστηκε η ατελείωτη γάμπα. Κατέληγε σε μια ψηλοτάκουνη κόκκινη γόβα που λικνιζόταν από ένα λυγισμένο γόνατο. Στη συνέχεια το πλούσιο στήθος που ασφυκτιούσε φυλακισμένο στο στενό κόκκινο φόρεμα. Τελευταία το υπόλοιπο αγαλματένιο κορμί της. …Εμφανίσθηκε ακριβώς με αυτή τη σειρά!

Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν πάνω από ένα τραπέζι με αποτσίγαρα και άδεια ποτήρια. Στη συνέχεια …συγκρούστηκαν βίαια. Οι άμυνές μου κατέρρευσαν με εκκωφαντικό θόρυβο συμπαρασύροντας την πραγματικότητα. Αδυνατώ να παρακολουθήσω τα γεγονότα. Το μυαλό μου ξεφεύγει από τις ράγες της λογικής.

Εκείνη πέφτει στα τέσσερα και αρχίζει αργά να με πλησιάζει. Μοιάζει με λέαινα που παγιδεύει το θύμα της. Μοιάζει με αδίστακτο κομάντο στη πρώτη γραμμή του πολέμου ...και αυτή η σκέψη με τρομοκρατεί. Κοντοστέκεται και κατεβάζει το φόρεμά της. Ξέρω πως δεν μπορεί να συμβαίνει, αλλά να που ο εχθρός με απόκρυψη και παραλλαγή βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής. Το μυαλό μου προσπαθεί να πιαστεί από μια άκρη απτής λογικής. Δεν τα καταφέρνει και κατρακυλά. Πιάνει τα στήθη της και με σημαδεύει με τις μεγάλες θηλές της, ανάμεσα σε ήχους από όλμους, πυροβολισμούς και οπλοπολυβόλα. Με σημαδεύει κατευθείαν στα μάτια. Εκεί είναι ο στόχος.

«Γίνεται πόλεμος μωρό μου», καταφέρνω να διαβάσω στα χείλη της. Με πιάνει πανικός. «Καλυφτείτε», ουρλιάζει ο λοχαγός και αμέσως ρίχνω βουτιά στο χαράκωμα, ακριβώς μπροστά μου...

Άνοιξα τα μάτια μου. Πονάω παντού. Το κεφάλι μου δονείται από γρατσουνίσματα ηλεκτρικής κιθάρας στη διαπασών. Εξετάζω το χώρο γύρω μου. Βρίσκομαι ξαπλωμένος σε έναν καναπέ, σίγουρα καμαρίνι. Δυο μάτια με έντονες βλεφαρίδες με κοιτούν με πάθος.

«Γεια σου!» μου λέει ναζιάρικα και εγώ …υπό την απειλή των "όπλων" ξανα-λιποθυμώ με ένα στραβό χαμόγελο …πάνω στους βελούδινους ήχους του Hammond.

Στη μουσικούλα ακούμε το Long Day Blues από τον Jack Mc Duff. Αφιερωμένο εξαιρετικά στο αγαπημένο μου ποδήλατο, που το μεσημέρι έπεσα θύμα κλοπής -αν και δεμένο σαν αστακός σε μεταλλική κολόνα και μπροστά στα μάτια σεκουριτάδων- από κάποιον αλητήριο της σημερινής πορείας. Καλή σας ακρόαση!!!

Το Ξόρκι

2010-02-28T12:08:00.006+02:00

"Εεεε! Στάσου μια στιγμή" της είπε και άπλωσε το χέρι του ή ότι άλλο θα μπορούσε να είναι αυτή η ορατή μάζα σταγονιδίων.

Εκείνη τίναξε με χάρη μπροστά το κεφάλι της, φωνάζοντάς του: "Φύγε, δεν σε θέλω άλλο".

Πρώτα τον κυρίευσε η έκπληξη, στη συνέχεια η στεναχώρια. Στο τέλος σκοτείνιασε και άρχισε να κλαίει. Δεν ήταν συνηθισμένος στην απόρριψη. Και σαν να μην έφτανε αυτό, φύσηξε και ένα βοριαδάκι που το πήρε, το σήκωσε ψηλά και το διέλυσε.

Κάποιες σταγόνες έπεσαν σε ένα αμπέλι, που εκείνο το χρόνο θα έδινε στυφό μούστο. Κάποιες άλλες έπεσαν μέσα στο λεκανάκι της Κυράς του Δάσους. Εκείνη τις πήρε και τις πήγε στο φτωχικό καλύβι της. Γέμισε προσεκτικά επτά μπουκαλάκια -όσες και οι μέρες της εβδομάδας- χωρίς να χάσει σταγόνα.

Τα τοποθέτησε στο πανεράκι δίπλα στη πόρτα και ξάπλωσε κατάχαμα στις κουρελούδες να ξεκουραστεί. Παραμόνευε πολλές μέρες για να μαζέψει αυτά τα μοναδικά δάκρυα. Αύριο στο παζάρι, θα έπιανε αρκετά φλουριά πουλώντας το σπάνιο "ξόρκι του χωρισμού".

Στη μουσικούλα ακούμε τον Maximilian Hecker και το Help Μe, μια όμορφη μελωδία με ένα απλό μήνυμα:

You're leaving me a thousand times
But you don't know
You're healing me with your touch
But you don't know
You don't know
Help me

Μπορείτε να δείτε και το ασπρόμαυρο video του τραγουδιού ...με μια εν δυνάμει αγοράστρια του ξορκιού! Καλή σας ακρόαση και καλό μήνα για αύριο!!!

Ακαδημία #3

2010-02-06T00:50:00.008+02:00

Τα στοιχήματα πως η χώρα μας θα χρεοκοπήσει έφτασαν στα 77,4 δισ. δολάρια, ενώ η ελβετική τράπεζα Edmont de Rothschild, δίνει πιθανότητα 78% προς την ίδια κατεύθυνση.

Ο πρωθυπουργός ως άλλος Φιλέας Φογκ, με φουσκωμένα spreads κάνει τον γύρο του κόσμου, προσπαθώντας να πείσει τις ανερχόμενες παγκόσμιες οικονομικές δυνάμεις να επενδύσουν στη χώρα μας. Από έγκυρες κυβερνητικές πηγές, διέρρευσε και σας αποκαλύπτουμε πρώτοι, τους πραγματικούς λόγους του επικείμενου ταξιδιού του πρωθυπουργού στις Ινδίες: Για το μάρμαρο.

Στην ερώτηση "ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο", νομίζω πως όλοι γνωρίζουμε την απάντηση.

Δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε να ακούσουμε το τραγουδάκι που επέλεξα, διότι το podcast δεν επιτρέπει το ανέβασμα νέων κομματιών από τις αρχές Φλεβάρη. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βρω έναν άλλο τρόπο για να παίζει η μουσική. Εύχομαι καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

Update: Μετά τη συμβουλή της aKanonistis και χωρίς δεύτερη σκέψη ανέβασα μουσικούλα στο DivShare. Ακούμε λοιπόν τους Αυστραλούς Devastations που είχαν παίξει σχεδόν πέρσι στο Gagarin, με τη φοβερή δήλωση του τραγουδιστή τους Conrad Standish (με αυτή τη νοσταλγική ερμηνεία): "αν μας κεράσετε μερικές μπύρες θα παίζουμε μέχρι το πρωί". Που νάξερε σε ποιους το έλεγε... Καλή σας ακρόαση!!!

Έξυπνες Συσκευές

2010-01-28T22:44:00.008+02:00

Δεν αισθάνομαι πολύ καλά σήμερα, νοιώθω λίγο άδειος. Μήπως να κάνω ένα check up?

Για να ελέγξω το χρονοπρόγραμμά μου… Χμμμ, το check up είναι προγραμματισμένο για μεθαύριο αλλά εγώ λέω να τρέξω τα διαγνωστικά προγράμματά μου τώρα! Άλλωστε η πρόληψη δεν έβλαψε κανέναν λένε...

Λοιπόν! Απογοητευτική η γενική εικόνα, με τα ράφια σχεδόν άδεια και έναν εγκαταλειμμένο καταψύκτη, που για να λέμε την αλήθεια έχει δει και καλύτερες μέρες στο παρελθόν. Να που εξηγείται γιατί τον τελευταίο καιρό δεν με ζορίζει πολύ η ψύξη!

Για να κάνω έναν ενδελεχή έλεγχο:

Τέσσερα γιαουρτάκια αγελαδινά που εδώ και τρεις εβδομάδες δεν έχουν μετακινηθεί από τη θέση τους. Πλησιάζουν οριακά την ημερομηνία λήξης και σίγουρα o composter θα το γιορτάσει στον επόμενο έλεγχο! Δεν βλέπω τους νοικοκυραίους μου φανατικούς του είδους, οπότε δεν χρειάζονται περισσότερα.

Μισό πακέτο βούτυρο, που είναι αρκετό σύμφωνα με τα στατιστικά μου και τέσσερα αυγά ληγμένα. Να ενημερώσω να πεταχτούν και να παραγγείλω άλλη μια τετράδα -βιολογικά. Αυτό που μου χαλάει τη διάθεση για ψύξη, είναι πως τους έχω ενημερώσει για τα ληγμένα εδώ και πέντε ημέρες αλλά κανενός το αυτί δεν ίδρωσε. Μήπως να το παίξω αυστηρός και να τους απειλήσω με άνοδο της θερμοκρασίας? Δεν θα έρθει το καλοκαιράκι ...θα τους δείξω εγώ!

Τυριά και ψωμί του τοστ αρκετά. Λαχανικά ανύπαρκτα, αλλά ούτως ή άλλως τον τελευταίο καιρό, μου τα αφαιρούσαν μονίμως απ’ τη παραγγελία. Μα δεν τρώνε λαχανικά; Θα ελέγξω τις εξετάσεις αίματος όλης της οικογένειας και ανάλογα θα πάρω πρωτοβουλίες, προτείνοντας στοχευμένη διατροφή. Στη χειρότερη περίπτωση, την επόμενη φορά που κάποιος θα μου πιάσει το πόμολο, θα του πάρω δείγμα αίματος για ανάλυση καμπύλης σακχάρου, ουρικού οξέως, χοληστερίνης και θα του κάνω μια γρήγορη λιπομέτρηση. Αν δω αυξημένα τα επίπεδα, θα αρνηθώ να ανοίξω τη πόρτα μου και άστους να χρησιμοποιήσουν το password του administrator!

Μισό μπουκάλι σαγκρία είναι πολύ λίγη, οπωσδήποτε να παραγγείλω άλλα δύο μπουκάλια. Η κατανάλωση παραδόξως έχει απελπιστικά αυξηθεί τον τελευταίο μήνα, εκτινάζοντας τα στατιστικά μου στον αέρα! Ενδεχομένως κάτι να έχει προκύψει.

Πέντε μπουκάλια μπύρες και δύο αφρώδους οίνου. Δεν είναι άσχημη ποσότητα, καλού κακού όμως να κάνω μια ερώτηση στη Τηλεόραση, μπορεί να έχει κανέναν αγώνα στο πρόγραμμά της για αυτή την εβδομάδα! Ελπίζω να εκτιμηθεί αυτή πρωτοβουλία μου και να μου αλλάξουν επιτέλους αυτά τα λάστιχα της πόρτας απ’ όπου έχω αρκετές απώλειες θερμοκρασίας και να μου ρυθμίζουν το δεξί μπροστινό ποδαράκι γιατί κουτσαίνω!

Παγωτό στα τελειώματα, άρα οπωσδήποτε μια οικογενειακή συσκευασία. Και τι είναι αυτά τα κλειδιά του αυτοκινήτου εκεί που θα έπρεπε να είναι το γάλα? Να δεις που κάποιος θα τα ξέχασε και επειδή κανείς δεν ενδιαφέρεται για τις ανακοινώσεις μου, θα στείλω SMS στο τηλέφωνο επικοινωνίας!

Ας ρίξω και μια ματιά στη λίστα των εποχιακών φρούτων. Το πεπόνι τελείωσε, να παραγγείλω τουλάχιστον άλλα δύο, ένα καρπουζάκι που δεν θα πάει χαμένο και μερικά σταφύλια.

Προβληματίζομαι που με τις τελευταίες παραγγελίες δεν έρχονται τα εποχιακά φρούτα, ενώ αντιθέτως εμφανίζονται άλλα φρούτα εκτός εποχής ...και αυτό με τρελαίνει. Επίσης, παρατηρώ πως η κατάσταση του εσωτερικού μου, θυμίζει μέρες διακοπών, σαν τις παραγγελίες στα μέσα Ιουλίου. Λες να μην μου καταχώρησαν σωστά την τρέχουσα ημερομηνία μετά τις τελευταίες διακοπές ρεύματος? Καλού κακού ας τους υπενθυμίσω να ελέγξουν και αυτό.

Έχω και τις γειτόνισσες που με αποπροσανατολίζουν. Είμαι περίεργος να ρίξω και μια κλεφτή ματιά -με αυτό το σπασμένο πρόγραμμα που μου φόρτωσαν- στην ESKIMO του δίπλα διαμερίσματος. Ίσως να της πιάσω κουβεντούλα, χρησιμοποιώντας τα εποχιακά φρούτα ως πρόφαση! Θα είναι μια καλή ευκαιρία να τη γνωρίσω καλύτερα …είναι και "No Frost", εξελιγμένο μοντέλο! Υπάρχει και το άλλο καυτό μωρό του 1ου, η Hotpoint-Ariston μοντέλο του 2010 που δεν μου πέφτει καθόλου κρύα! Άσε τη γλυκιά Candy του 5ου η οποία –τι ειρωνεία- δεν έχει δει ποτέ μιλφείγ στα ράφια της! Τέτοια σκέφτομαι και ανεβαίνει η πίεση του ψυκτικού υγρού στα σωληνάκια μου, καλύτερα να ολοκληρώσω τη παραγγελία μου…

Λοιπόν, η παραγγελία δεν είναι μεγάλη (μα πως τη περνούν σε αυτό το σπίτι;) άρα μπορώ να την στείλω κατευθείαν στο Super Market. Πρώτα όμως να δω ποιο έχει τις καλύτερες τιμές...

Στο podcast ακούμε τον Κωνσταντίνο Β και το Eteroxromia από την καινούργια του δουλειά που μόλις κυκλοφόρησε. Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους τον λατρεύουν! Καλή σας ακρόαση!!!

Ο Φάρος

2010-01-14T23:10:00.004+02:00

Οι φάροι οδηγούν τους θαλασσοπόρους στη σωστή πορεία, τους δίνουν την σιγουριά ότι βαδίζουν καλά στους θαλασσινούς δρόμους μακριά από ξέρες και σκοπέλους.

Οι φάροι σήμερα αποτελούν πολιτιστική κληρονομιά. Ταυτόχρονα κατάφεραν να καταστούν σύμβολα στη κοινωνία -άνθρωποι ή γεγονότα, που ως φάροι μας οδηγούν, με σκοπό να κάνουμε καλύτερους τους εαυτούς μας.

Οι φάροι χτίζονται σε βραχώδεις ακτές με αυστηρή γεωμετρική όψη, καθαρές γραμμές και απουσία αρχιτεκτονικών υπερβολών. Στην πραγματικότητα δεν σε καλούν να τους προσεγγίσεις αλλά να τους αποφύγεις, δείχνοντας έτσι την σωστή διαδρομή. Στη κοινωνική μας ζωή, συνήθως οι φάροι σε καλούν να τους ακολουθήσεις, να τους γνωρίσεις, να τους μιμηθείς.

Δεν έχει σημασία που θα ανταμώσεις τον φάρο. Πάντα σου δείχνει το σωστό δρόμο, ακόμα και όταν τον συναντήσεις πάνω σε μια ξέρα μεσοπέλαγα, ακόμα και όταν τον συναντήσεις σε ανιδιοτελείς πράξεις ή σε ευγενείς ανθρώπους και ιδέες, ακόμα και όταν τον συναντήσεις σε μια ψυχή που έχει ξεπεράσει τα όρια -σχεδόν κατεστραμμένη. Τα επικίνδυνα περάσματα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αποφεύγονται.

Στις φωτογραφίες είναι ο Φάρος Μελαγκάβι, μερικά χιλιόμετρα μετά το Λουτράκι και μετά την λιμνοθάλασσα της Βουλιαγμένης. Ακριβώς κάτω από το φάρο υπάρχει το Ηραίον, το ιερό της Ήρας, απ΄όπου είναι οι υπόλοιπες φωτογραφίες. Η πρώτη πανοραμική φωτογραφία του φάρου είναι συνένωση τεσσάρων άλλων (υπάρχουν και κάποιες ατέλειες). Το καμπαναριό είναι από ένα εκκλησάκι στη λιμνοθάλασσα, ένα παιχνίδι των σύννεφων και του ήλιου, ένα παιγνίδι με το φως και το σκοτάδι.

Στο podcast ακούμε τους The Go Find που μας έρχονται από το Βερολίνο και το τραγούδι τους Everybody Knows It's Gonna Happen Only Not Tonigh. Καλή σας ακρόαση!!!

Χριστούγεννα 2009

2009-12-24T00:26:00.010+02:00

Χρόνια Πολλά σε όλους!

Ο Γατούλης

2009-12-21T21:36:00.002+02:00

Cat: Από το πρωί στέκομαι σε αυτό το παράθυρο και δεν έχω σταυρώσει θηλυκή γάτα! Ώρα είναι να με πιάσουν και οι ρευματισμοί μου. Δεν έχω όμως παράπονο! Χθες βράδυ ας πούμε, είχα μια super ερωτική εμπειρία με τη φιλεναδίτσα μου αλλά και ένα άγριο καβγαδάκι. Αφού συναγωνιστήκαμε στις κραυγές και στις στάσεις, αφού ζωγραφίσαμε με νυχιές ο ένας το κορμί του άλλου, της λέω, "Και όταν άφησες το ημερολόγιό σου, βρήκα την ευκαιρία να κάνω μια σύντομη έρευνα σχετικά με ένα όνομα που μπόρεσα να δω. Αλλά όταν κάλεσα τον αριθμό του, να ρωτήσω αν πέρασε τη νύχτα μόνος, αυτός είπε 'δεν θυμάμαι' και έκλεισε το τηλέφωνο."

Marc: Α! ένας ωραίος γάτος σε ένα κόκκινο παράθυρο, σε έναν ταλαιπωρημένο τοίχο, με την πρασινάδα και την αντανάκλαση στα καλυμμένα από πίσω τζάμια ...μμμ σαν ωραία σύνθεση να μου φαίνεται!

Cat: Άντε πάλι, τι να θέλει αυτός και με κοιτάζει παράξενα... και που λέτε άρχισα να την ρωτάω, "Δεν μπορώ να το πιστέψω, τί σκεφτόσουν?, πώς μπόρεσες να το κάνεις αυτό?, είχατε πιει?" Και μετά της ξεφουρνίζω το μεγαλοπρεπέστατο, "Θέλεις να ξέρεις τι ήταν αυτό που με έκανε να το κάνω? Ήταν γιατί εσύ με οδήγησες να το κάνω." Τότε ήταν που έβγαλε νύχια ...χαμός! Αλλά συνέχισα ακάθεκτος, "Λοιπόν, μπορείς να σκεφτείς αν το ήθελες, πιστεύεις πραγματικά πως δεν είχες άλλη επιλογή? Θυμήσου πως ήσουν αυτή που κοιμήθηκε με κάποιον άλλον" κλπ,κλπ. Την έκανα ...γάτα Αγκύρας!

Marc: Έλα γατούλη, δώσε μου μια καλή πόζα! Ψιψιψιψι, ψιψιψιψι μα δεν θα με κοιτάξει? Τόση αδιαφορία? Χορτασμένος θα είναι!

Cat: Όχι ρε, δεν είμαι χορτασμένος, απλά δεν μου αρέσει να με σημαδεύουν με μια φωτογραφική μηχανή και να περιμένουν πότε θα ...φτερνιστώ! Τελικά που λέτε δεν άντεξα και πήρα την απόφαση να της το ξεφουρνίσω, "Αν είσαι τόσο έξυπνη, ήδη θα γνωρίζεις γιατί έχω να σου πω αυτό: αντίο. Όχι μην με αγγίζεις, σε παρακαλώ μην έρθεις κοντά μου, μην το σκέφτεσαι, με ακούς?" Ξεσηκώθηκε η γειτονιά από τους λυγμούς ...καλά, αυτός δεν λέει να φύγει με τίποτα και όχι τίποτα άλλο αλλά με τρώει και ο σβέρκος μου!

"Με τρώει ο σβέρκος μου"

Marc: Χα! Σε τσάκωσα γατούλη! [κλικ!] Έλα τώρα δώσε μου και ένα κοντινό, χαμογέλασε, πες ποντικίίίίίίίί [κλικ!] Έτσι μπράβο, είσαι πολύ καλός!

"Χαμογέλασε, πες ποντικίίίίίίίί"

Cat: Ουφ, έφυγε! Αν δεν έκανα αυτό το θεαματικό ξύσιμο ακόμα εδώ θα ήταν! Δεν περνάει και κανένα θηλυκό...

Δεν είναι και οι καλύτερες φωτογραφίες που έχω βγάλει αλλά είπα να αλλάξω το κλίμα με τους ...ταλαιπωρημένους αγγέλους. Έπρεπε να βάλω να παίξει και αυτό το κομματάκι!

Στο podcast λοιπόν, παίζουν οι Cinerama το "Cinerama Reel 2, Dialogue 2". Τα λόγια του τραγουδιού -τα περισσότερα- βρίσκονται στο κείμενο με πλάγια γράμματα. Θλιμμένο και μελαγχολικό, σχεδόν ένα δράμα, αν και το βρίσκω ερωτικό ειδικά με την γυναικεία φωνητική πινελιά. Ταιριάζει με τον καιρό και μου αρέσει πάρα πολύ. Καλή σας ακρόαση!!!

Χαμένος Παράδεισος

2009-12-05T19:42:00.003+02:00

Ούρλιαξε.

Με τα δάκτυλα άγγιξε τις μήνιγγες του μυαλού του, τις πίεσε μέχρι που τις τρύπησε, βύθισε τα δάκτυλα βαθιά στα νεύρα του εγκεφάλου και άρχισε να τα στριφογυρίζει....

Η συνέχεια στο Σκοτεινό Δωμάτιο.

Καμιά φορά, μια φωτογραφία μπορεί να σε στείλει στη κόλαση.

Στο podcast παίζει ένα από αυτά που ονομάζονται closing tracks και βρίσκονται κρυμμένα στο τέλος των cd. Αυτό υπάρχει στη δουλειά του αυστριακού και ταλαντούχου παραγωγού Parov Stelar, αξίζει την προσοχή σας. Απολαύστε το, βάλτε το στην επανάληψη και αφήστε το να παίζει ατελείωτες ώρες.

Φύλακες Αγγελοι

2009-11-29T16:48:00.005+02:00

Φυλακίσαμε τους αγγέλους μας, και επιτρέψαμε στους εαυτούς μας να κυκλοφορούν ελεύθεροι και ...επικίνδυνοι.

Το Χάος, η Γαία και ο Έρωτας, συνυπάρχουν στη Θεογονία του Ησίοδου. Την Γαία την βιάζουμε καθημερινά, τον Έρωτα τον φυλακίσαμε, μας έμεινε το Χάος!

Αναζητείται ο φύλακας άγγελός μου.

Ο δρόμος είναι βρώμικος, γεμάτος σκουπίδια, σάπια φρούτα και λαχανικά, ανακατεμένα με δύσοσμα υπολείμματα φαγητών από παρακείμενα εστιατόρια. Ένας δρόμος που δίκαια θα άξιζε ως μόνιμο συνοδό το επίθετο «αποκρουστικός», ενώ τιμής ένεκεν θα αναφερόταν στους οδηγούς της πόλης ως «Οδός Αποσύνθεσης». Σε αυτό τον απαίσιο δρόμο, πίσω από ένα σιδερόφραχτο παράθυρο, σε έναν μισοσκότεινο χώρο, βρίσκονται κλειδωμένοι οι φύλακες άγγελοί μας.

Φυλακίσαμε τους αγγέλους μας, και επιτρέψαμε στους εαυτούς μας να κυκλοφορούν ελεύθεροι και …επικίνδυνοι.

Αν τύχη και περάσω από εκεί, σταματώ και προσπαθώ να διακρίνω στο βάθος, μέσα στο μισοσκόταδο τον δικό μου άγγελο -τον φύλακα της άθλιας ψυχής μου, του άθλιου σώματός μου, τον φύλακα της ταλαίπωρης και ανάξιας ζωής μου. Είναι τρυφερός, σεμνός και πράος. Με παρηγορεί στις θλίψεις, με βοηθά στους πόνους, συμπάσχει μαζί μου, με προστατεύει από ορατούς και αόρατους εχθρούς. Μου διδάσκει τη δικαιοσύνη και μου δείχνει το δρόμο προς το αγαθό.

Σας δείχνω και μια φωτογραφία του, μήπως και τον αναγνωρίσετε! Διατηρείτε σε καλή φυσική κατάσταση όμως ε? ;-)

Ξεκίνησε ως σχόλιο για τις φωτογραφίες αλλά θα μπορούσαν να γίνουν τρεις διαφορετικές αναρτήσεις. Για τους "αγγέλους" που φυλακίσαμε και χάσαμε το μέτρο, για τον χαριτωμένο έρωτα που κάποιος για εκδίκηση τον φυλάκισε και για τον φύλακα άγγελό μου που θα ταίριαζε -ως εξομολόγηση- μια χαρά στο σκοτεινό δωμάτιο. Ίσως και να το κάνω.

Στο podcast ακούμε τους Massive Attact και το Angel. Για όσους αντέχουν, μπορούν να δουν το video clip ...έχει ενδιαφέρον η οπτική του θέματος! Καλή σας ακρόαση!!!

Για Τα Μάτια σου Μόνο

2009-11-19T20:25:00.003+02:00

Έχουμε συνδυάσει τους αστακούς με την εικόνα ενός ρομαντικού δείπνου σε μια ειδυλλιακή τοποθεσία: ένα τραπέζι με λουλούδια, φωτισμό με κεριά, κατάλληλη μουσική, ένα καλό λευκό κρασί και μια πιατέλα γεμάτη με αυτούς, έτοιμους προς κατανάλωση. Ένα πιάτο κατάλληλο για βασίλισσες, για αυτοκράτορες, ένα πιάτο για όλους. Ένα πιάτο που αντιμετωπίστηκε ως αφροδισιακό, ενισχύοντας τη δύναμη και τη γοητεία των ανδρών και την ικανότητα σύλληψης των γυναικών.

Έχετε προσέξει όμως τα μικρά στρογγυλά ματάκια του?

Το Μάτι του Αστακού

Οι αστακοί (όπως οι γαρίδες και μερικά ακόμα μαλακόστρακα) βλέπουν μέσω της αντανάκλασης του φωτός και όχι της διάθλασης. Η αντανάκλαση πραγματοποιείται από χιλιάδες κύβους που βρίσκονται στα μάτια του, κοντά στη βάση των κεραιών του. Αυτοί οι αξιοσημείωτης γεωμετρίας κύβοι, αποτελούν το οπτικό του σύστημα.

Σε αντίθεση με τις καμπύλες και τους κώνους του ανθρώπινου ματιού ή τα σύνθετα και εξάγωνα μάτια άλλων εντόμων, οι κύβοι αυτοί αποτελούνται εξ’ ολοκλήρου από λείες επιφάνειες και κάθετες γωνίες, είναι τοποθετημένοι ακτινωτά και με τέτοιο τρόπο ώστε να καλύπτουν ένα οπτικό πεδίο 180°. Το αποτέλεσμα αυτού του σχεδιασμού, είναι να συγκεντρώνουν όλες τις εισερχόμενες ακτίνες φωτός στο ίδιο εστιακό σημείο.

Με απλά λόγια, αυτοί οι μικροσκοπικοί τετράγωνοι σωλήνες, έχουν τοιχώματα που λειτουργούν σαν κάτοπτρα και είναι τόσο ευθυγραμμισμένα μεταξύ τους που επιτυγχάνουν το φως που δέχονται να το διοχετεύουν σε ένα σημείο, σχηματίζοντας με αυτόν τον τρόπο μια ενιαία εικόνα.

Ο μοναδικός και εκπληκτικός σχεδιασμός αυτού του ματιού, επιτρέπει σε αυτούς τους οργανισμούς να βλέπουν σε συνθήκες ιδιαίτερα χαμηλού φωτισμού, όπως στα βάθη των ωκεανών ή σε θολά και λασπωμένα νερά. Από το μάτι αυτό, έχουν εμπνευστεί σχεδιαστές και επιστήμονες ώστε να αντιγράψουν και να εφαρμόσουν την λειτουργία του σε προηγμένες τεχνολογικές εφαρμογές.

[The Design in Nature by by Harun Yahya]

Γενικά Περί Ακτίνων Χ

Οι ακτίνες Χ είναι μια μορφή ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας όπως τα ραδιοκύματα και το ορατό φως. Μερικά υλικά απορροφούν τις ακτίνες Χ, άλλα τις αντανακλούν και άλλα τις επιτρέπουν να περάσουν από μέσα τους προκαλώντας τους διάθλαση, δηλαδή να εξέρχονται από διαφορετική οπτική γωνία απ’ αυτήν που εισέρχονται.

Για παράδειγμα, στις ακτινογραφίες, οι εκπεμπόμενες από μια πηγή ακτίνες Χ διαπερνούν το αντικείμενο και το αποτυπώνουν ασπρόμαυρα, καίγοντας μια επιφάνεια ακτινολογικού φιλμ. Αυτή είναι μια καλή μέθοδος αλλά δεν είναι η ιδανική, διότι η διάθλαση την κάνει αναποτελεσματική, απαιτεί μεγάλη κατανάλωση ενέργειας και λόγω ακτινοβολίας δεν είναι η ασφαλέστερη μέθοδος στον κόσμο.

Τα μάτια του αστακού αποτελούν ένα οπτικό σύστημα μοναδικού σχεδιασμού και αποτελεσματικότητας. Οι επιστήμονες μελετώντας τα, έχουν εμπνευστεί τρόπους αποτύπωσης μια εικόνας, χειριζόμενοι με διαφορετικό τρόπο τις εκπεμπόμενες ακτίνες Χ.

Αστακός και Τρομοκρατία

Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, η ανάγκη για τον εντοπισμό απειλών από τρομοκρατικές επιθέσεις έγινε επιτακτική. Το Υπουργείο Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει διαθέσει περίπου ένα εκατομμύριο δολάρια για την κατασκευή μιας συσκευής με την ονομασία LEXID, η οποία θα μπορεί να βλέπει πίσω από τοίχους και αντικείμενα για προφανείς λόγους. Η τιμή του κάθε σαρωτή προβλέπεται να είναι λιγότερο από 10.000 δολάρια.

Η συσκευή αποτελείται από μια γεννήτρια χαμηλής ισχύος ακτίνων Χ και ένα οπτικό σύστημα, που αποτελείται από χιλιάδες μεταλλικούς κύβους ώστε να τις συλλέγει και να τις ευθυγραμμίζει. Η καινοτομία είναι πως η συσκευή δεν συλλέγει τις ακτίνες Χ που εκπέμπονται από μια πηγή δια μέσου ενός αντικειμένου, αλλά αυτές που η ίδια έχει εκπέμψει προς το αντικείμενο και επιστρέφονται στο οπτικό της σύστημα. Αυτές οι διάσπαρτες ακτίνες αντικατοπτρίζονται και εστιάζονται σε ένα σημείο, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο την εικόνα του αντικειμένου.

Τα υπάρχοντα συστήματα ακτίνων Χ που χρησιμοποιούνται στον έλεγχο των αποσκευών στα αεροδρόμια είναι ογκώδη και δεν μεταφέρονται εύκολα. Με έναν σαρωτή χειρός –όπως είναι το LEXID- το πεδίο εφαρμογής είναι μεγάλο.

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον έλεγχο εμπορευματοκιβωτίων και χειραποσκευών κατά τη διέλευση αυτοκινήτων μέσω των συνόρων ή όπου αλλού απαιτείται έλεγχος. Σε μια εμπόλεμη ζώνη μπορεί να ανιχνεύσει τι κρύβεται πίσω από ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου. Οι εργαζόμενοι στις κατασκευαστικές εταιρίες μπορούν να αναγνωρίσουν τι υπάρχει μέσα σε τοίχους, και θεμέλια. Μπορεί να αξιοποιηθεί από αρχαιολόγους ή να αντικαταστήσει τις παλιάς τεχνολογίας ακτινολογικές συσκευές -που σε σκεπάζουν με αυτό το ειδικό προστατευτικό κάλυμμα για την ακτινοβολία.

Αστακός και Τηλεσκόπια

Οι αστρονόμοι εδώ και αρκετά χρόνια, έχουν κατασκευάσει τηλεσκόπια που στηρίζονται στη λειτουργία των ματιών του αστακού -να παρατηρεί δηλαδή τα αντικείμενα χωρίς να περιστρέφει το κεφάλι του και να εστιάζει σε ένα σημείο το λιγοστό φως που δέχεται μέσα από ένα μεγάλο οπτικό πεδίο.

Η ιδέα να εφαρμογής ήταν του Roger Angel από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνας ήδη από το 1977 και χρειάστηκαν να περάσουν αρκετά χρόνια πειραματισμών και μετρήσεων ώστε το 1992 να καταφέρουν να τελειοποιήσουν αυτή την τεχνολογία.

Τα τηλεσκόπια που κατασκευάστηκαν με αυτή τη τεχνολογία ήρθαν για να δώσουν απαντήσεις σχετικές με την εκπομπή των ακτίνων Χ από κομήτες, αστέρια, κβάζαρ, το καταστροφικό τέλος μιας σουπερνόβα ή τις αινιγματικές εκρήξεις των ακτίνων Γάμμα και των μαύρων τρυπών του διαστήματος.

Μια από τις τελευταίες δημιουργίες είναι το Lobster-ISS telescope, με το οποίο μελετάται η σκοτεινή ύλη και βοηθά δραματικά τους επιστήμονες στην εξερεύνηση πέρα από τα όρια του γαλαξία μας.

Αστακός και Microchips

Η αντίστροφη λειτουργία του ματιού του αστακού μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη βιομηχανία των υπολογιστών, κατασκευάζοντας ακόμα μικρότερα ολοκληρωμένα κυκλώματα (τσιπ).

Τα τσιπ κατασκευάζονται με τη μέθοδο της φωτολιθογραφίας. Μια δέσμη υπεριώδους φωτός μέσω ενός διάτρητου προτύπου –κάτι σαν μάσκα που απεικονίζει το σχέδιο- προσπίπτει σε ένα ευαίσθητο φιλμ που βρίσκεται πάνω σε μια λεπτή φέτα πυριτίου καλυμμένη με οξείδιο. Το υπεριώδες φως θα σκιαγραφήσει μόνο τις περιοχές που η μάσκα αφήνει εκτεθειμένες ενώ οι περιοχές στις οποίες δεν έπεσε φως θα απομακρυνθούν αφού πρώτα διαλυθούν με κατάλληλο χημικό.

Εντούτοις, υπάρχει ένα όριο στο κατά πόσο μικρό μπορεί να είναι το σχέδιο, επειδή το φως κάμπτεται κοντά στις άκρες (διαθλάται), με αποτέλεσμα να παραμορφώνεται. Μικρότερα μήκη κύματος φωτός σημαίνει λιγότερη διάθλαση και η χρήση των ακτίνων Χ -που θεωρούνται ιδανικές για την περίπτωση- έχει μεγάλο κόστος.

Αυτό λύνεται με μια συσκευή παρόμοια με του τηλεσκοπίου Lobster Eye αλλά με την αντίστροφη λειτουργία. Οι ακτίνες Χ παράγονται από μια πηγή λέιζερ που αναπτύσσει θερμοκρασία περίπου 1 εκατομμυρίου °C και βρίσκεται σε ένα στρατηγικό σημείο όπως ακριβώς το σημείο που εστιάζει το μάτι του αστακού. Από εκεί ξεκινούν οι ακτίνες για να καταλήξουν κατά την έξοδό τους από τη συσκευή σε μια παράλληλη πορεία προς τη φέτα πυριτίου προς αποτύπωση.

Αστακός vs Δαρβίνος

Τα μάτια του αστακού χρησιμοποιήθηκαν ως επιχείρημα κατά της θεωρίας της εξέλιξης.

Η νεοδαρβινική εξέλιξη απαιτεί μια διαδρομή από πολλά μικρά βήματα κατά την οποία, πρώτον οι αλλαγές προκαλούνται από μεταλλάξεις και δεύτερον, το κάθε βήμα πρέπει να έχει ένα πλεονέκτημα σε σχέση με το προηγούμενο, έτσι ώστε να δημιουργούνται περισσότεροι απόγονοι (φυσική επιλογή).

Ο αστακός ανήκει στην οικογένεια των καρκινοειδών και σύμφωνα με τις θεωρίες της εξέλιξης όλα τα πλάσματα της οικογένειας θα πρέπει να έχουν εξελιχθεί από τον ίδιο πρόγονο. Δεν είναι όμως ίδια όλα τα μάτια των μαλακόστρακων. Αυτό σημαίνει πως για να εξελιχθεί ή να μεταλλαχθεί από τη μια κατάσταση με το φως να διαθλάται στο μάτι, σε αυτή με το φως να αντανακλάται στο μάτι, μεσολαβεί μια περίοδος τύφλωσης που θα κινδύνευαν να εξαλειφθούν λόγω φυσικής επιλογής, μη έχοντας άλλους υποστηρικτικούς μηχανισμούς όρασης.

Ακόμα, αν ένα από τα χαρακτηριστικά της σχεδίασης του ματιού του αστακού εκλείψει, όπως οι τέλειοι κύβοι, ο αντικατοπτρισμός, η γεωμετρία και η συγκέντρωση όλων των ακτίνων φωτός στο ίδιο σημείο, το μάτι δεν θα μπορέσει να λειτουργήσει. Ως εκ τούτου - υποστηρίζουν οι αντίθετοι της εξέλιξης- είναι αδύνατον το μάτι να προήλθε από εξέλιξη αλλά δημιουργήθηκε με αυτόν τον τρόπο από την αρχή.

Αστακός και Αστακομακαρονάδα

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια και αναλαμβάνουν τα χέρια του Λάμπρου!!! Μια υπέροχη συνταγή αστακομακαρονάδας με λευκό κρασί.

Στο podcast ακούμε τη καινούργια δουλειά των Archive με τίτλο Controlling Crowds Part IV. Το τραγούδι που ακούμε λέγεται Pills, η επίσημη κυκλοφορία του ήταν ακριβώς πριν ένα μήνα ενώ φαντάζομαι πως αρχές Δεκέμβρη θα το βρούμε στα δισκοπωλεία. Καλή σας ακρόαση!!!

---------------------------------------------------------------------
Πηγές:
1) Lobster [Link]
2) Lobster Eye [Link]
3) Why are lobsters being used in new X-ray technologies? [Link]
4) Handheld LEXID® X-ray imaging device [Link]
5) S&T Snapshots - Borders & Maritime [Link]
6) Lobster Telescope Has An Eye For X-Rays [Link]
7) Darwinism Refuted - The Lobster Eye [Link]
8) Lobster eyes - brilliant geometric design [Link]
9) Εισαγωγή στην Μικροηλεκτρονική [Link
10) Αστακομακαρονάδα με λευκό κρασί [Link

Αντίπαρος 2009

2009-10-17T00:44:00.006+03:00

Ο Σάββας αιματοκύλισε και αυτή την εβδομάδα, κλείνοντας έναν ακόμα αέναο κύκλο με επιτυχία. Το Σαββατοκύριακο επιτέλους είναι εδώ, περιμένοντας τους περισσότερους να το απολαύσουν. Οι μέρες αυτής της εβδομάδας ήταν λίγο περισσότερο ντυμένες από της προηγούμενης. Ένα επιπλέον ζακετάκι ή μπουφάν συνόδευαν την εμφάνισή τους, συνήθως με κλειστό παπούτσι και ομπρέλα.

(Κλασική αιγαιοπελαγίτικη εικόνα)

Ναι, το Φθινόπωρο μας δήλωσε πως είναι εδώ ...αλλά έλα που εγώ ετοιμάζω αυτή την ανάρτηση από τον προηγούμενο μήνα! Διότι δεν είναι και τόσο εύκολο να διαλέξεις μερικές φωτογραφίες ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλες. Φωτογραφίες από το νησί της Αντιπάρου, το νησί των φετινών επίσημων διακοπών μας.

Για δύο εβδομάδες γυρίζαμε στο νησί, είδαμε γνωστούς και άγνωστους, φάγαμε, ήπιαμε, κολυμπήσαμε σε διάφορα μέρη και μάθαμε πολλά κουτσομπολιά. Μετά βέβαια από τόσο καιρό τα έχω ξεχάσει αλλά αυτό είναι μάλλον καλό, διότι δεν θα γλίτωνα τον τίτλο του "μέγα κουτσομπόλη!"

(Η πίσω αυλή του Papagallos)

Από τα μέσα Ιουλίου μέχρι και τέλος Αυγούστου, ο βοριάς λυσσομανούσε σε όλο το Αιγαίο. Η επιλογή να μείνουμε στον Άι Γιώργη, στο νότιο μέρος του νησιού, αποδείχθηκε σωτήρια.

Φωτογραφίες λοιπόν και ότι θυμάμαι θα σας πω :-)

(Ηλιοβασίλεμα από το μπαλκόνι μας)

Τις πρώτες μέρες μετά την πανσέληνο, η τροχιά της σελήνης είναι τέτοια, που όταν ο ήλιος δύει, η Σελήνη τον ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής, χαρίζοντάς μας όμορφες εικόνες από το μπαλκόνι μας.

Από τη μια μικρή παραλία στην δεξιά άκρη του Άι Γιώργη, φαίνεται αριστερά το Δεσποτικό, δεξιά η μικρή νήσος Κοιμητήρι και στο βάθος η Σίφνος.

Από ψηλά, τη στροφή που σε φέρνει πάνω από τον οικισμό του Άι Γιώργη, φαίνεται αριστερά η άκρη του Δεσποτικού, ολόκληρη η μικρή νήσος Κοιμητήρι και στο βάθος η Σίφνος.

Η παρουσία του Tom Hanks ανέβασε τις μετοχές του νησιού. Η κατοικία του είναι απλή και όμορφη, γιατί πραγματικά είδαμε και υπερβολές. Συνήθως όταν είναι στο νησί, κυκλοφορεί μόνος με ένα παπάκι και ένα καπέλο χωρίς να τον ενοχλούν οι κάτοικοι –πράγμα που του αρέσει- και μόνο όταν τρώει εκτός σπιτιού με την οικογένειά του, τον ακολουθεί διακριτικά η προσωπική του ασφάλεια.

Ο Ακατονόμαστος μαζί με τη Ράντου, κατασκευάζει σπίτι κοντά στην ίδια περιοχή με τον Πανούση -αυτό στην αρχή νόμισα πως ήταν ανέκδοτο- και μάλιστα ο εργολάβος τους κορόιδεψε και την έκανε λένε οι φήμες. Ζήλεψε και η Μαντόνα και αγόρασε και αυτή καμιά 30ριά στρέμματα...

Πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσεις:

Στον Αϊ Γιώργη στην ψαροταβέρνα του Πιπίνου, χταπόδι στα κάρβουνα και γούνα (λιαστός κολιός στα κάρβουνα με μυρωδικά) -τα ψαρεύουν όλα οι ίδιοι- μαζί με κλασικούς θαλασσινούς μεζέδες. Πολλοί γνωστοί την επισκέπτονται, αφού υπάρχει πρόσβαση και από τη θάλασσα. Μέχρι και η Monica Bellucci έχει απολαύσει την υπέροχη κουζίνα του.

Στη χώρα παραδοσιακή πίτσα και πιάτα αλλαντικών στο μπαλκονάκι του Lollo'ς. Για γευστικότατο γύρο και σουβλάκι, υπάρχει το Οικογενειακό, ενώ για σπιτικό παγωτό η Vicky. Δοκιμάστε και θα με θυμηθείτε.

Στον Papagallo μπορείτε να φάτε ιδιαίτερες γεύσεις, ενώ ο ιδιοκτήτης θα σου πιάσει τη κουβέντα και μπορεί να σε κρατήσει μέχρι το πρωί κερνώντας κρασί ή λικεράκια. Η εσωτερική αυλή του μαγαζιού προσφέρεται ιδιαίτερα για τις πρωινές ώρες.

Ένας ανταγωνιστής του Οικογενειακού, για να προκαλέσει το ενδιαφέρον του Tom –έτσι λένε τα κουτσομπολιά- έβαλε σε φωτογραφία τον Clint Eastwood να κρατά μια πίτα με γύρο, φαντάζομαι αν το μάθει ο καουμπόη ...θα έρθει να "του φτιάξει τη μέρα".

Ωραία εκδρομή είναι η επίσκεψη στο διεθνώς γνωστό σπήλαιο στο λόφο του Άγιου Ιωάννη. Ο μεγάλος σταλαγμίτης στην είσοδο της σπηλιάς λέγεται πως είναι 45 εκ. χρόνων και ο αρχαιότερος στην Ευρώπη. Χρειάζεται να κατέβει κάποιος πάνω από 400 σκαλοπάτια για να φτάσει μέχρι τέλος και να δει πάνω σε σταλακτίτες και σταλαγμίτες υπογραφές διαφόρων προσωπικοτήτων όπως του βασιλιά Όθωνα και του ποιητή Αρχίλοχου. Δεν μπορώ να πω πως το είδα με καλό μάτι αυτό, το σπήλαιο φαινόταν πραγματικά ρημαγμένο. Φέτος μέσα στο καλοκαίρι εγκαινιάστηκαν οι καινούργιες ανοξείδωτες σκάλες που κάνουν την διαδρομή εύκολη και ασφαλή.

Αυτή είναι η είσοδος του σπηλαίου από τη μέσα μεριά, ενώ στην πρώτη της αποκάτω σειράς η είσοδος με τον αρχαιότατο σταλαγμίτη στα δεξιά (υποθέτω).

Επίσης ωραία βόλτα είναι ο γύρος του νησιού -εάν δεν έχει αέρα- ή του Δεσποτικού με τον καπετάν Σαργό ... τό άτομο! Σε πάει σε μια απίθανη παραλία με λευκή άμμο, στις φωκοσπηλιές και τέλος σε ...κερνάει σουβλάκι με ούζο, αλλά 20 ευρώ ο καθένας μου φάνηκαν πάρα πολλά!

Στο podcast ακούμε Piano Magic και το You Never Loved This City. Κάτι αυτός ο καιρός, κάτι αυτή η γκρίζα πόλη ...δεν θέλει και πολύ. Καλή σας ακρόαση!!!

Εκτός προγράμματος, η παρακάτω φωτογραφία αφιερωμένη στη Faraona και στην Artanis που θέλει να την επισκεφτεί!

Τέλος Αυγούστου, το νησί έχει αδειάσει, ο κεντρικός δρόμος δεν έχει πολύ κόσμο, αλλά υπάρχει μια όμορφη και ζεστή ατμόσφαιρα.

Η Παρασκευή

2009-10-09T01:23:00.010+03:00

[ ή Κάθε Παρασκευή και ένας γλυκός θάνατος ]

Κάθισα μαζί με τους άλλους να παρακολουθήσω το τέλος της εβδομάδας. Η ένταση των προηγούμενων ημερών ήταν έντονα αποτυπωμένη στα πρόσωπά μας όπως και η ανακούφιση του επερχόμενου Σαββάτου.

Εκείνη γύρισε προς τα πίσω το κεφάλι της αλλά δεν είδε τις αδερφές της...
[Η συνέχεια στο Σκοτεινό Δωμάτιο]

[Συνέχεια από το Σκοτεινό Δωμάτιο]
...Κάθε μέρα και ένας μικρός θάνατος, κάθε Παρασκευή και ένας γλυκός θάνατος σκέφτηκα και πήρα το δρόμο μου.

Το θέμα ήταν το ζόρι που τραβάμε όλη την εβδομάδα, το ζόρι που τραβάμε να βγάλουμε πέρα τη κάθε μέρα και την ανακούφιση που νοιώθουμε όταν πλησιάζει η Παρασκευή. Η Παρασκευή -για όσους δεν εργάζονται το Σαββατοκύριακο- είναι ημέρα ορόσημο. Σηματοδοτεί το τέλος της εβδομάδας και το ξεκίνημα της χαλάρωσης. Είναι η μέρα των meetings και των στόχων για την επόμενη εβδομάδα, της δημοσίευσης των πανελληνίων εξετάσεων, της προβολής των τελευταίων σήριαλ, των dead lines, των πάρτυ, της Σταύρωσης, ...το τέλος της προεκλογικής περιόδου.

Στο podcast ακούμε τους Massive Attact και το Splitting The Atom. Κυκλοφόρησε στις 5 Οκτώβρη ενώ ο δίσκος που θα περιέχει το κομμάτι θα κυκλοφορήσει μέσα στον Φεβρουάριο. Καλή σας ακρόαση!!!

Ο Dirk Polak και Εγώ

2009-09-26T23:19:00.003+03:00

Η ιστορία είναι αληθινή.

1982 μόνος στην Αθήνα, τέτοια εποχή, η αναζήτηση καλύτερης τύχης...
η μουσική μόνιμη συντροφιά, τα ακούσματα όμορφα σκοτεινά...

mecano ήταν η μαγική λέξη.

συχνά ταξίδια με την φαντασία, το Άμστερνταμ και η Αθήνα, 2 διαφορετικοί κόσμοι...
και εκεί που τους λατρέψαμε χάθηκαν ο Dirk Polak έγινε ζωγράφος, ποιητής κάποιοι είπαν πως πέθανε...

2006 Μαλακάσα, το χαρτί γράφει mecano ...λες? ...είπα ...η θα είναι τίποτα πιτσιρικάδες...
μαγεία, 500 άτομα είδαν το όνειρο και εγώ ακόμη ανατριχιάζω (φανατικός βλέπεις).
δεν μπορούσα να το πιστέψω αυτό που συνέβαινε μπροστά μου....
που να ήξερα τι θα ακολουθούσε...

άλλο ένα live ακόμη καλύτερο στο Gagarin, μάρτυρες κάπου 800 άτομα... θεϊκό..!

όμως η μοίρα....

2008 μόνος το βράδυ κατηφορίζω στο booze για δουλειά (μέχρι πότε φίλε θα ξενυχτάς, η δουλειά βλέπεις ....σκεφτόμουν)
μιλάω με τον ιδιοκτήτη για ένα project πελάτη μου και στο τέλος με τα πολλά μιλάμε για μουσική, τα ποτά είναι στα 6.

mecano λέω... ξέρω απαντά...

εγώ τον έφερα εδώ ...δεν σε πιστεύω λέω σαστισμένος, περίμενε λίγο και θα δεις...

η πόρτα ανοίγει, η φυσιογνωμία γνωστή, θεέ μου είναι δυνατόν ?
τετάρτη 2 η ώρα στην βροχερή Αθήνα, όταν όλοι κοιμούνται για την πρωινή δουλειά ο DIRK POLAK μπροστά μου στο ίδιο τραπέζι!
η ιστορία είναι παλιά, η κουβέντα άνοιξε (θυμήθηκα όλα τα αγγλικά μου από την αρχή)

ήθελα να το μοιραστώ με κάποιον αλλά μάταια έμεινε σε κύκλο 3 ανθρώπων ... σαν όνειρο
ευχαριστώ dirk για την όμορφη κουβέντα, τις αναμνήσεις και την μουσική!
τα ξαναλέμε, χαιρετηθήκαμε και φύγαμε, από τότε περιμένω νέα ...σαν όνειρο

το mail θα πάει στην λίστα μου των 50 ατόμων, η ώρα να μοιραστούμε αυτή την ιστορία

είδες η ζωή?

το τελευταίο ποίημα του φίλου μας ...και καλή ακρόαση

thk
----

Ευχαριστώ πολύ thk για την ιστορία και τη μουσική που μοιράστηκες μαζί μας.

Οι Mecano μας έρχονται από την Ολλανδία και πραγματικά ζουν τον μύθο τους στην Ελλάδα (διαβάστε ένα όμορφο άρθρο στο MIC). Όσοι τους γνώριζαν πίστευαν πως ο Dirk Polak είχε πεθάνει, αφού είχε να δηλώσει τη παρουσία του σχεδόν 20 χρόνια. Όμως το 2006 εμφανίστηκαν στο Rockwave Festival. Ανέβηκαν στη σκηνή, κούρδισαν με το αυτί τα όργανα τους και άρχισαν να παίζουν. Οι πιτσιρικάδες που ήταν τριγύρω μαζεύτηκαν μπροστά τους, άρχισαν να παρακολουθούν τη μουσική και να αναρωτιούνται ποιος είναι αυτός ο παππούς! Δεν μπορούσες να πιστέψεις ότι αυτή η επιβλητική μορφή με το σκαμμένο πρόσωπο μπορούσε να παίζει αυτή τη φρέσκια και ζωντανή μουσική.

Και λίγο κουτσομπολιό: ο Polak φιλοξενήθηκε από τον φίλο του στην Ελλάδα περίπου για ένα χρόνο και ο λόγος ήταν ο μεγάλος έρωτας (καψούρα το λέμε εμείς) για μια κοπέλα, Ελληνίδα. Όσο ήταν εδώ ζωγράφισε αρκετούς πίνακες και συμμετείχε σε μια θεατρική ομάδα ως κομπάρσος. Τώρα είναι στο Άμστερνταμ.

Στο podcast ακούμε το Essential years από την τελευταία τους δουλειά με τίτλο Those Revolutionary Days. Αξίζει να επισκεφθείτε το επίσημο site τους για να ακούσετε το καταπληκτικό ομώνυμο κομμάτι και να δείτε φωτογραφίες (ακόμα και από το Gagarin). Καλή σας ακρόαση!!!

Πηγές:
1) Το επίσημο site τους [Link]
2) Mecano + Nigth on Earth, άρθρο στο ελληνικό mic [Link]

Χαμένες Ευκαιρίες

2009-09-12T01:27:00.006+03:00

Κάθονταν αμίλητοι ο ένας απέναντι από τον άλλον και κοιτάζονταν στα μάτια σαν μαγνητισμένοι. Η μια ματιά ανίχνευε τις προθέσεις της άλλης, λαμβάνοντας, στέλνοντας και αποκωδικοποιώντας διαρκώς μηνύματα.

Και ένοιωσε να τον κυριεύει φόβος. Αυτός ο φόβος που γεννά τη σκέψη πως δεν είσαι πια επιθυμητός και πως είσαι έτοιμος να πάρεις τη λάθος απόφαση.

Η βραδιά είχε κυλήσει όμορφα, δίπλα στη θάλασσα, με χαλαρή κουβέντα, ποτό και μουσική του γούστου τους. Και να που τώρα αυτή ήταν απέναντί του, μακριά και οι δυο από αδιάκριτα βλέμματα και …με το στομάχι του δεμένο κόμπο. Αυτή η βραδιά, δεν θα μπορούσε να είχε πιο ευτυχή κατάληξη!

Προσπάθησε να βάλει μπροστά μηχανισμούς που από καιρό είχαν να λειτουργήσουν. Πάτησε διακόπτες, έλεγξε λαμπάκια, ξεσκόνισε τεχνικά εγχειρίδια. Δυσκολευόταν, άλλωστε -όπως συνειδητοποίησε- είχε περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που είχε να αντιμετωπίσει παρόμοια κατάσταση.

Άπλωσε διστακτικά το χέρι του και άγγιξε τον καλοσχηματισμένο της λαιμό. Εκείνη άφησε μια ανάσα, έγειρε το κεφάλι και απόλαυσε χωρίς βιασύνη το χάδι τού προσώπου της πάνω στο μπράτσο του. Εκείνος, μόλις που πρόλαβε να διακρίνει την ευτυχία ζωγραφισμένη στα μάτια της πριν τα κλείσει, παραδομένη στην επιθυμία της.

Σκέφτηκε πως η ζωή είναι μια σειρά από συμβιβασμούς ανάμεσα σε χαμένες ευκαιρίες. Δεν είχε όμως παράπονο, είχε εκμεταλλευτεί τόσες πολλές στη ζωή του που θα ήταν άδικο να παραπονιέται.

Πλησίασε περισσότερο προς το μέρος της, τόσο που ένοιωσε τη καυτή ανάσα της στο πρόσωπό του. Τα χείλη τους σχεδόν αγγίχτηκαν, μόνο μια λεπτή καυτή γραμμή ανάσας τα χώριζε.

Έπιασε τον εαυτό του να κάνει σκέψεις που δεν περίμενε ποτέ πως θα έκανε. Ένοιωσε για λίγο την επιθυμία να ξεπερνά τους φόβους και τις άμυνες που έχτιζε τόσα χρόνια γύρω του να τσακίζονται. Ένοιωσε έτοιμος για τη σύγκρουση που όπως φαινόταν ήταν αναπόφευκτη.

Το κορμί του αδυνατούσε να ακολουθήσει αυτό που το μυαλό του είχε ήδη αποδεχτεί.

ΦΙΛΗΣΕΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ, άκουσε μια φωνή να ουρλιάζει μέσα στο κεφάλι του, ΓΙΝΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΑΡΑΦΟΡΟΣ.

Ο κόσμος όπως τον ήξερε μέχρι εκείνη την στιγμή, αναποδογύρισε. Δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος.

Στο PODCAST ακούμε το Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me από τους Smiths. Ένα τραγούδι που αν και δεν έγινε ιδιαίτερα γνωστό το αγάπησα από την πρώτη φορά που το άκουσα. Αυτό το τραγούδι, η φωτογραφία και κάποιες αναμνήσεις ήταν η αφορμή να γράψω αυτή την ιστορία δίχως το τέλος της. Καλή σας ακρόαση!!!

PS. Αναπόφευκτα χρησιμοποιώ ατάκες από βιβλία που κατά καιρούς έχω διαβάσει, όπως το "η ζωή είναι μια σειρά από συμβιβασμούς ανάμεσα σε χαμένες ευκαιρίες"

Ruby, Ruby, Ruby, Ruby

2009-08-15T23:46:00.000+03:00

Αύριο πρωί-πρωί, παίρνουμε το καράβι με προορισμό την Αντίπαρο. Μέχρι το τέλος του μήνα θα έχουμε αρκετές μέρες να ξεκουραστούμε και να ανακαλύψουμε τις ομορφιές του νησιού.

(Η φωτογραφία είναι από το περσινό ταξίδι στη Σαντορίνη)

Όσοι μείνουν στην Αθήνα, δεν νομίζω πως θα το μετανοιώσουν. Η δικαιολογία πως "άργησα αγάπη μου διότι είχε κίνηση" ...να σας βάλει σε υποψίες!

(Η παραλία είναι στο Σιδάρι της Κέρκυρας)

Στο podcast ακούγονται οι Kaiser Chiefs και το Ruby. Εύχομαι έτσι να συνεχιστεί το καλοκαίρι όλων μας, χοροπηδώντας και φωνάζοντας Ruby, Ruby, Ruby, Ruby ...και ας βρισκόμαστε στον χώρο της εργασίας μας.

Βασανισμένο Σιροπιαστό

2009-07-26T21:25:00.011+03:00

Ένοιωσε αποφασισμένος. Τράβηξε μια νοητή γραμμή με το βλέμμα και βύθισε το μαχαίρι. Η ατσαλένια λεπίδα αναστέναξε από ικανοποίηση επιτελώντας με επιτυχία το σκοπό της.

Η τομή έγινε στο πάγκο της κουζίνας, ένα δροσερό βράδυ του Ιούλη, που η γειτόνισσα έπαιζε σπαρακτικά στο πιάνο της (Radiohead;), τα σκυλιά αλυχτούσαν και το φεγγάρι ήταν γεμάτο… (λέμε τώρα!)

Οι μύκητες των πολυακόρεστων λιπαρών οξέων των γλυκεριδίων ταράχτηκαν. Οι διπλοί δεσμοί υδρογόνου μεταξύ των ατόμων του άνθρακα κινδύνευσαν να σπάσουν ενώ ταυτόχρονα οι αλδεϋδες και οι κετόνες ούρλιαζαν. Η ισομέρεια των καρβονύλιων ομάδων προς στιγμή κλονίστηκε …πριν το βούτυρο χωριστεί στα δύο.

Επόμενος στόχος ήταν η εκτέλεση του σιροπιού. Απέκοψε βίαια τα ¾ του κιλού σουκρόζης (ζάχαρης), τα έχωσε με μια σε ένα βαθύ δοχείο και με 5 ποτήρια νερό αποπειράθηκε να πνίξει τους υδατάνθρακες. Για να επιμηκύνει την αγωνία τους, πέταξε από πάνω δύο ολόκληρες κουταλιές της σούπας σκόνη κιννάμωμου (κανέλας). Αμέσως οι φαινόλες της κανέλας απελευθερώθηκαν και επιδόθηκαν σε ένα ξέφρενο κυνηγητό της γλυκόζης και των υδατανθράκων, με στόχο την εφαρμογή της αντιοξειδωτικής τους δράσης. Οι τελευταίοι νόμισαν πάνω στη σύγχυση πως συνάντησαν κάτι αφροδισιακό και πριν προλάβουν όλοι να καταλάβουν ότι η ζέστη που ένοιωθαν δεν ήταν από την έξαψη αλλά από τη φωτιά που τους έβαλε ο εκτελεστής, τους χτύπησε κατακέφαλα και με δύναμη με μια κουτάλα που προσπαθούσε βίαια να τους δέσει (άμα δε δέσει το σιρόπι έχουμε πρόβλημα!)

Για να ικανοποιήσει το πάθος του, έβρασε με μίσος αρκετές φορές το μίγμα, τόσο που δεν μπορούσε άλλο να ελέγξει τις τραυματικές καφέ φυσαλίδες -μάλλον υπολείμματα κανέλας- που διαρκώς φούσκωναν και έσκαζαν σαν εκρηκτικά, καίγοντάς του τα χέρια και βρομίζοντας τα πλακάκια.

Τα τεμαχισμένα 250 γρ. βουτύρου γάλακτος -τα γεμάτα όχι και τόσο με κορεσμένα λίπη- τα πέταξε σε ένα άλλο δοχείο, παρέα με 1/4 του κιλού ζάχαρη. Μετά τσάκισε 8 ολόκληρα αυγά χτυπώντας τα με μανία μεταξύ τους, για να ξεχυθούν ελεύθερα 1.720 ml χοληστερίνης πιασμένες χέρι-χέρι με μερικές πρωτεΐνες και αμινοξέα. Τότε ασβέστιο, φώσφορος, σίδηρος, νιασίνη, βιοτίνη, νάτριο, σελήνιο, ιώδιο, κάποια οξέα -χαμογέλασε σαδιστικά αναγνωρίζοντας το παντοθενικό και το φολικό- και η η παρέα των βιταμινών της οικογένειας Β άρχισαν να χορεύουν τρελά ...αλλά ο χορός τους έμελλε αργότερα να γίνει ξέφρενος, όταν βύθισε μέσα τους τις λεπίδες του μίξερ.

Για να φουσκώσει ασφυκτικά την δημιουργία του, έριξε 2 κουταλάκια διογκωτικού υλικού baking powder. Το διττανθρακικό νάτριο έψαξε απελπισμένα να βρει όξινο περιβάλλον και όταν το ανακάλυψε άρχισε να απελευθερώνει με μανία όσο διοξείδιο του άνθρακα είχε στις ενώσεις του κάνοντας το μίγμα να φουσκώνει...

Έσκυψε από πάνω με τέτοιο ύφος που το ίδιο το μίγμα ανατρίχιασε, έκλεισε τα μάτια και σαν τον διαβολικό Ζαν-Μπατίστ Γκρενούιγ (από "Το Άρωμα" ντε!) κατέγραψε όλες τις μυρωδιές του. Έχουν δίκαιο όταν λένε πως η μυρωδιά είναι κάτι που κανένας άνθρωπος -όσο σκοτεινός και να είναι- δεν μπορεί να της αντισταθεί. Κάτι έλλειπε... και τότε ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που χαμογέλασε. Άνοιξε 5 βανίλιες, μια-μια, προσεκτικά. Έβγαζε το καπάκι, το έφερνε στη μύτη του και με μια τελετουργική κίνηση -που θύμιζε τη τελευταία χούφτα χώμα στο νεκρό- τη σκόρπιζε πάνω στο δημιούργημά του.

Το σκοτεινό βλέμμα επέστρεψε πολύ γρήγορα στο πρόσωπό του μαζί με την εκδίκηση να σιγοβράζει. Με 1/2 κιλό σιμιγδάλι ψιλό, έθαψε κυριολεκτικά το αριστούργημά του. Η γλουτένη έψαξε απεγνωσμένα να βρει τους χαλαρούς δεσμούς της ζύμης για να τους δέσει, να τους κάνει πιο γευστικούς και πιο ελαστικούς, συνεπώς και πιο ανθεκτικούς στα βασανιστήρια που ήθελε να τους υποβάλει.

Κράτησε σαν τελευταία πινελιά της μανιακής δημιουργίας του, την ιδέα να μεθύσει τη ζύμη με 2 ποτηράκια του κρασιού κονιάκ. Σχεδόν 40% αλκοολικούς βαθμούς σκέφτηκε και από το λαρύγγι του ξεχύθηκαν μουγκρητά ικανοποίησης!

Το μίξερ ήταν ήδη στην πρίζα και οι λεπίδες του πετσόκοβαν κάθε πρωτεΐνη, κάθε υδατάνθρακα, κάθε μόριο της ζύμης, δημιουργώντας διαρκώς νέες ενώσεις. Το τι έγινε δεν περιγράφεται με λόγια, μόνο με πολύπλοκους χημικούς τύπους:

NaHCO3 + H+ → Na++CO2+H2O
ή
8NaHCO3 + 3Ca(H2PO4)2 → Ca3(PO4)2 + 4Na2HPO4 + 8H2O + 8CO2

Η αποκορύφωση ήρθε όταν άδειασε το μίγμα σε ένα πυρέξ και το έβαλε στον ξαναμμένο με 165 βαθμούς φούρνο για να το κάψει.

Η συνταγή με τα μυστικά της βρίσκεται εδώ. Εγώ το συνόδευσα με παγωτό καϊμάκι και ...πολλά λάθη!

Στο podcast ακούμε τον Michael Jackson, τον βασιλιά της ποπ, τον Peter Pan που βρίσκεται εκεί που ήθελε πάντα, στη Χώρα του Ποτέ. Αγούγεται το Liberian Girl, ένα όμορφο τραγούδι για την φίλη του Elizabeth Taylor. Πριν όμως σε μια μίξη, ακούγονται τα γλυκά και υπέροχα λόγια του από την αρχή του I Just Can't Stop Loving You -λόγια που θα ήθελε να πει ο καθένας μας- και στη συνέχεια η ανάσα και η καρδιά του -που πλέον δεν χτυπά- από το Smooth Criminal. Και κάνοντας αυτή τη μικρή μίξη, δάκρυσα για τον άνθρωπο που πέθανε, για τους φίλους που έχασα, που έχω, που ακόμα δεν γνώρισα, για τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου και μου χαρίζουν τα συναισθήματά τους και για αυτό το απίστευτο καλοκαίρι του 2009.

Ο Πολεμιστής

2009-06-25T23:21:00.009+03:00

Ανταλλάσσοντας κώδικες με τις κεραίες τους σε έναν έλεγχο ρουτίνας, ο φρουρός υπηρεσίας διαπίστωσε πως ο επισκέπτης του ήταν από άλλη φωλιά. Παρά τις προειδοποιήσεις, ο επισκέπτης δεν αποχώρησε, για να χαρακτηρισθεί ως εισβολέας και να προτιμήσει με αυτήν την επιλογή του, να πολεμήσει μέχρι θανάτου. Η μάχη που ακολούθησε ήταν σκληρή και ο φρουρός κατάφερε να αποσοβήσει τον κίνδυνο για τη φωλιά, αφαιρώντας τη ζωή του αντιπάλου του. Όμως και ο ίδιος δεν έμεινε αλώβητος. Απώλεσε το ένα του πόδι και τις κεραίες του. Αδυνατεί πλέον να επικοινωνεί με τη φυλή όπως και να αναζητά τροφή. Ο εγκαταλειμμένος και ταλαιπωρημένος πολεμιστής, υπερασπίζοντας πλέον ανύπαρκτες Θερμοπύλες παραμένει στη θέση του, ...

…περιμένοντας να δώσει την τελευταία του μάχη με τον θάνατο, διατηρώντας αμείωτη την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνειά του.

(*) Του ανταποκριτή μας κ.Μυρμηγκοφωλιά

Ομηρικές μάχες εκτυλίσσονται διαρκώς δίπλα στα παπούτσια μας ή πάνω σε κλαδιά δίπλα στους ώμους μας. Στη πρώτη φωτογραφία βλέπετε δύο μυρμήγκια πιασμένα ...στις κεραίες τους, ενώ στις επόμενες πώς δυο μυρμήγκια έχουν στριμώξει και εξουδετερώνουν αποτελεσματικά τον εισβολέα πάνω σε ένα φύλο. Οι μάχες δεν είναι αναίμακτες, υπάρχουν απώλειες σε πόδια, κεραίες ακόμα και στις ίδιες τις ζωές τους.

Στο PODCAST ακούμε τους Tinderstics και το αγαπημένο μου Jism (1993). Αλησμόνητη θα μου μείνει η πρώτη τους συγκλονιστική και sold out εμφάνιση στο ΡΟΔΟΝ το 1995. Για ένα άγνωστο την εποχή εκείνη group και ενώ περιμέναμε να είμασταν "όσοι πιστοί προσέλθετε", ...δεν έπεφτε καρφίτσα! Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους και όλες εσάς με πολύ αγάπη! Καλή σας ακρόαση!!!

Ακρίδες

2009-06-17T02:56:00.020+03:00

Σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση στην όγδοη πληγή του Φαραώ, η γη της Αιγύπτου σκοτείνιασε και σμήνη από ακρίδες κατέφαγαν τη βλάστηση και τους καρπούς που είχαν απομείνει από το χαλάζι.

Το θέμα μας είναι οι ακρίδες, θα δούμε κάποια γενικά χαρακτηριστικά τους και το πιο ελκυστικό από αυτά, το μυστικό που κρύβεται στο πίσω μέρος των ποδιών τους και την μοναδική δυνατότητα που έχουν, να πετούν χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους, ανάμεσα στο χαοτικό πέταγμα του σμήνους. Η επιστήμη μιμείται τη φύση με το όραμα της Volvo για λιγότερα θύματα πεζών -που είναι και ο λόγος της ανάρτησης- και είναι ευκαιρία να δούμε κάποια πρόσφατα στατιστικά για τα ατυχήματα στους δρόμους της Αθήνας.

Γενικά Χαρακτηριστικά

Οι ακρίδες είναι ημερόβια έντομα, ανήκουν στη τάξη των ορθόπτερων και στην οικογένεια των ακριδίδων. Έχουν παχύ και πλατύ σώμα με μεγάλο κεφάλι που φέρει δύο κεραίες. Στα πλάγια έχουν δυο μεγάλα σύνθετα μάτια και ειδικά τυμπανικά όργανα με τα οποία μπορούν να αντιλαμβάνονται ακόμα και τον παραμικρό θόρυβο. Τα εμπρόσθια πόδια τους είναι μικρότερα από τα πίσω και μπορούν να κάνουν μεγάλα άλματα, ενώ με τα ισχυρά τους σαγόνια μπορούν να δαγκώνουν σκληρά αντικείμενα.

Δείτε πως η ακρίδα τινάζει τα πόδια της και πως περπατά κάτω από το νερό.

Ερωτικό κάλεσμα

Το πιο ελκυστικό χαρακτηριστικό κάποιων αρσενικών ακρίδων, είναι η ικανότητα της παραγωγής ήχων με σκοπό την προσέλκυση των θηλυκών ή την προειδοποίηση άλλων αρσενικών.

Η παραγωγή των ήχων επιτυγχάνεται με δύο διαφορετικούς μηχανισμούς. Στον έναν, μια σειρά από προεξοχές στο εσωτερικό μέρος των πίσω ποδιών, τρίβονται πάνω στη ράχη των φτερών (σαν ένα ραβδί που περνά γρήγορα κατά μήκος ενός πλέγματος), παράγοντας έναν ήχο σαν τιτίβισμα. Στον άλλο μηχανισμό (που τον συναντάμε και στους γρύλους), παρόμοιες δομές προεξοχών βρίσκονται πάνω στα φτερά, που παράγουν αντίστοιχους ήχους καθώς αυτά τρίβονται μεταξύ τους.

Σμήνη

Από τα 20.000 γνωστά είδη ακρίδας, μόνο κάπου τα 12 από αυτά σχηματίζουν καταστροφικά σμήνη. Για παράδειγμα, ένα σμήνος το 1988 κάλυψε μια περιοχή 75 x 15 μίλια, περιελάμβανε περίπου 150 δισεκατομμύρια ακρίδες και εκτιμήθηκε ότι κατέτρωγαν 300.000 τόνους φρέσκα λαχανικά την ημέρα. Μπορείτε να δείτε και μια άλλη είδηση για ένα παρόμοιο περιστατικό στην Μαυριτανία το 2008.

Οι ακρίδες δεν είναι κοινωνικά έντομα και συνήθως ζουν κατά μόνας. Το εκπληκτικό είναι το πώς από καχύποπτες, φοβισμένες και μοναχικές, όταν η πυκνότητά τους ξεπεράσει κάποιο κρίσιμο όριο, αλλάζουν συμπεριφορά και μεταλλάσσονται σε καταστροφικές μηχανές. Αυτή την «αλλαγή φάσης», δηλαδή την ικανότητα της ακρίδας να αλλάζει συμπεριφορά, μελετά ο καθηγητής Stephen Simpson με την ομάδα του στο πανεπιστήμιο του Sydney τα τελευταία 20 σχεδόν χρόνια.

Η πρώτη ανακάλυψη της ομάδας, ήταν πως αυτή η αλλαγή συμπεριφοράς προκαλείται με ένα άγγιγμα των αισθητήριων τριχών στο πίσω μέρος του ποδιού της, που κυριολεκτικά λειτουργεί σαν διακόπτης. Στη συνέχεια διερεύνησαν τις νευρολογικές και νευροχημικές βάσεις αυτού του αποτελέσματος, καταλήγοντας πως υπεύθυνη για αυτήν την αλλαγή είναι η χημική ουσία σεροτονίνη. Τα επίπεδα της σεροτονίνης στο κεντρικό νευρικό σύστημα της ακρίδας βρέθηκαν αυξημένα στην αγελαία κατάσταση απ΄ότι στη μοναχική.

Είναι ενδιαφέρον πως η σεροτονίνη επηρεάζει την κοινωνική συμπεριφορά όλων των ζώων, συμπεριλαμβανομένων των μαλακόστρακων, των ποντικιών ακόμα και των ανθρώπων. «Το γεγονός ότι η σερετονίνη προκαλεί τη μετάβαση ένός μοναχικού και αντικοινωνικού ζώου σε party animal, σημαίνει φαρμακολογικά ότι, οι αγελαίες ακρίδες είναι υπό την επήρεια Ecstasy or Prozac», εξήγησε ο καθηγητής Simpson.

Εμποδίζοντας την παραγωγή της σεροτονίνης σημαίνει πως δεν θα αποκτήσουν αγελαία συμπεριφορά και το αντίστροφο. Αυτή η ανακάλυψη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε προϊόντα για την πρόληψη ή την καταπολέμηση των καταστροφικών σμηνών. Αν και είναι μια καλή ιδέα, είναι σαφές πως θα ήταν πολύ επικίνδυνο αφού θα επηρέαζε και άλλα ζώα εκτός των ακρίδων.

Αποφυγή Συγκρούσεων

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει η έρευνα της Dr. Claire Rind από το Newcastle University της Αγγλίας, η οποία ερευνώντας τις μεταναστευτικές Αφρικανικές ακρίδες, ανακάλυψε πως έχουν τον έλεγχο των κινήσεων έτσι ώστε να αποφεύγουν τις συγκρούσεις με άλλες ακρίδες κατά τη διάρκεια των χαοτικών πτήσεων του σμήνους.

Ένα εσωτερικό μοναδικό σύστημα ανίχνευσης κίνησης πίσω από τα μάτια, καταγράφει την οπτική πληροφορία και την διαβιβάζει τόσο γρήγορα στους μυς των φτερών που φαίνεται σαν να παρακάμπτει τον εγκέφαλό της. Το σύστημα ανίχνευσης προκαλεί στιγμιαία απελευθέρωση ενέργειας που της επιτρέπει να αλλάξει τη τροχιά της με γρήγορο τρόπο και να αποφύγει τη σύγκρουση.

Τα κυριότερα συμπεράσματα της Dr. Claire Rind, είναι πως οι νευρώνες των ακρίδων αντιδρούν επιλεκτικά σε αντικείμενα που κινούνται σε ένα βάθος χώρου με κοινή αποδεκτή οργάνωση.

Τα αποτελέσματα της εργασίας της, έχουν εφαρμογή σε συσκευές αποφυγής συγκρούσεων ενώ η ίδια είναι μέλος του European Consortium που αποτελείται από βιομηχανικούς εταίρους όπως τη Volvo Car Corporation, Πανεπιστήμια, Ακαδημίες και Ινστιτούτα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτεί την έρευνά της, εστιάζοντας στη δημιουργία «βιο-εμπνευσμένων» μικροεπεξεργαστών με συστήματα οπτικής αντίληψης για την εφαρμογή τους στο χώρο της αυτοκίνησης.

Το παράδειγμα της Volvo

Στο όραμα της αυτοκινητοβιομηχανίας Volvo -σε ανακοίνωση που εξέδωσε πέρσι το Σεπτέμβρη- περιλαμβάνεται η ανάπτυξη ενός συστήματος αποφυγής συγκρούσεων για τα οχήματά της, βασιζόμενο στις Αφρικανικές ακρίδες.

«Η αρχικές μας σκέψεις επικεντρώνονται στην ασφάλεια των πεζών. Αν μπορούσαμε να ανιχνεύσουμε πώς οι ακρίδες είναι σε θέση να αποφεύγουν η μια την άλλη, ίσως να μπορούσαμε να προγραμματίσουμε τα αυτοκίνητά μας ώστε να μην πλήττουν τους πεζούς» λέει ο Mr Ekmark, επικεφαλής του Τμήματος Προληπτικής Ασφάλειας.

Άλλωστε η ιδέα της Dr. Claire Rind προκλήθηκε από την δική της εμπειρία ως οδηγός με έναν πεζό. «Οι ακρίδες αντιδρούν γρήγορα και έχουν αξιόπιστα κυκλώματα, που κάνουν υπολογισμούς έχοντας απέναντι το θόρυβο του περιβάλλοντος, όπως όταν οδηγούμε στην πόλη» λέει η ίδια.

«Το 75% των ατυχημάτων γίνονται με ταχύτητα κάτω από τα 30 km/h» λέει η Laurissa Mirabelli, υπεύθυνη των δημοσίων σχέσεων της Volvo Αυστραλίας. Ήδη το μοντέλο XC60 της Volvo με το σύστημα City Safety, μπορεί να φρενάρει αυτόματα και να σταθεροποιήσει το όχημα, πχ στην περίπτωση που ο οδηγός δεν αντιδράσει σε ένα προπορευμένο αυτοκίνητο που σταμάτησε απότομα στρίβοντας στη γωνία ή σε κάποιο άλλο εμπόδιο. Το σύστημα αυτό χρησιμοποιεί ανιχνευτές που βρίσκονται στο πάνω μέρος του παρμπρίζ, που παρακολουθούν τον δρόμο και αν χρειαστεί θέτουν σε εφαρμογή τα φρένα.

Στους Δρόμους της Αθήνας

Δύο πεζοί χάνουν τη ζωή τους σχεδόν κάθε εβδομάδα στους δρόμους της Αθήνας, αναφέρει σε άρθρο του "Ο Κόσμος του Επενδυτή" (Σάββατο 13/6/09). Στο πρώτο τετράμηνο του 2009 σημειώθηκαν 2.578 ατυχήματα, εκ των οποίων 522 (το 1/5) αφορούσαν παρασύρσεις πεζών, με αποτέλεσμα το θάνατο 34 ατόμων, τον σοβαρό τραυματισμό 50 και 570 ελαφρώς τραυματισμένων.

Η Αστυνομία ανακοίνωσε πως θα κάνει χρήση των νέων τεχνολογιών για τη πρόληψη των ατυχημάτων και εννοεί την αύξηση της αστυνόμευσης μέσω αυτόματων συστημάτων και την κατασκευή πρόσθετων έργων από τη πλευρά των δήμων (πεζοφάναρα, σημάνσεις κινδύνου, πεζογέφυρες, υπόγειες διαβάσεις κλπ).

Στο podcast ακούγεται το Christine από τη Siouxsie and the Banshees. Έπεσα πάνω του ψάχνοντας για τη μουσική της ανάρτησης και κόλλησα, με τέτοια συγκροτήματα ...γαλουχηθήκαμε άλλωστε! Καλή σας ακρόαση!!!

Πηγές:
1) Οι δέκα πληγές του Φαραώ [link]
2) Η ακρίδα στη Βικιπαίδεια [link]
3) Bugs on drugs - chemical cause of locust swarms identified [link]
4) Η σεροτονίνη στη Βικιπαίδεια [link]
5) Dr Claire Rind [link] και το Locust Project [link]
6) Γιγάντιο σμήνος ακρίδων κατατρώει την Μαυριτανία [link]
7) Video του REUTERS με τους πρωταγωνιστές των ερευνών [link]
8) Volvo XC60 can avoid crashes [link]

Περί Χαμόγελου

2009-05-31T13:34:00.005+03:00

Αν ρωτήσεις ένα χαμόγελο: «Τι μέρος του λόγου είσαι?», θα σου απαντήσει: «Ουσιαστικό» και θα έπαιρνε όρκο για αυτό!

Το ότι είναι ουσιαστικό για την ψυχική υγεία στη βάρβαρη καθημερινότητα του ανθρώπου το γνώριζα αλλά και ετυμολογικά ουσιαστικό?

Ουσιαστικό, σημαίνει πως δεν είναι επίθετο για να προσδίδει μια ποιότητα ή έστω έναν βαθμό σύγκρισης, αλλά ένα απλό όνομα. Είναι ένα ουσιαστικό και μάλλον αφηρημένο αφού περιγράφει μια απλή κατάσταση.

Ανήκει στο ουδέτερο γένος, διότι συνήθως αναφέρεται σε άνθρωπο χωρίς να είναι σημαντικό το φύλο του. Έχει όμως δυο αριθμούς και εννοώ τον ενικό και τον πληθυντικό.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του είναι πως κλίνεται, όχι στον εαυτό του σαν έφηβος που έχει τις μαύρες του, αλλά στις πτώσεις καθώς είναι μια κλιτή λέξη.

Στο πλούσιο κλιτικό σύστημα των αρχαίων ελληνικών, είχε πέντε πτώσεις, αλλά φαίνεται πως η δοτική με τα χρόνια έπιασε απόστημα και ο γναθοχειρούργος (γνωστός επιστήμων για την από χρόνια δράση του) την αφαίρεσε, απλοποιώντας την σημαντικά στα νέα ελληνικά. Με λίγα λόγια την άφησε ...ξεδο(ν)τιασμένη!

Εγώ προσωπικά δεν θα έπαιρνα όρκο πως είναι μόνο ένα απλό ουσιαστικό, με αφηρημένο όνομα ουδετέρου γένους που κλίνεται! Και επειδή ένα χαμόγελο δεν μου είναι αρκετό, θα αναφέρομαι σε αυτό με τον πληθυντικό του αριθμό!

Λένε πως: "τα χαμόγελα δεν στοιχίζουν τίποτα, είναι πολύτιμα". Συμφωνώ απόλυτα και έχω να προσθέσω τα παρακάτω:

Συναλλασσόμαστε με χαμόγελα. Κάποιοι μας τα μοιράζουν μαζί με γλυκές καλημέρες, ευχές και κουράγιο, ενώ κάποιοι άλλοι με γρήγορες χαιρετούρες δεξιά-αριστερά, δεχόμενοι συγχαρητήρια. Άλλες φορές μας τα προσφέρουν μαζί με ελπίδα και βοήθεια σε όσους μας τα έχουν ανάγκη.

Τα εισπράττουμε ως επιβράβευση για κάποιο θετικό αποτέλεσμα και μας χαρίζονται γενναιόδωρα συνοδευόμενα με αισιοδοξία, συνήθως από παιδιά ή ταλαιπωρημένους ανθρώπους μετά από πράξεις φιλανθρωπίας.

Τα χαμόγελα τα φοράμε. Μας συνοδεύουν παντού. Κυρίως τα φορούν οι εκπρόσωποι της χώρας μας στα ταξίδια τους στο εξωτερικό, μαζί με περήφανο βλέμμα και ενθουσιασμό. Άλλοι τα σκορπίζουν, συνήθως αυτοί είναι τα αφεντικά όπως και τα άλλα "αφεντικά", τα πιο μεγάλα μέσα από οργανωμένες κινήσεις (ο νοών νοείτω).

Τα χαμόγελα έχουν γεύση. Τα γλυκά χαμόγελα είναι συνήθως αυτά των μικρών παιδιών που έχουν τη δύναμη να σβήνουν τον πόνο. Τα πικρά χαμόγελα είναι αυτά που έπονται μετά το λάθος, συνοδευμένα με ένα «γιατί» ή αυτά που σχηματίζονται αντικρίζοντας σε όλους τους τομείς την αδιαφορία της πολιτείας ή ακούγοντας δηλώσεις της εκάστοτε αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Τα χαμόγελα έχουν θερμοκρασία. Τα παγωμένα χαμόγελα ανταλλάσσονται σε τυπικούς χαιρετισμούς, τα αντικρίζουμε στους εμπόρους να στέκονται έξω από τα άδεια καταστήματά τους, στους πολίτες μετά τις εξαγγελίες της εκάστοτε κυβέρνησης και την κατάθεση του προϋπολογισμού. Τα ζεστά χαμόγελα είναι αυτά του καλωσορίσματος, της υποδοχής, τα φιλόξενα, είναι αυτά που βγαίνουν κατ’ ευθείαν από τη καρδιά και που κάνουν το πρόσωπο να λάμπει.

Τα χαμόγελα έχουν ήχο. Τα ηχηρά είναι αυτά που σου φωνάζουν, «άσε με, είμαι αλλού τώρα», ενώ τα σιωπηλά είναι αυτά της αναμονής ή αυτά που ανταλλάσσονται από μακριά ως ένδειξη συγκατάβασης. Αρκετές φορές βλέπουμε ακόμα και να ...σκάνε χαμόγελα!

Τα χαμόγελα έχουν ζωή. Τα αιώνια χαμόγελα είναι αυτά που διαρκούν μια στιγμή αλλά η ανάμνησή τους είναι αιώνια, ενώ τα βλέπουμε ακόμα, σχεδόν σαν ζωγραφιστά πάνω στα χείλη κάποιων ανθρώπων. Τα θανατηφόρα είναι αυτά που τα βλέπεις μια φορά και δεν θέλεις να τα ξαναδείς. Κάποια άλλα, τα χαμένα, δεν πρόλαβαν να εμφανιστούν, ενώ σε άλλες περιπτώσεις κόβονται απότομα όταν στρέψεις το βλέμμα σου αλλού για να μην αντικρίσεις κάτι άσχημο.

Τα φευγαλέα είναι αυτά τα αξιολάτρευτα χαμόγελα που αντικρίζουμε στα μωρά και που δεν είναι ακόμα αληθινά ή εκείνα που ανταλλάσσουμε μέσα από τα τζάμια των αυτοκινήτων πριν μας χωρίσει πάλι η κίνηση.

Τα χαμόγελα είναι τόσα πολλά που θα μπορούσα να γράφω και να γράφω. Όπως αυτά της κάμερας, τα λαμπερά, όμορφα και λευκά των διαφημήσεων, τα τελευταία, τα κρυμμένα, τα φωτεινά, τα ψεύτικα, τα σαχλά, τα αμήχανα, της ικανοποίησης, τα ..., τα ..., τα...

Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε συχνά τα χαμόγελα των δημοσκοπήσεων ενώ σε λίγες μέρες θα απολαύσουμε και αυτά της νίκης μαζί με των υποσχέσεων για ένα καλύτερο αύριο.

Τα χειρότερα απ΄όλα είναι τα υποταγμένα χαμόγελα που αξίζει το κόπο να τα πολεμήσουμε, άλλωστε είναι στο χέρι μας ...πίσω από το παραβάν, στη κάλπη.

Στο Podcast ακούμε The Smiths και τον Morrissey, αυτό το τρελό αγόρι με τις γλαδιόλες στη κωλότσεπη που πριν μερικές μέρες έκλεισε τα πενήντα του χρόνια, στο "How Soon Is Now?" του 1984. "I am human and I need to be loved Just like everybody else does", καλή σας ακρόαση!!!

Κεϊκ Σοκολάτας

2009-05-13T02:23:00.006+03:00

Έλεγξε τη λίστα με τα υλικά που αγόρασε για το κεϊκ σοκολάτας:

60γρ αλεύρι
3κσ κακάο σκόνη
1κσ στιγμιαίο καφέ σκόνη
1/2κ.γλ μπέικιν πάουντερ
1/4κ.γλ αλάτι
120γρ μαργαρίνη λιωμένη
3κσ ζάχαρη άσπρη
3κσ ζάχαρη ξανθή
2 μεγάλα αβγά σε θερμοκρασία δωματίου
2κ.γλ βανίλια άρωμα
1κ.γλ εσάνς πικραμύγδαλου
160γρ σταφίδες ξανθές
1φλυτζ καρύδα τριμμένη

Είχε ότι χρειαζόταν για 16 μερίδες, εκτός από τις οδηγίες για την εκτέλεση της συνταγής.

Χαμογέλασε. Η συνταγή ήταν ζωντανή και ήταν μπροστά του, γραμμένη πάνω στο κορμί της κοπέλας του. Η μόνη λαχταριστή δυσκολία ήταν η λιωμένη και λίγο ζεστή σοκολάτα που είχε καλύψει το κορμί της! Για να διαβάσει τη συνταγή, θα έπρεπε να την ...απομακρύνει με την γλώσσα του. Αυτή ήταν η συμφωνία τους, το παιγνίδι τους και μετά θα του δινόταν.

Η πρώτη του κίνηση ήταν διερευνητική. Με τη γλώσσα χάραξε μια όσο μπορούσε ευθεία γραμμή πάνω στη κοιλιά της, «και πασπαλίζουμε την επιφάνεια με την υπόλοιπη καρύδα» διάβασε και σκέφτηκε πως σίγουρα δεν είναι αυτή η αρχή της συνταγής.

Χωρίς συγκεκριμένο πλάνο δράσης -έτσι για ζέσταμα- φίλησε τα στήθη της και ανακάλυψε δυο μεγάλα «Ο» να περικλείουν τα σημεία-που-οπωσδήποτε-πρέπει-να-φιλήσεις. Επιμένοντας λίγο περισσότερο στη περιοχή κοντά στο δεξί «Ο» εμφανίστηκε ο αριθμός «180», ενώ στο αριστερό η λέξη «ΠρΟ»! Πέρασε αργά και απολαυστικά τη γλώσσα του, απολαμβάνοντας τη διαδρομή, από τη μια άκρη έως την άλλη για να διαβάσει πως «ΠρΟθερμαίνουμε το φούρνο στους 18Ο».

Υπενθύμισε στον εαυτό του πως δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο...

Ξεκίνησε με τα χέρια της. Ένοιωσε τον σφυγμό της να χτυπά πάνω στα χείλη του, όταν άρχισε σιγά-σιγά να αποκαλύπτει στο μέσα μέρος του ενός βραχίονα ότι «Σε μέτριου μεγέθους μπώλ αναμειγνύουμε τα 5 πρώτα υλικά». Ένοιωσε να ερεθίζεται η απαλή περιοχή του άλλου της βραχίονα όταν τον άγγιξε, για να του αποκαλύψει πως «και σε ένα άλλο μπωλ χτυπάμε τα αυγά, τη ζάχαρη, τη μαργαρίνη και το εσάνς».

Ακούμπησε απαλά τα χείλη του πάνω στα δικά της, ίσα που να τα νοιώσει. Φίλησε προσεκτικά τα βλέφαρά της και δάγκωσε διακριτικά τους λοβούς των αυτιών της. Άφησε τη γλώσσα του να κυλίσει πάνω στο μακρύ λαιμό της και ανακάλυψε δύο σειρές από λέξεις: «Κατόπιν προσθέτουμε σ' αυτά λίγο-λίγο το μείγμα του αλευριού ανακατεύοντας συνεχώς», «και τέλος τις σταφίδες και τη μισή καρύδα» ...να κρέμονται και οι δυο σαν κοσμήματα γύρω από το λαιμό της.

Αποφάσισε να κατέβει χαμηλότερα, αναζητώντας τα κομμάτια της κρυμμένης συνταγής, στο εσωτερικό των μηρών της. Άγγιξε την ευαίσθητη επιδερμίδα και άσκησε λίγο μεγαλύτερη πίεση με τη γλώσσα του, αποκαλύπτοντας ότι «Κατόπιν προσθέτουμε σ' αυτά λίγο-λίγο το μείγμα του αλευριού ανακατεύοντας συνεχώς» στον ένα της μηρό, «και τέλος τις σταφίδες και τη μισή καρύδα» στον άλλον. Φύσηξε απαλά με την ανάσα του στα καθαρά σημεία και την είδε να ανατριχιάζει.

Έχανε τον έλεγχο! Η διαδρομή που επέλεξε τον οδήγησε στο πάνω μέρος του στήθους της. Ακολούθησε με τα χείλη του την ανατομία της περιοχής, νοιώθοντας σαν σκιέρ που βουτά σε ανεξερεύνητη πλαγιά, κινδυνεύοντας ανά πάσα στιγμή να χάσει τον έλεγχο και τη σανίδα να αφήνει πίσω τα ίχνη της: «Βάζουμε τη ζύμη σε αντικολλητικό ταψί 20εκ.». Ήταν σίγουρος πως η επόμενη πρόταση, ήταν η πρώτη που αποκάλυψε, «και πασπαλίζουμε την επιφάνεια με την υπόλοιπη καρύδα».

Ένοιωσε σαν τον Μωυσή μπροστά στη φλεγόμενη βάτο, να του αποκαλύπτονται οι 10 γραμμές της συνταγής. Πέρασε λίγο νευρικά χαμηλά στη κοιλιά της και την ένοιωσε να αντιδρά …όπως το περίμενε. «Ψήνουμε το κέικ για μισή ώρα περίπου» διάβασε και ένοιωθε πως ψηνόταν ο ίδιος.

Εκείνη, αναστέναξε. Τα χέρια της γραπώθηκαν από το σεντόνι και το κορμί της πήρε τη στάση τελικού σίγμα. Η αναπνοή της έγινε βαριά, «σε θέλω» του ψιθύρισε και εκείνος τη φίλησε με πάθος. Τη συνέχεια μπορούσε να τη φανταστεί αφού η συνταγή ήταν για 16 άτομα, «Το κόβουμε σε 16 ίσα κομμάτια όταν είναι ακόμα ζεστό».

Αγκάλιασε ολόκληρα τα στήθη της κάνοντας στην αρχή κυκλικές και απαλές κινήσεις, για να δυναμώσει στη συνέχεια σιγά-σιγά τη πίεση. Η ανάσα του, που έγινε λίγο πιο βαριά, της γαργαλούσε το λαιμό, «μη σταματάς» του είπε…

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα ωραία και λαχταριστά, στο podcast ακούμε τους Madrugada και το Electic από το Industrial Silence του 1999. Ευχαριστούμε τη Monica Bellucci που μας τίμησε με την παρουσία της! Καλή σας ακρόαση!!!

ΥΓ. Τη συνταγή είναι από το site της Αιμιλίας Βασιλοπούλου, www.all-diet.gr.

Στίγματα

2009-04-30T02:50:00.001+03:00

ΤΟ ΣΦΥΡΙ χτύπησε το μεταλλικό καρφί, εκείνο με τη σειρά του εύκολα διαπέρασε τη παλάμη μου και με ένα τρίξιμο που ακούστηκε σαν κραυγή, σφηνώθηκε στο ξύλο. Και μετά σιωπή. Κοιτούσα σοκαρισμένος το καρφωμένο χέρι μου, ακούγοντας μόνο τον απόηχο της σύντομης μα βίαιης επαφής του μετάλλου με το μέταλλο.

Η συνέχεια στο Σκοτεινό Δωμάτιο...

Θα μπορούσε να είναι μια εξομολόγηση (και προβλέπω πως δεν θα αργήσει να εμφανιστεί η "Εκκλησία του Διαδικτύου")! Θα πω μόνο πως το θέμα είναι η αγάπη και πως χρειάζεται να διαθέτουμε λίγα λεπτά την ημέρα συνομιλώντας με τον εαυτό μας, κάνοντας την αυτοκριτική μας, μπας και γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Διάβαζα πριν λίγες ώρες σε βιβλίο Ε.Φ, το κυβρίδιο (εξελιγμένο γενετικά ανδροειδές) με τις αναμνήσεις του ποιητή Κιτς να κάνει φιλοσοφικούς στοχασμούς: "Υπάρχει άραγε κάποια άλλη ζωή; Θα ξυπνήσω μήπως και θα ανακαλύψω ότι όλα αυτά δεν ήταν παρά ένα όνειρο; Πρέπει να υπάρχει, δεν μπορεί να δημιουργηθήκαμε μόνο για να υποφέρουμε έτσι" και να απαντά μόνο του "Γι' αυτό ακριβώς δημιουργούμαστε, για να υποφέρουμε έτσι. Στο τέλος, αυτό είναι όλο και όλο το είναι μας, οι καθάριες αυτές λιμνούλες αυτογνωσίας ανάμεσα στα συντριπτικά κύματα της οδύνης. Είμαστε καταδικασμένοι και σχεδιασμένοι να κουβαλάμε την οδύνη μας παντού, να την κρατάμε σφιγμένη πάνω στις κοιλιές μας, σαν τον νεαρό Σπαρτιάτη κλέφτη που έκρυβε το μικρό λύκο στον κόρφο του, έτσι που να μπορεί να φάει τα σωθηκά μας."

Στο podcast παίζει το θέμα Song for the Unification of Europe που συνέθεσε ο Zbigniew Preisner (και παίζει σημαντικό ρόλο στη πλοκή) για την ταινία του Krzysztof Kieslowski, "Τα τρία χρώματα: Μπλε". Όταν άκουσα τα λόγια που ήταν στα Ελληνικά το αναζήτησα και έμαθα πως είναι απόσπασμα από την Προς Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου. Ακούστε τη μουσική και αν θέλετε διαβάστε ταυτόχρονα τα λόγια που βρήκα εδώ και μιλάνε για την αγάπη.

Νεραγκούλες

2009-04-23T12:29:00.007+03:00

Τα μπουμπούκια από τις νεραγκούλες στον κήπο είναι έτοιμα να ανοίξουν. Η ξαφνική νεροποντή άφησε πίσω τις σταγόνες της, να δροσίζουν και να χαϊδεύουν τα μεταξένια φύλλα τους.

Τα μπουμπούκια μου θυμίζουν τις καρδιές μας. Υπάρχει ένας σπόρος εκεί μέσα που είναι έτοιμος να καρπίσει, να γίνει σαν αυτά τα μπουμπούκια και να ανθίσει.

Εύχομαι Χρόνια Πολλά σε όλους

PS. Σας στέλνω αυτές τις φωτογραφίες γιατί είμαστε ακόμα διακοπές ...και δεν θέλω να γυρίσω πίσω, η δε σύνδεση σχεδόν αδύνατη! Άσε που δεν ήξερα ποιες φωτογραφίες να διαλέξω.

Τετέλεσται

2009-04-14T10:01:00.003+03:00

Η Σταύρωση είναι η κορύφωση του Θείου Δράματος. Για την Ορθοδοξία η Μεγάλη Παρασκευή είναι η πιο θλιβερή μέρα του χρόνου.

Στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο ιθ' καταγράφονται τα τελευταία λόγια του Ιησού Χριστού:

25 Οι μεν ουν στρατιώται ταύτα εποίησαν. Ειστήκεισαν δε παρά τω σταυρώ του Ιησού η μήτηρ αυτού και η αδελφή της μητρός αυτού, Μαρία η του Κλωπά και Μαρία η Μαγδαληνή. 26 Ιησούς ουν ιδών την μητέρα και τον μαθητήν παρεστώτα ον ηγάπα, λέγει τη μητρί αυτού· Γύναι, ίδε ο υιός σου, 27 είτα λέγει τω μαθητή· Ιδού η μήτηρ σου. Και απ΄εκείνης της ώρας έλαβεν ο μαθητής αυτήν εις τα ίδια. 28 Μετά τούτο ειδώς ο Ιησούς ότι πάντα ήδη τετέλεσται, ίνα τελειωθεί η γραφή, λέγει· Διψώ. 29 σκεύος ουν έκειτο όξους μεστόν· οι δε πλήσαντες σπόγγον όξους και υσσώπω περιθέντες προσήνεγκαν αυτού τω στόματι. 30 ότε ουν έλαβε το όξος ο Ιησούς είπε· Τετέλεσται, και κλίνας την κεφαλήν παρέδωκε το πνεύμα.

Έργο του Πάολο Βερονέζε

Τετέλεσται. Όλα πια τέλειωσαν. Με μια λέξη ο Ιησούς δήλωσε πως η αποστολή του ολοκληρώθηκε, οι προφητείες εκπληρώθηκαν κατά γράμμα, το θέλημα του Πατέρα έγινε.

Εύχομαι σε όλους εσάς Καλή Ανάσταση ·ότι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα μας.

Στο PODCAST ακούγεται η μουσική του Peter Gabriel για την ταινία "The Last Temptation Of Christ" ("Ο Τελευταίος Πειρασμός"), του δικού μας Νίκου Καζαντζάκη, που την αποθανάτισε κινηματογραφικά ο Martin Scorsese. Παρακολουθώντας αυτά που συμβαίνουν στο χώρο της εκκλησίας, δεν ξεχνώ τα λόγια του πατέρα μου: Μη χάνεις τη πίστη σου.

Μια Ωραία Πεταλούδα

2009-04-08T23:49:00.005+03:00

Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν τις πεταλούδες «ψυχές» (από το ρήμα ψύχω = αναπνέω), καθώς πίστευαν ότι είναι οι ψυχές των νεκρών. Τη χρυσαλλίδα –που είναι το επόμενο στάδιο μεταμόρφωσης της κάμπιας- την ονόμαζαν «νεκύδαλλο», που σημαίνει «περίβλημα νεκρού», καθώς από μέσα της απελευθερώνεται η πεταλούδα και που για τους αρχαίους Έλληνες, συμβόλιζε την ψυχή που απελευθερώνεται από την ύλη. Η πεταλούδα με τις μεταμορφώσεις της, έγινε ανά τους αιώνες το αρχέτυπο σύμβολο της ψυχής και κατ' επέκταση της αγνότητας, της ελευθερίας, της δημιουργίας, της γνώσης, της αλλαγής και την συναντάμε ως σύμβολο, στη μυθολογία και στη παράδοση αρκετών λαών καθώς και στη διδασκαλία διαφόρων θρησκειών.

Πολύ όμορφο και ενδιαφέρον θέμα για μελέτη από μυθολογικής και φιλοσοφικής πλευράς που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Εμείς θα ανεβούμε στα φτερά της και θα κάνουμε ένα μικρό ταξιδάκι...

Μερικοί αριθμοί

Η μεγαλύτερη πεταλούδα με ανοικτά φτερά είναι η θηλυκή Queen Alexandra Birdwing που φτάνει τα 32 cm, ενώ μικρότερη η Western Pygmy blue με 1,5 cm. Η Monarchs μπορεί να πετά το φθινόπωρο από τον Καναδά έως το Μεξικό (πάνω από 4.500 χλμ) ενώ η Hawkmoths μπορεί να φτάσει σε ταχύτητα τα 50 χλμ την ώρα. Επίσης η Monarchs μπορεί να ζήσει από 6-12 μήνες σε αντίθεση με κάποιες άλλες που ζουν μόνο μερικές μέρες.

Tα φτερά της

Η πεταλούδα έχει τέσσερα φτερά, δύο μπροστά και δύο πίσω. Είναι συνδεδεμένα με ισχυρούς μυς στο δεύτερο και τρίτο κομμάτι του θώρακά τους, οι οποίοι τα κινούν πάνω-κάτω, δημιουργώντας οκτώ διαφορετικά μοτίβα κατά τη πτήση. Τα φτερά αποτελούνται από δύο μεμβράνες που τρέφονται και υποστηρίζονται από σωληνωτές φλέβες και λειτουργούν παράλληλα και ως μηχανισμοί λήψεις οξυγόνου για την λειτουργία της αναπνοής τους.

Τα φτερά καλύπτονται από χιλιάδες πολύχρωμες κλίμακες μαζί με πολλές τριχοειδείς ακίδες, που αφαιρούνται σχετικά εύκολα χωρίς να βλάπτουν τη πεταλούδα. Συνήθως η μικροδομή των κλιμάκων είναι η αιτία για τους πανέμορφους και εντυπωσιακούς ιριδισμούς των φτερών της.

Πεταλούδες και Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές

Τα καινούργια μοντέλα υπολογιστών, εκτελούν περισσότερες λειτουργίες σε λιγότερο χρόνο, που για τους μικροεπεξεργαστές τους σημαίνει μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας, έχοντας ως αποτέλεσμα την υπερθέρμανσή τους. Ο έλεγχος της θερμοκρασίας στο εσωτερικό των υπολογιστών, έχει καταστεί σημαντική πρόκληση στη βιομηχανία των ημιαγωγών και οι σχεδιαστές αναζητώντας τη λύση, την βρήκαν στη φύση …στα φτερά της πεταλούδας!

Οι πεταλούδες είναι ψυχρόαιμα έντομα (cold-blooded), δηλαδή δεν έχουν την ικανότητα να ρυθμίζουν αυτόματα τη θερμοκρασία του σώματός τους, με αποτέλεσμα να επηρεάζονται από τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος. Αν η θερμοκρασία είναι πολύ χαμηλή, δεν μπορούν να πετάξουν αφού πρέπει πρώτα να ζεσταθούν οι μυς των φτερών τους. Κατά τη διάρκεια της πτήσης, παράγονται λόγω τριβής μεγάλες θερμοκρασίες που θα πρέπει αμέσως να μειωθούν, διαφορετικά οι πεταλούδες δεν θα καταφέρουν να επιβιώσουν. Ιδανικές θερμοκρασίες για την πτήση τους είναι μεταξύ 82°-100° F.

«Αν αγγίξεις τα φτερά μιας πεταλούδας, νοιώθεις μια λεπτή και ξηρή σκόνη. Αυτό δείχνει πως η σκόνη λειτουργεί σαν μια λεπτή μεμβράνη ενός μηχανισμού απομάκρυνσης της θερμοκρασίας, περισσότερο εξελιγμένου από κάθε άλλον μηχανισμό που κυκλοφορεί στο εμπόριο»

Πριν σχεδόν 10 χρόνια, μια ερευνητική ομάδα του Tufts University, με επικεφαλής τον καθηγητή μηχανολογίας Peter Wong, χρηματοδοτήθηκε από το National Science Foundation, για να μελετήσει πώς οι ιριδίζουσες πεταλούδες ελέγχουν τη θερμοκρασία με τα εκατομμύρια των μικροσκοπικών κλιμάκων, που ονομάζονται thin-film δομές. Διαπίστωσαν λοιπόν, πως μεγάλο μέρος της ηλιακής θερμότητας απορροφάται και απομακρύνεται από τις κλίμακες -που βρίσκονται πάνω στα φτερά της πεταλούδας- και πως σημαντικό ρόλο παίζει η σχέση του πάχους της κάθε κλίμακας με το μήκους κύματος του φωτός.

Ανακάλυψαν με λίγα λόγια, πως αυτή η τέλεια δομή των φτερών, λειτουργεί σαν σύστημα ψύξης πολύ καλής απόδοσης και η ιδέα ήταν πως, αν κατανοούσαν τη βιολογική λειτουργία αυτών των δομών, θα μπορούσαν να την εφαρμόσουν στη κατασκευή των μικροεπεξεργαστών ώστε να μειώσουν την παραγόμενη θερμότητα.

Πεταλούδες και "Αναπαραγωγική Απομόνωση"

Υπήρχε η υποψία στους επιστήμονες πως τα σχέδια και τα χρώματα στα φτερά της πεταλούδας δεν υπάρχουν μόνο για να τα θαυμάζουμε. Ακόμα και αυτά που δεν φαίνονται όμορφα περιέχουν μοτίβα που είναι αναγνωρίσιμα από άλλες πεταλούδες του είδους τους.

Μια ομάδα επιστημόνων του Harvard, μελετώντας τις πεταλούδες Agrodiaetus, διαπίστωσαν ότι συγγενικά είδη της πεταλούδας αυτής αναπτύσσουν διαφορετικά σχέδια και χρώματα στα φτερά τους, ώστε να μπορούν να ξεχωρίζουν εύκολα το είδος στο οποίο ανήκει ένα υποψήφιο ταίρι και να εμποδίζεται έτσι η διασταύρωση συγγενικών ειδών (Εφημερίδα ΝΕΑ 25/6/05).

Ο γεωγραφική απομόνωση ενός είδους -αν και δεν είναι κανόνας- είναι ένας τρόπος που υποχρεώνει τους οργανισμούς να αναπαράγονται μεταξύ τους με αποτέλεσμα την αποφυγή δημιουργίας νέων ειδών. Ένας άλλος μηχανισμός με το ίδιο αποτέλεσμα, είναι η "αναπαραγωγική απομόνωση". Αυτό συμβαίνει όταν οργανισμοί αν και δεν είναι φυσικά χωρισμένοι, επιλέγουν να μην αναπαραχθούν μεταξύ τους, προκαλώντας έτσι γενετική απομόνωση.

Αυτό φαίνεται να επιτυγχάνεται με τα διάφορα χαρακτηριστικά που φέρουν οι συγκεκριμένες πεταλούδες στα φτερά τους και λειτουργούν ως διακριτικά της ομάδας. Η διαδικασία αυτή λέγεται "ενίσχυση" και εμποδίζει τη διασταύρωση στενά συγγενικών ειδών.

«Το φαινόμενο της ενίσχυσης είναι ένας από τους πολύ λίγους μηχανισμούς με τους οποίους η φυσική επιλογή διαδραματίζει ρόλο στη δημιουργία διαφορετικών ειδών», λέει ο Nikolai Kandul του Harvard που συνυπογράφει την έρευνα.

Πεταλούδες και Φωτοβολταϊκά

Ο Di Zhang από το Shanghai Jiao Tong University και οι συνεργάτες του από το Japan’s Saga University, εργάζονται για τον σχεδιασμό αποδοτικότερων ηλιακών κυττάρων, εμπνευσμένοι από τα φτερά της πεταλούδας, αφού οι χιλιάδες κλίμακες που φέρουν, φαίνεται να ενεργούν ως μικροσκοπικοί ηλιακοί συλλέκτες.

Η έρευνα έδειξε πως τα φτερά της πεταλούδας απορροφούν το φως πιο αποτελεσματικά από τα βαμμένα συμβατικά ηλιακά στοιχεία των συσσωρευτών. Έτσι, χρησιμοποιώντας τα φτερά ως πρότυπο, έφτιαξαν ηλιακούς συλλέκτες που τελικά αποδείχθηκαν πιο εύκολοι στη κατασκευή και πιο οικονομικοί από άλλες λύσεις.

Η εργασία τους δημοσιεύθηκε στο περιοδικό American Chemical Society’s journal Chemistry of Materials, στο άρθρο με τίτλο "Novel Photoanode Structure Templated From Butterfly Wing Scales".

Πεταλούδες και Βελτιωμένα LED

Τα LED είναι μικρές ηλεκτρονικές συσκευές, κατασκευασμένες από υλικά ημιαγωγών, που φωτίζουν όταν περάσει ρεύμα από μέσα τους. Χρησιμοποιούνται παντού, σε φανάρια, σε οθόνες ηλεκτρονικών υπολογιστών, σε οικιακές και ηλεκτρονικές συσκευές, στα αυτοκίνητα και σιγά-σιγά λόγω της χαμηλής κατανάλωσης αντικαθιστούν τους συμβατικούς ηλεκτρικούς λαμπτήρες. Μετά από πολύχρονη έρευνα, παρουσιάστηκαν τα "high-efficient LEDs" που λύνουν πολλά από τα προβλήματα της προηγούμενης γενιάς προσφέροντας περισσότερα πλεονεκτήματα (ένταση φωτισμού, κατανάλωση κλπ).

Οι Pete Vukusic και Ian Hooper -φυσικοί από το University of Exeter στην Αγγλία- με την εργασία τους έδειξαν πως η φύση, εδώ και 30 εκκατομύρια χρόνια, έχει τελειοποιήσει αυτή την τεχνολογία με τη Αφρικανική πεταλούδα Swallowtai. Η Swallowtai, έχει πάνω στα φτερά της ένα σύστημα "καθρεπτών" και φωτονικών κρυστάλλων που εκπέμπουν φθορίζων μπλε και πράσινο χρώμα. (National Geographic 8/4/2009)

«Η φύση έχει να παρουσιάσει αρμονικά και ευφυή πρωτοκόλλα σχεδιασμού ώστε να επιτύχει έναν σημαντικό έλεγχο στη ροή του φωτός» είπε ο Pete Vukusic. «Αυτά τα πρωτόκλλα σχεδιασμού μπορούν να μας δείξουν το δρόμο για νεότερα, καλύτερα και περισσότερο αποτελεσματικά συστήματα».

Ο Alexei Erchak, ο ιδρυτής της Luminus Devices στο Woburn της Massachusetts που ανέπτυξε το πρώτο high-efficient LED το 2001, δήλωσε «έκπληκτος» με τις ομοιότητες των φτερών της πεταλούδας και του δικού του LED, και κατέληξε αστειευόμενος με τη διαπίστωση πως «αυτό σημαίνει ότι οι πεταλούδες είναι εξυπνότερες από τους φοιτητές του MIT!»

Εδώ θα σταματήσω αυτό που τελικά προέκυψε ...ένα μικρό ταξίδι στο χρόνο, που φαίνεται να μην έχει τέλος. Προσπαθώντας να μάθω για τη σχέση της πεταλούδας με τους υπολογιστές, διαπίστωσα πως τελικά ήταν ένα παλιό project και στη προσπάθεια αυτή συναντούσα νέες έρευνες μέχρι και πολύ πρόσφατες. Διάβασα και για άλλα ερευνητικά προγράμματα, όπως τα λαμπερά χρώματα που θέλουν να παρασκευάσουν για βαφές αυτοκινήτων και κτιρίων. Ένα ακόμα έργο που βρήκα ενδιαφέρον, ήταν το πώς η θερμοκρασία και η ατμόσφαιρα επηρεάζουν τους ιριδισμούς στα φτερά της πεταλούδας και πώς αυτό θα μπορούσε να αξιοποιηθεί σε εφαρμογές παρακολούθησης και ανάλυσης της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

Στο PODCAST ακούμε από τους Radiohead το Creep, ένα τραγούδι του 1992 που τους έκανε γνωστούς πέρα από τον Ατλαντικό. "Im a creep, Im a weirdo. What the hell am I doing here? I dont belong here". Καλή σας ακρόαση!!!

Πηγές:
1) Η πεταλούδα στη wikipedia [Link]
2) H πεταλούδα ως σύμβολο στους Αρχαίους λαούς ανά το κόσμο [Link]
3) Μάθετε τα πάντα (ή σχεδόν) για τις πεταλούδες [Link]
4) Όμορφες φωτογραφίες από την Tonje Thilesen [Link]
5) Τα project του Tufts University [Link]
6) Βιογραφικό του καθηγητή μηχανολογίας Peter Wong [Link]
7) Άρθρο του WIRED με τίτλο Butterflies Show Path to Cooler Chips (2/9/98) [Link]
8) Άρθρο του HARVARD MAGAZINE με τίτλο Clues on the Wing ( 11/05) [Link]
9) Στα φτερά μιας πεταλούδας το μυστικό της εξέλιξης, από τα ΝΕΑ (25/6/05) [Link]
10) Βιογραφικό του Nikolai Kantoul[Link]
11) Η εργασία του Di Zhang και της ομάδας του για τα φωτοβολταικά [Link]
12) Άρθρο του National Geographic με τίτλο Glowing Butterflies Shine With Natural LEDs (8/4/09) [Link]

Η Γριά Γαία

2009-03-20T21:32:00.002+02:00

«Σκατά» είπε και έξυσε τον παχουλό πισινό της. Μετά, σκούπισε τα λερωμένα από τα πυώδη μπιμπίκια δάχτυλά της πάνω στη βρώμικη καφέ μπλούζα της, έφτυσε μια ροχάλα στο διάστημα και συνέχισε κούτσα-κούτσα το δρόμο της.

«Αϊ στο διάολο» είπε, «πως κατάντησα έτσι!»

Τα τελευταία 500 χρόνια δεν ένοιωθε καθόλου καλά. Για την ακρίβεια ένοιωθε πως πάει από το κακό στο χειρότερο. Ήταν και αυτή η σαπίλα που ανέδυε!

Μα πόσο καιρό είχε να κάνει ένα καλό μπάνιο; Θυμήθηκε τον Νώε και υπολόγισε πως θα είχαν περάσει τουλάχιστον 4.500 χρόνια! Και τώρα τελευταία είχε αρχίσει ξανά να ζεσταίνεται και να ιδρώνει! Η βρώμα και η ξινίλα που μόνιμα πλέον την συνόδευαν, δεν την ενοχλούσαν. Τα είχε συνηθίσει όλα, όπως και αυτές τις ξαφνικές αιμορραγίες, τα γδαρσίματα και την έντονη φαγούρα σε όλο το γερασμένο κορμί της.

Αχ, που είναι αυτές οι ωραίες, οι παλιές καλές εποχές, τότε που φλέρταρε με τον ωραιότατο κόκκινο Άρη και η Σελήνη τους κρατούσε φανάρι! Πού είναι οι τσακωμοί που είχε ρίξει με την λαμπερή Αφροδίτη για τα δακτυλίδια του παγωμένου Πλούτωνα! Πού είναι τα πειράγματα που έκανε στον γίγαντα Δία, τάχα πως είχε 69 δορυφόρους και έχασε τους έξη για να του μείνουν οι 63! Και τι ιστορία έρωτα και πάθους έζησε με τον Ερμή, τότε που δεν την ένοιαζε αν θα έκανε σχεδόν 58 εκ. χλμ κάθε βράδυ για να βρεθεί στη καυτή αγκαλιά του! Αχ, που είναι αυτές οι ωραίες, οι παλιές καλές εποχές, τότε που στα πόδια της σφάζονταν όλοι οι πλανήτες!

Και όλα αυτά όταν ήταν νέα, όταν παλλόταν από ενέργεια, όταν έσφυζε από ζωή, όταν ήταν γαλανομάτα, πράσινη και δροσερή σαν τα κρύα τα νερά!

Ως κεραυνός εν αιθρία εμφανίστηκαν τα πρώτα προβλήματα στην ζωή της ωραίας Γαίας. «Παράσιτα» διέγνωσε ο μπαμπάς Ήλιος και από τότε βάλθηκε με κάθε τρόπο να τα εξοντώσει. Τι και αν μπήκε στο σολάριουμ του πατέρα της και αφέθηκε στις καυτές ακτίνες του μπας και τα ψήσει! Τι και αν μπήκε μέσα σε έναν καταψύκτη μπας και τα παγώσει! Τι και αν παρακάλεσε κάποιους κομήτες που γύριζαν στη γειτονιά και χάζευαν αδιάκριτα να της ξύσουν τη πλάτη μπας και τα ξεφορτωθεί! Τα παράσιτα εξαφανιζόντουσαν, όμως μετά από χιλιάδες χρόνια πάντα ξαναγυρνούσαν, και κάθε φορά πιο πολλά, πιο επίμονα, πιο ενοχλητικά...

«Θα αλλάξω τροχιά!» είχε ανακοινώσει σε μια έκρηξη οργής, «θα κάνω τις βόλτες μου κοντά στον Ουρανό», ευτυχώς όμως ποτέ δεν πραγματοποίησε την απειλή της.

Όταν απελπισμένη, δήλωσε πως θα πάρει μερικές στροφές γρηγορότερα μπας και ξεφορτωθεί τους παρείσακτους από πάνω της, παίζοντας ταυτόχρονα με τα μαγνητάκια-πόλους που είχε στις τσέπες της, οι άλλοι αντέδρασαν έντονα, φοβούμενοι πως θα ξεβολεύονταν από τη τροχιά τους. Αλλά μήπως αυτοί είχαν το πρόβλημα?

Τα τελευταία χρόνια, αν και έβαφε τα μάτια της με περισσότερο μπλε, αν και άπλωνε πάνω της περισσότερο μακιγιάζ πράσινου, αν και φορούσε περισσότερο άρωμα λουλουδιών και δάσους, ένοιωθε απαίσια και τις προσπάθειές της μάταιες. Ο αέρας της βρώμαγε όλο και περισσότερο αποσύνθεση, πετρέλαιο, κάπνα και καμιά φορά κάτι σαν μπόχα από αίθουσα αναμονής παρακμασμένου οίκου ανοχής! Οι καταπράσινοι πνεύμονές της είχαν σε μεγάλο ποσοστό καταστραφεί. Το δέρμα της είχε ξεραθεί και γεμίσει ρυτίδες. Ο τσιγαρόβηχας που την έπιασε την αποτελείωσε...

Υπέφερε, και ήταν σωστός εφιάλτης! Χρειαζόταν επειγόντως μια αλλαγή, μια ανανέωση.

Η γριά Γαία άφησε μια κλανιά και αποφασισμένη τράβηξε κατά το ντους.

Podcast: Στις 18 Ιουνίου του 2005 παρακολούθησα στο γήπεδο του Beach Volley στο Φάληρο -σε μια συγκλονιστική βραδιά- τους Kraftwerk, το συγκρότημα σταθμός στην electro μουσική σκηνή. Έβλεπα τις τέσσερις φιγούρες με το αυστηρό γκρι κουστουμάτο ντύσιμο πίσω από πανομοιότυπους σταθμούς εργασίας με τα laptop τους …συγκινημένος, αδυνατώντας να πιστέψω πως τους είχα μπροστά μου ...και τα τραγούδια τους ακούγονταν τόσο φρέσκα! The robots, Vitamin, The model και άλλα πολλά. Δάκρυσα με το Radioactivity -group με οικολογική συνείδηση- που το ακούμε από το podcast βελτιωμένο από τη συλλογή της περιοδείας τους. Καλή σας ακρόαση!!!

Η Κυρά Σαρακοστή

2009-03-14T20:38:00.006+02:00

Σήμερα θα της κόψουμε το δεύτερο πόδι! Εντάξει, δεν έγινε και τίποτα, Θα της μείνουν άλλα πέντε! Είναι τα πόδια της Κυρά Σαρακοστής και έχει να κάνει με τη νηστεία των σαράντα ημερών πριν το Πάσχα.

Είναι το ξεχασμένο έθιμο της Κυρά Σαρακοστής. Συνήθως είναι μια χάρτινη γυναικεία απεικόνιση με επτά πόδια που χρησιμοποιείται ως ημερολόγιο. Τα πόδια αναπαριστούν τις επτά εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής, δηλαδή από τη Καθαρή Δευτέρα έως τη Κυριακή του Πάσχα. Το έθιμο θέλει κάθε Σάββατο να κόβεται και από ένα πόδι, μένοντας το τελευταίο για το Μεγάλο Σάββατο. Το τελευταίο πόδι σε κάποιες περιοχές το έβαζαν μέσα στο ψωμί της Ανάστασης, σε κάποιες άλλες μέσα σε ένα σύκο που το ανακάτευαν με άλλα. Σε όποιον έπεφτε η φέτα ή το σύκο με το πόδι, έλεγαν πως θα του φέρει γούρι. Τη Κυρα Σαρακοστή, σε κάποια άλλα μέρη την φτιάχνουν από ζυμάρι ή σαν μια πάνινη κούκλα παραγεμισμένη με πούπουλα.

Εμείς πήραμε αλεύρι, το ανακατέψαμε με νερό και πολύ αλάτι για να μην μας μουχλιάσει τόσες μέρες, ζυμώσαμε το μείγμα, το απλώσαμε, ανάψαμε το φούρνο και σχηματίσαμε με ένα μαχαίρι τη Κυρά Σαρακοστή. Της βάλαμε ένα σταυρό πάνω στο κεφάλι και χαράξαμε τα μάτια και τη μύτη. Δεν της βάλαμε στόμα, γιατί η Κυρά Σαρακοστή δεν μιλά, μόνο προσεύχεται. Για τον ίδιο λόγο σχηματίσαμε και τα χέρια σταυρωτά. Χαράξαμε στη ποδιά της θαλασσινά, ένα καβουράκι και ένα χταπόδι -στη χάρτινη κατασκευή συνηθίζουν να κολλάνε πάνω της διάφορα όσπρια. Τέλος δεν ξεχάσαμε να σχηματίσουμε τα επτά πόδια της και αφού τα μετρήσαμε και τα ξαναμετρήσαμε για να μην κάνουμε κανένα λάθος, την βάλαμε στο φούρνο.

Προσωπικά δεν το γνώριζα το έθιμο, το έμαθα από τη μικρή μας, που έφτιαξαν την χάρτινη Κυρά Σαρακοστή με τα άλλα παιδιά στο σχολείο. Δεν γνωρίζω αν είναι μέρος της ύλης τους ή πρωτοβουλία της δασκάλας, μου άρεσε όμως γιατί είναι ένα κομμάτι της παράδοσής μας που με κάποιο τρόπο περνά στη νέα γενιά.

Στην Κυρά Σαρακοστή, αφιερώνουμε το Julie's birthday από τους δικούς μας Raining Pleasure. Αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι που άκουσα το 1998 και με κέρδισαν με τον ήχο και τα φωνητικά τους. Μεγάλη έκπληξη πως ήταν από την Πάτρα. Έγιναν ευρέως γνωστοί το 2001 όταν υπέγραψαν με την δισκογραφική εταιρία EMI και με τα τραγούδια τους να παίζονται σε τηλεοπτικά σποτ για εταιρία κινητής τηλεφωνίας. Πληροφορικά το 2004 ηχογράφησαν στη Γερμανία το θρυλικό άλμπουμ του Μάνου Χατζιδάκι, με τίτλο Reflections. Καλή σας ακρόαση!!!

Echo & the Bunnymen

2009-03-08T13:55:00.002+02:00

Οι Echo & the Bunnymen παραμένουν ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Μας ήρθαν από το Liverpool της Αγγλίας το 1978, φέρνοντας νέο αέρα στην μετά punk βρεταννική σκηνή. Με τον ατμοσφαιρικό (μαύρο, δραματικό) και pop ήχο κέρδισαν μια θέση στη καρδιά μας. Διαλύθηκαν το 1988 για να ξαναβρεθούν μαζί το 1990 και να εμφανιστούν με διαφορετικό ήχο, επηρεασμένοι αισθητά από νεότερα συγκροτήματα που οι ίδιοι κατά το παρελθόν είχαν επηρεάσει!

Τους είδα στις 12 Μαρτίου του 2006 στο Club22 και το καταχάρηκα!

Ο Ian McCulloch φορώντας τα γυαλιά του, ερμηνεύει το τελευταίο τραγούδι της βραδιάς, το Lips Like Sugar μέσα σε μια έκρηξη από φως, ενώ πιο πριν μας παρέσυρε λέγοντάς μας under blue moon I saw you... από το The Killing Moon.

Κυριακή μεσημέρι και στο podcast ακούμε αυτά τα δύο δροσερά τραγουδάκια, αφιερωμένα εξαιρετικά σε όλους και όλες εσάς, με πολλές ευχές για μια υπέροχη ανοιξιάτικη εβδομάδα. Καλή σας ακρόαση!!!